ครอบครัวยังเป็นเซฟโซนของลูกไหม???

หัวข้ออาจจะแรงไปหน่อยนะคะ แต่เนื้อเรื่องไม่รุนแรงขนาดนั้น เราเกิดมาในครอบครัวที่ฐานะปานกลาง ถูกส่งไปเรื่องโรงเรียนต่างจังหวัด ไปอาศัยอยู่กับญาติสนิทตอน ป.2-3 แล้วก็ได้ย้ายกลับมาเรียนแถวบ้าน และตอน ม.1-3 ก็ไปเข้าที่โรงเรียนประจำอีกจังหวัดหนึ่ง ครอบครัวไม่เคยกดดันเรื่องการเรียนเลย เรื่องอื่นๆก็ไม่ค่อยกดดันเรามาก กลัวเราจะคิดมากกดดันตัวเองมากเกินไป  เป็นแบบนี้เหมือนจะดี แต่เวลาเรามีปัญหา เรากลับไม่ค่อยที่จะเล่าปัญหาให้ใครฟังเลย มันเริ่มมาจากเราไปปรึกษาเรื่องๆหนึ่งกับพ่อแม่ เราไม่ค่อยอยากให้คนอื่นรู้เรื่องปัญหานี้เท่าไร เอาไปเอามา น้า ยาย เราก็เริ่มรู้แล้วก็มาพูดว่าปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แล้วล้อเราเกี่ยวกับปัญหาที่เรามีอยู่ เราเข้าใจนะว่าพ่อแม่อยากให้คนในครอบครัวรู้เพื่อที่จะช่วยเราแก้ไขปัญหาที่เป็นอยู่ เข้าใจก็เข้าใจ แต่ส่วนหนึ่งมันก็แอบน้อยใจ รู้สึกผิดหวัง ถ้าเราอยากให้น้า กับ ยาย รู้คนบอกไปแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พูดถึงเราลับหลัง ต่อหน้าบอกว่าเราอย่างดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ลับหลังกลับพูดอีกแบบหนึ่ง ทั้งได้ยินมาเองกับหูและคนในครอบครัวมาเตือนเรา ว่าได้ยินว่า....บอกว่าเราเป็นอย่างโน้นอย่างนี้(ทางลบ) ส่วนตัวเราเป็นคนที่คิดมากมากๆ บางครั้งเราก็ไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้ บางครั้งก็อยากหายไปจากโลกนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เราไม่อยากไปจากโลกนี้คือน้องของเรา ตอนนี้เราไม่ค่อยมีความรู้สึกผูกพันธ์กับคนในครอบครัวเท่าไร แม้อยู่บ้านชายคาเดียวกันความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนเดิม เลยอยากจะถามว่าตอนนี้ครอบครัวยังเป็นเซฟโซนของลูกอยู่ไหม

ปล. เราเข้าใจความหวังดี ความเป็นห่วงของคนในครอบครัว แต่บางครั้งความหวังดีก็ทำลายความรู้สึกของคนๆหนึ่งไปได้เหมือนกัน