ความในใจ

สวัสดีทุกคนวันนี้เรามาบอกถึงความอึดอัดที่อยู่ในใจเรามาสักพักแล้ว เราอายุ25. อยู่กับแฟนมา7-8ปีแล้ว มีลูก1คน อายุ2ขวบ --ตอนนี้เราหมดรักแฟนเราแล้ว ไม่อยากอยู่ต่อ แต่ยังคงอยู่เพราะลูกเลยจริงๆ คือเราไม่ได้มีความรู้สึกรักแล้วอ่ะ แต่ไม่ไช่อยากไปมีคนใหม่นะ อยากใช้ชีวิตของเราเอง เราอยากเดินทาง. ทำสิ่งที่เราอยากทำอีกมาก แต่เราอยู่นี่ชีวิตเคาเดินวนอยู่กับที่ไม่ไปไหนเลย เราอ่ะสงสารลูกกลัวว่าจะขาดความอบอุ่น จะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่อยากให้มองเราในฐานะผู้หญองคนนึ่งที่อายุ25 ทั้งหมดที่ผ่านมาไม่ใช่เพราะเราหรอกที่ทำให้เกิดขึ้น เค้าติดเพื่อนมากๆ มากขนาดชนิดที่ว่าเลิกงานมาดึกแค่ไหนก็คงต้องนั่งกับเพื่อน เวลาให้เราไม่มี ไม่เคยได้พูดคุยปรึกษากัน ไม่เคยนอนพร้อมกัน เค้าเลิกงานดึกกว่า แต่เพื่อนเค้ามานั่งรออยู่ที่บ้านเลยบางที เราก็อยากจะมีโมเม้นแบบสวีทบ้าง. แต่เค้าไม่ได้สนใจอะไรเราเลย เมื่อก่อนตอนเราท้อง เค้ายังไปเที่ยวบ้านเพื่อนดึกๆดื่นๆทุกวัน ทุกวันที่ว่าคือทุกวันจริงๆนะ เราก็ปล่อยเค้าเห็นเค้าเหนื่อยเลยอยากจะเข้าใจเค้า แต่สุดท้ายเราเองที่รับไม่ได้ เราไม่เคยเรียกร้อง แต่ทุกคนเข้าใจป่ะ ใครมันอยู่แบบนี้ได้ไปตลอดชีวิต เราเคยคุยกันแบบจริงจังแล้ว เค้าก็สัญญาจะปรับตัว แต่ก็นั้นแร่ะ ไม่กี่เดือนก็เป็นแบเดิม เราท้อ เราเหนื่อยมาก  เราให้โอกาสเค้ามาตลอด แต่เค้าไม่เคยรักษามันไว้เลย เรามารู้ตัวอีกทีในวันที่เราไม่รู้สึกอะไรแล้วอ่ะ น่ากลัวมากที่เราเฉยๆได้ ตอนนี้เราแค่อยู่เพราะลูก เราแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟังเรา เข้าใจเรา. สุดท้ายนี้เราควรพอหรือทนต่อไปดี ตอนนี้ความสุขไม่มีเลย