สวัสดีค่ะ ครอบครัวให้เรากลับมาอยู่บ้านช่วงโควิทระบาด แล้วเราต้องกลับมาเจอปัญหาเดิมๆตั้งแต่เด็กคือ บ้านรก
ปัญหานี้เกิดจากซื้อของทุกอย่างในบ้านมากเกินความจำเป็น และไม่มีวินัยในการเก็บของให้เป็นที่ เช่น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ล้นตู้ตัวเอง เลยไปตู้อีก 3 คนในบ้าน ตู้เสื้อผ้าเราตู้นึงเต็มๆที่เราไม่ได้ใช้ กล่องรองเท้า กระเป๋าไม่มีที่เก็บจนวางตามทางเดินในบ้าน เครื่องครัว หม้อหุงข้าว 3 หม้อทำสุกี้ 2 กาน้ำร้อน 3 ไหนจะกระทะ และจานต่างๆ แต่ที่บ้านเราซื้อกินและอยุ่กันแค่ 4 คน ส่วนใหญ่เราไม่อยู่บ้านก็จะอยู่ 3 คน ต้องใช้หม้อหุงข้าวคนละหม้อเลยหรอ แก้วน้ำสูงๆใหญ่ๆสวยๆที่ ไม่มีใครถือไปใช้ แต่มีแต่ซื้อมาเพิ่ม มาเก็บ มากันที่ตะกร้า ตะกร้าสวัสดีปีใหม่ที่เก็บตั้งแต่เด็กยันเราโต มากกว่า 30 อัน และเพิ่มขึ้นทุกปี เป็นเหตุให้เราเกลียดปีใหม่มาก เอาไปทิ้งคือโกรธ เข้าใจนะว่าตะกร้าอันนึงมันแพง แต่อันเก่าตั้งแต่เราเด็กก็ยังไม่ใช้ กระเป๋าเดินทางตั้งแตาอันเล็กยันใหญ่ประมาณ 15-20 ใบได้ ทำไมคนเราจะต้องการกระเป๋าเดินทางหลายๆอัน ไปเที่ยวพร้อมกันทั้งบ้านยังใช้ไม่หมดเลย ชุดผ้าปู ผ้าห่ม เตียงที่บ้านมี 3 เตียง แต่ชุดผ้าปูผ้าห่มสำรองมี 10 กว่าชุด ผ้าเช็ดเท้าสำรอง 15+ ผืน เวลาไปเที่ยวต่างประเทศ ซื้อของตั้งโชว์มาเยอะมาก แล้วหวงด้วยนะ เราจะเอาไปแบ่งให้คนอื่น ไม่ให้ แล้วมารกในบ้าน ไม่มีของจำเป็นเลยด้วย ของกินชอบซื้อมาเยอะๆ ทั้งที่บางอย่าง ที่บ้านไม่มีใครกิน ขนาดหมดอายุแล้วเราทิ้ง ยังบ่นว่าทิ้งทำไม(ประโยคคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ) พอเราบอกว่าของไม่จำเป็นต้องซื้อมา ไม่มีใครใช้ บอกพูดแบบนี้คนซื้อเสียใจ
เราเก็บบ้าน กลับมาทีไรก็เหมือนเดิม เวลาเราถามว่าทำไมบ้านรก ก็บอกให้เราเก็บสิ ใครจะอยากเก็บไปตลอด ถ้าวันต่อมา มันกลับมารก เราเคยติดป้ายไว้ หลังเก็บบ้าน ป้ายที่เขียนให้คิด ไม่ได้เขียนให้ทะเลาะกัน ถามว่าทำไมบ้านถึงรก? เรามีส่วนหรือเปล่า? ทำยังไงจะไม่รก? ยางเก็บในกล่องยาง ยาเดินอีกนิด ถึงตู้ยา เก้าอี้ไม่ใช่ราวตากผ้า วันต่อมา คนที่ทำบ้านรกดึงออก บอกว่าเราเขียนด่าคนในบ้าน ทั้งที่ไม่มีคำด่าสักคำ คนในบ้านก็เคยทะเลาะเรื่องบ้านรก โกรธเป็นอาทิตย์ ไม่คุยกับใครในบ้านสักคน ทั้งที่ทะเลาะกับคนๆเดียว ไม่ยอมกินข้าว ซึ่งทำให้บางคนอึดอัดกับบรรยากาศในบ้าน แต่บางคนก็ไม่สนใจ บอกว่าประชด ทำร้ายตัวเอง แล้วแต่
เราจะแยกอยู่ในอนาคตอยู่แล้ว แต่เราไม่อยากให้บ้านรก แล้วคนที่ยังต้องอยู่บ้านปวดหัวหรืออดทน คนที่บ้านก็ไม่ยอมเก็บแล้วตอนนี้ บอกว่าใครทำรก คนนั้นก็เก็บ ส่วนคนทำรกบอกว่า บ้านคือของทุกคน ของในบ้านไม่ได้มีแต่ของตัวเอง (แต่ตรงที่รกเป็นของคนที่ทำรกคนเดียว)
เราควรทำยังไงดี?
ส่วนตัวเรามองว่ามันควรแก้ที่ต้นเหตุ ไม่ใช่ปลายเหตุ แต่เรายังหาทางคุยไม่ให้ทะเลาะไม่ได้
ขอแหละ อย่าตอบว่า ปล่อย ปล่อยวาง ปัญหาไม่ได้หายไป ถ้าเราต้องการคำตอบแบบนั้น เราคงไม่มาตั้งกระทู้ถาม พิมพ์ยาวๆ
ไม่อยากอยู่บ้าน เพราะบ้านรก คุยแล้วทะเลาะกัน
ปัญหานี้เกิดจากซื้อของทุกอย่างในบ้านมากเกินความจำเป็น และไม่มีวินัยในการเก็บของให้เป็นที่ เช่น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ล้นตู้ตัวเอง เลยไปตู้อีก 3 คนในบ้าน ตู้เสื้อผ้าเราตู้นึงเต็มๆที่เราไม่ได้ใช้ กล่องรองเท้า กระเป๋าไม่มีที่เก็บจนวางตามทางเดินในบ้าน เครื่องครัว หม้อหุงข้าว 3 หม้อทำสุกี้ 2 กาน้ำร้อน 3 ไหนจะกระทะ และจานต่างๆ แต่ที่บ้านเราซื้อกินและอยุ่กันแค่ 4 คน ส่วนใหญ่เราไม่อยู่บ้านก็จะอยู่ 3 คน ต้องใช้หม้อหุงข้าวคนละหม้อเลยหรอ แก้วน้ำสูงๆใหญ่ๆสวยๆที่ ไม่มีใครถือไปใช้ แต่มีแต่ซื้อมาเพิ่ม มาเก็บ มากันที่ตะกร้า ตะกร้าสวัสดีปีใหม่ที่เก็บตั้งแต่เด็กยันเราโต มากกว่า 30 อัน และเพิ่มขึ้นทุกปี เป็นเหตุให้เราเกลียดปีใหม่มาก เอาไปทิ้งคือโกรธ เข้าใจนะว่าตะกร้าอันนึงมันแพง แต่อันเก่าตั้งแต่เราเด็กก็ยังไม่ใช้ กระเป๋าเดินทางตั้งแตาอันเล็กยันใหญ่ประมาณ 15-20 ใบได้ ทำไมคนเราจะต้องการกระเป๋าเดินทางหลายๆอัน ไปเที่ยวพร้อมกันทั้งบ้านยังใช้ไม่หมดเลย ชุดผ้าปู ผ้าห่ม เตียงที่บ้านมี 3 เตียง แต่ชุดผ้าปูผ้าห่มสำรองมี 10 กว่าชุด ผ้าเช็ดเท้าสำรอง 15+ ผืน เวลาไปเที่ยวต่างประเทศ ซื้อของตั้งโชว์มาเยอะมาก แล้วหวงด้วยนะ เราจะเอาไปแบ่งให้คนอื่น ไม่ให้ แล้วมารกในบ้าน ไม่มีของจำเป็นเลยด้วย ของกินชอบซื้อมาเยอะๆ ทั้งที่บางอย่าง ที่บ้านไม่มีใครกิน ขนาดหมดอายุแล้วเราทิ้ง ยังบ่นว่าทิ้งทำไม(ประโยคคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ) พอเราบอกว่าของไม่จำเป็นต้องซื้อมา ไม่มีใครใช้ บอกพูดแบบนี้คนซื้อเสียใจ
เราเก็บบ้าน กลับมาทีไรก็เหมือนเดิม เวลาเราถามว่าทำไมบ้านรก ก็บอกให้เราเก็บสิ ใครจะอยากเก็บไปตลอด ถ้าวันต่อมา มันกลับมารก เราเคยติดป้ายไว้ หลังเก็บบ้าน ป้ายที่เขียนให้คิด ไม่ได้เขียนให้ทะเลาะกัน ถามว่าทำไมบ้านถึงรก? เรามีส่วนหรือเปล่า? ทำยังไงจะไม่รก? ยางเก็บในกล่องยาง ยาเดินอีกนิด ถึงตู้ยา เก้าอี้ไม่ใช่ราวตากผ้า วันต่อมา คนที่ทำบ้านรกดึงออก บอกว่าเราเขียนด่าคนในบ้าน ทั้งที่ไม่มีคำด่าสักคำ คนในบ้านก็เคยทะเลาะเรื่องบ้านรก โกรธเป็นอาทิตย์ ไม่คุยกับใครในบ้านสักคน ทั้งที่ทะเลาะกับคนๆเดียว ไม่ยอมกินข้าว ซึ่งทำให้บางคนอึดอัดกับบรรยากาศในบ้าน แต่บางคนก็ไม่สนใจ บอกว่าประชด ทำร้ายตัวเอง แล้วแต่
เราจะแยกอยู่ในอนาคตอยู่แล้ว แต่เราไม่อยากให้บ้านรก แล้วคนที่ยังต้องอยู่บ้านปวดหัวหรืออดทน คนที่บ้านก็ไม่ยอมเก็บแล้วตอนนี้ บอกว่าใครทำรก คนนั้นก็เก็บ ส่วนคนทำรกบอกว่า บ้านคือของทุกคน ของในบ้านไม่ได้มีแต่ของตัวเอง (แต่ตรงที่รกเป็นของคนที่ทำรกคนเดียว)
เราควรทำยังไงดี?
ส่วนตัวเรามองว่ามันควรแก้ที่ต้นเหตุ ไม่ใช่ปลายเหตุ แต่เรายังหาทางคุยไม่ให้ทะเลาะไม่ได้
ขอแหละ อย่าตอบว่า ปล่อย ปล่อยวาง ปัญหาไม่ได้หายไป ถ้าเราต้องการคำตอบแบบนั้น เราคงไม่มาตั้งกระทู้ถาม พิมพ์ยาวๆ