ผมได้รู้จัก ผญ.คนนึงผ่านเฟสบุ๊คเขาอายุมากกว่าผม3ปี 37 กับผม 33 เขาอยู่ที่พัทยา ชลบุรีผมอยู่กรุงเทพ ก็ได้คุยกันจากเพื่อนก็คุยกันบ่อยขึ้นๆ จนได้โทรคุยกัน ระยะเวลาผ่านไป1เดือนเศษ ก็เริ่มมีการวีดีโอคอลคุยกัน ทุกอย่างเป็นไปในทางที่ดีขึ้น 2เดือน 3เดือน เขาคนนั้นโทรมาหาทุกวันวันละหลายๆรอบ ก่อนนอนวีดีโอคอล จนได้เจอกันกินข้าวด้วยกัน มันคือความรู้สึกที่ดีมากที่เขาโทรมาหาผมบ่อยจนคิดว่าผมสำคัญ วันเกิดเขาผมก็ซื้อนาฬิกาที่เขาชอบส่งไปให้ จนเขาเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ การคุยกันก็เริ่มน้อยลง เขาบอกว่าเหนื่อยที่ใหม่งานเยอะขึ้น ซึ่งผมก็เข้าใจ จนกลายเป็นผมต้องทักไปหาก่อน เริ่มอ่านบ้างไม่อ่านบ้าง ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง จนมีปัญหากันเพราะผมทักไปโทรไปบ่อย เขาบอกว่าผมจุกจิก เป็นคนเยอะ ทำให้เขาอึดอัดและเบื่อ ผมอ้อนวอนขอคุยปรับความเข้าใจทุกวันแต่ก็ไม่เคยเปิดโอกาสอย่าว่าแต่โทรหาเลยครับแค่ตอบไลน์ก็ไม่มีและสุดท้ายเขาก็บล็อกผมทุกทาง เวลาผ่านไป2วันเขาปลดบล็อค ผมเลยทักไปขอโทษที่วุ่นวายทำตัวน่ารำคาญแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรกลับมาเลย อ่านแต่ไม่ตอบ ในเฟสก็ไม่ได้เป็นเพื่อนแต่ผมก็เห็นเขาตอบคอมเม้นเพื่อนๆเขาอย่างมีความสุข แต่ ณ ตอนนี้ผมกลับทุกข์ใจ ผมควรปล่อยเขาไปใช่ไหมครับ สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นร่วมกันมามันไม่มีค่าอะไรกับเขาเลยหรอ แต่ผมกลับคิดถึงภาพจำเก่าๆนั้นมันก็ยิ่งทุกข์ ผมควรทำยังไง อยากให้เขาบล็อกผมไปเลยยังดีเสียกว่า เพราะยิ่งเห็นก็ยิ่งคิดครับ เพื่อนำไปช่วยแนะนำผมทีเหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่2อาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดของผม ผมควรทำยังไงต่อกับชีวิตดีครับ
ตอนนี้ยอมรับว่ายังลืมเขาไม่ได้ ความรู้สึกยังมีวูปเข้ามาในบางครั้ง ยิ่งส่องยิ่งรู้สึกไม่ดี แต่ก็เห็นเขาปกตินะครับ
เริ่มต้นแบบมีความสุข แต่สุดท้ายต้องมานั่งทุกข์คนเดียว
ตอนนี้ยอมรับว่ายังลืมเขาไม่ได้ ความรู้สึกยังมีวูปเข้ามาในบางครั้ง ยิ่งส่องยิ่งรู้สึกไม่ดี แต่ก็เห็นเขาปกตินะครับ