🌾🌾ไม่ได้ตั้งกระทู้มานาน ขอชม ทุ่งเสน่หา หน่อย🌾🌾

ดูจนมาถึง EP.13 แล้ว รู้สึกว่าชอบความเรียลของละครเรื่องนี้จัง

ไม่มีใครขาว ใครดำร้อยเปอร์เซ็นต์ ยุพิณที่ว่าดี พอเจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ทำให้กลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไป เผลอไปดูถูกเพื่อนสมัยเด็กอย่างมิ่งขวัญ

ขอชมที่ว่าละครปรุงแต่งจากนิยายทำให้กลมกล่อมขึ้น (นิยายก็สนุก แต่ถ้าเป็นฉบับละครก็ต้องปรับให้เร้าใจนิดหน่อย)

ในนิยายจะนิ่งไปนิดหน่อย แต่ปรับให้ดูมีชีวิตชีวา ต้องขอชมคนแต่ง คือ พี่เฟื่อง-จุฬามณี มากๆ 

แนวละครแนวนี้มันแบบ ไม่ต้องมีคนรวยล้นฟ้า แต่งสูทผูกไทด์ แต่มันทำให้สนุกได้จริงๆ 

เสน่ห์ของนิยายจุฬามณี เอาจริงๆ คือ ความเป็นไปของชีวิต ตั้งแต่  ชิงชัง สุดแค้นแสนรัก กรงกรรม  ยันมาทุ่งเสน่หา ดูแล้วเหมือนที่ป้าสำเภาพูด

"โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน" 

ไพฑูรย์ รักกันกับ ยุพิณ สุดท้ายมาแต่งงานกับจันทร และก็....ไม่สปอยแล้วกันนะ

ยุพิณ ชีวิตยังต้องผิดหวังอีกครั้งก่อนจะสุขสมหวังอย่างที่มนุษย์ปราถนากัน 

พี่ไพรวัลย์ จะเป็นที่พูดถึงและอยู่ในใจทุกคนตลอดไป 

มิ่งขวัญคนดี เรื่องนี้เด่นคุณ มีเสน่ห๋ มีออร่ามาก พี่คิงเก่งที่ดึงศักยภาพออกมาได้ ทุกคนรักมิ่งขวัญ

ดูแล้วสะท้อนใจในชีวิตตัวละครหลายตัว เฮียกวง-จินดา-ปานวาด และทายาท "เอกชัย" เพื่อนของเด็กชายกันตพล

แก้วใจ กับ เด็กชายกันตพล ที่ต้องมีบทบาทในเรื่อง "วาสนารัก" กันต่อไป

อยากให้ช่องสาม หาละครแนวนี้เพิ่มมากขึ้นจัง ไม่ต้องดูรวยมาก ดูชาวบ้านแต่มันไม่ได้ดูบ้านๆ บรรยากาศคือท้องทุ่งนาแต่มันได้ฟีลชีวิตคนธรรมดา

ไม่น้ำเน่า ไม่เว่อร์ 

เสน่ห์นิยายของจุฬามณีอีกอย่างก็ คือ เปิดมาไม่หวือหวา แต่พอได้รู้จักวิถีชีวิต พฤติกรรมของตัวละคร ทุกคนจะเอาใจช่วย หรือ จะติดตามตัวละครตัวนี้ไป

จนจบ เสมือนเพื่อน ญาติพี่น้องของเรา ว่าชีวิตเขาจะเป็นไปในทิศทางไหน ถ้าไม่ได้อ่านนิยายมา จะเดาได้ค่อนข้างไม่ง่ายนัก 

รอดู วาสนารัก และ เรื่องต่อๆ ไปในจักรวาลนครสวรรค์ ของจุฬามณี และรอซื้อนิยาย ระบำบุญด้วย