เรื่องคือ เราพึ่งบอกเลิกคนคุยคนนึงไปคุยกันได้ประมานครึ่งเดือน เรากับเขาอายุต่างกัน5ปี พี่เขาเป็นคนที่ดีมากทำทุกอย่างที่เราอยากให้ทำ คอยสอนคอยบอกเราทุกเรื่องเลย เขาดีมากจริงๆ เเต่ที่เราบอกเลิกคุยกับเขาเพราะเรายังสับสนกับตัวเองเเบบว่ามันเหมือนจะใช่มันก็ไม่ใช่อะไรอย่างงี้ เราเลยคิดว่าเลิกคุยกันไปเลยตอนนี้น่าจะดีกว่า ถ้าเรายังคุยต่อพี่เขาก็ต้องหวังกับเรามากขึ้นไปทุกวันทั้งๆที่เราก็ยังสับสนอยู่ว่ารักเขามั้ย ตอนที่เราบอกเลิกคุยกับเขาเรารู้สึกเสียใจมากๆเลยเพราะเหมือนพี่เขาหวังไว้กับเราเยอะมากๆเเละทำให้เขาเสียใจมันทำให้เรารู้สึกผิดมากเหมือนกันเขาบอกเรานะว่าไม่ว่าจะไงก็จะรอเราเลยบอกรออะรอได้นะ เเต่ถ้าระหว่างทางที่รออะถ้ามีคนเข้ามาอะอยากให้ลองเปิดใจดู ไม่อยากให้มารอ ละเเต่ตั้งเเต่เลิกคุยกันมันก็ยังเเบบไม่ได้ตัดขาดกัน คือเราก็ใจอ่อนมากๆเลยอ่ะเห็นเขาเพ้อหรืออะไรอย่างงี้เรารู้สึกสงสารมากๆ ตอนนี้เขาก็ทักมาหาเราอยู่นะเเละเราก็ตอบเขาตลอดเพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเราเลยทำไปเหมือนเดิมเเต่ไม่เหมือนเก่า😔 เรารักเขานะไม่ใช่ไม่รักเเต่ที่เราเลิกเะราะเราคิดว่ามันยังไม่ใช่

เเต่ความรู้สึกของเราตอนนี้มันกลับเเบบหงอยๆซึมๆไปมากอ่ะ เราไม่รู้เราเป็นอะไร เเบบถ้าเราเห็นเขาลงไลค์ทักเเละมีคนมาไลค์เรารู้สึกเสียใจเพราะเราไม่รู้ว่าเขาจัทักมั้ยหรืออะไรงี้ ละก็เวลาที่เขาตอบเรามันก็ช่าขึ้น มันทำให้เราคิดมากว่าเออเขาคุยกะใครหลอวะทำไมตอบเราช้า เเล้วเราก็มานั่นน้อยใจอยู่คนเดียว ตอนนี้ความรู้สึกเราเเย่มากอ่ะ มันเหมือนเราโดนหักออกซะเองหยั่งงั้นอะค่ะ

อยากให้ช่วยบอกว่า 
-ความรู้สึกเเบบนี้มันคืออะไร
-จะต้องทำยังไงต่อไป
-หรือควรจะกับไปคุยกับเขาต่อดีมั้ย

ช่วยออกความคิดเห็นกันหน่อยนะคะ🙁💖