เมื่อวาน

บ่ายอันอบอ้าว   ไม่รู้จะหนีไวรัสสะบัดร้อนด้วยวิธีไหนดี
ผมก็เลยไปเดินเล่นสวนจตุจักร  รับลมธรรมชาติ   ปลอดสารพิษ   ค่ำ ๆ จะได้เข้าหมอชิตสะดวก

ไม่ไหว   แม้ใต้ร่มริมน้ำก็ยังร้อน
ทำไงดีหว่า

คิดขึ้นมาได้ว่า  น้องนุ่งที่ทำงานเกี่ยวกับการปราบปรามแห่งหนึ่ง ก็อยู่เขตนี้นี่หว่า  ถนนพหลโยธิน  
แม้จะคนละถนนกับสวนจตุจักร  ก็ไม่ได้ไกลกันนักหนา
ไปหาเพื่อหลบร้อนตากแอร์เล่นสักพักน่าจะดี
ฆ่าเวลา  

ก็อาศัยพี่วิน   เพื่อความปลอดภัยเรื่องไวรัส    ผมซิ่งเอง   พี่วินคอยบอกทาง
ปฏิเสธหมวกกันน๊อค  จับเป็นจับ  ปรับเป็นปรับ

ไปถึงก็ฉับ ๆ เดินหล่อ ๆ ขึ้นตึกหน่วยงานเลย
เจ้าหน้าที่เห็น  ก็ถามว่า  มาทำไมครับ (ด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรมาก)

ผมบอกว่า  มาหา...................

ได้พบน้องนุ่งที่ผมมาหาพึ่งพาอาศัยแอร์เย็น ๆ รอเวลาไปขึ้นรถที่หมอชิต
พูดคุยสัพเพเหระกันหนุกหนาน   เสียดายจิบยาดองไม่ได้

แลกเปลี่ยนมุมมองเรื่องโควิดกันจนสายัณห์ย่ำ   
นัดหมายกันว่า  โอกาสหน้าถ้าผมเข้า กทม. ให้บอกล่วงหน้า  จะได้พาไปซดยาดองร้านที่มีนิ้วเรียว ๆ คอยรินให้

จากลา     ผมเข้าหมอชิต   กลับมาถึงเมืองดอกบัวโดยสวัสดิภาพ

วันนี้  ผมครุ่นคิดทั้งวัน
ไม่รู้จะบาปจะกรรมอะไรไหม

เพราะการไปหลบร้อน หนีไวรัสของผมที่หน่วยงานนั้น    คงร้ายแรงกว่าโควิดหลายเท่า

อีกไม่เกินปี
จะมีคนได้รับเคราะห์อย่างน้อย 5 คน  
ทั้งเจ้าหน้าที่รัฐและเอกชน ในอัตรา 60/40   อาจสูญเสียอาชีพการงาน  ติดคุกติดตะราง  หมดอนาคต

คิดแล้วผมนึกเสียใจ   ว่าไม่น่าเลย

ก็เตือนแล้ว  ว่าอย่าเล่นนอกลู่นอกทาง    อย่าหาทางออกแบบผิด ๆ   อย่าอวดเก่งอวดแนแบบไม่ถูกเรื่อง
พลาดก็ยอมรับ  แก้ไข   ดีกว่าทำผิดซ้ำ

ไม่น่าจริง ๆ