พอพูดถึงความเบื่อมันมีหลายระดับในแต่ละวัน
1. ระดับเบๆ เงินที่ให้หมดเร็วเกินกว่าที่คิด คือแบบ ให้เงินไว้พกติดตัวอยากได้อะไรซื้อได้ แต่จะหมดแบบไร้สาระ หรือจู่ๆก็ใช้แบบไม่คิด
2. ระดับที่อยากเดินหนีแล้วไปตะโกนดังๆ แล้วกลับมาใหม่ คือแบบประเภทคิดอะไรนิดๆหน่อยๆก็คิดไม่ได้ ยิ่งเป็นความคิดเชิงวิเคราะห์ยิ่งแย่เลย
3. ระดับที่อยากหันหน้าหนีแล้วเดินออกไปแบบไม่พูดไม่จา คือแบบ จู่ๆก็หงุดหงิดใส่ ไอนี่ไม่ดี ทำไมไม่ทำนี่นั้นให้ ทำไมช้า ทำไมไม่บลาๆๆ แบบว่าจะเอาเดี๋ยวนี้ คือก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะว่า ปกติเราใส่ใจและเทคแคร์ดีมาก เอาอกเอาใจและตามใจดีมาก แต่เจอแบบที่จะต้องเดี๋ยวนี้ในขณะที่ตอนว่างไม่เรียกไม่อยากพอหยิบจับไรบางอย่างแล้ว อยากจะได้สิ่งอื่นจากเราทันที
4. เบื่อแบบอยากกระซิบเบาๆเลิกกันเถอะ แบบว่าเราทำงานใช่มะ แล้วงานเราจะต้องบริการ และงานผมต้องเข้าพบปะทั้งหัวหน้าและลูกทีม รวมถึงแผนกอื่นๆ แต่ผมก็เป็นหัวหน้าเช่นกันนะ เราทำงานมาด้วยความเหนื่อย แต่เธอที่อยู่บ้านหรือมีทำงานบ้างเล็กๆน้อยๆ เธอจะบ่นอยู่เสมอว่าเหนื่อย เหนื่อย และเหนื่อย เราจะได้ยินบ่อยๆจนรุ้สึกเฟนื่อยแทน ในขณะที่เราทำงานมาเหนื่อยแล้วยังต้องมาฟังคนบ่นเหนื่อยแทนที่จะถามเราว่าเหนื่อยไหม เราคิดนะ มันเหนื่อยไรนักหนา เราทำงานเยอะกว่าใช้สมองเยอะกว่าตื่นเช้ากว่าและนอนหลังกว่า คือฉันไม่เข้าใจ
5. เบื่อแบบไม่อยากเจออีกเลย คือเวลาเราอยากมีอะไรด้วยจะบ่ายเบี่ยงตลอดทั้งที่เธอว่างๆทั้งวัน เหนื่อยบ้าง ปวดเนื้อปวดตัวบ้าง ประจำเดือนมาบ้าง และไม่สบายบ้าง บางที่ก็แถบ้างว่าไม่มีอารมณ์ บางทีก็ร้อน คือเราก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่าวันๆจะทำอะไร ทำไมปวดตัวไม่สบาย และเคยคุยกันหลายต่อหลายรอบ จนเธอรับปากว่าจะปรับเปลี่ยนเพื่อเรา แต่มันก็ไม่เคยจะเปลี่ยนเลย
และเชื่อไหมว่าบางวันนั้นเจอครบทั้ง5ข้อ ผมยังรอดูว่าเขาจะเปลี่ยนไหม ตอนนี้ก็กินเวลามานานมากๆแล้ว และผมก็อยากจะรู้ว่าเพื่อนๆคิดกันอย่างไร เพราะตอนนี้นั้นผมอยากจะอยู่คนเดียวและแสวงหาอะไรที่ดีต่อใจบ้าง เพราะแม้แต่จะคิดยังขัดแย้งกัน แม้แต่จะกินยังไม่เหมือนกัน แม้แต่จะพูดคุยเรื่องงานก็ไม่ได้ แม้แต่จะเล่นเกมส์ด้วยยังหงุดหงิด แม้ว่าจะนอนหันหลังยังผิด
ผมว่า อยากนอนกอด เขาก็อึดอัด พอจะให้เขากอดเรา เขาก็ไม่โอเค หรือผมจะทำได้ในแบบความคิดว่าผมเป็นทาส ทำงานหาเงินให้ใช้ หาข้าวน้ำให้กิน เก็บกวาดซักผ้าและถูบ้านให้ เสร็จแล้วผมจะต้องนั่งคุกเข่ารอคำสั่งว่าคืนๆนี้หลังจากเขานอนกดมือถือและเล่นเฟสดูคลิปดูรายการทีวี แล้วยกเท้ามาให้เกลาข้อเท้าให้ ผมมีค่าแค่นี้หรอ ผมแค่รู้สึกว่าทุกๆอย่างมันขัดใจผมไปหมด ทั้งที่ผมพยายามจะเอาอกเอาใจเพื่อที่จะได้ความตามใจเอาอกเอาใจกลับมาบ้างแค่เท่านั้นเอง.
ทุกวันนี้มันต่างจากวันแรกๆที่เอาอกเอาใจ พี่อย่างนั้นพี่อย่างนี้ ต่างจากวันแรกๆที่เล่นหยอกเบาๆและอ้อนๆใกล้ชิดตลอด ตอนนี้เหรอแค่จับตัว ยังผิดเลย
เบื่อแฟนเอามากๆเลยทำยังไงดี
1. ระดับเบๆ เงินที่ให้หมดเร็วเกินกว่าที่คิด คือแบบ ให้เงินไว้พกติดตัวอยากได้อะไรซื้อได้ แต่จะหมดแบบไร้สาระ หรือจู่ๆก็ใช้แบบไม่คิด
2. ระดับที่อยากเดินหนีแล้วไปตะโกนดังๆ แล้วกลับมาใหม่ คือแบบประเภทคิดอะไรนิดๆหน่อยๆก็คิดไม่ได้ ยิ่งเป็นความคิดเชิงวิเคราะห์ยิ่งแย่เลย
3. ระดับที่อยากหันหน้าหนีแล้วเดินออกไปแบบไม่พูดไม่จา คือแบบ จู่ๆก็หงุดหงิดใส่ ไอนี่ไม่ดี ทำไมไม่ทำนี่นั้นให้ ทำไมช้า ทำไมไม่บลาๆๆ แบบว่าจะเอาเดี๋ยวนี้ คือก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะว่า ปกติเราใส่ใจและเทคแคร์ดีมาก เอาอกเอาใจและตามใจดีมาก แต่เจอแบบที่จะต้องเดี๋ยวนี้ในขณะที่ตอนว่างไม่เรียกไม่อยากพอหยิบจับไรบางอย่างแล้ว อยากจะได้สิ่งอื่นจากเราทันที
4. เบื่อแบบอยากกระซิบเบาๆเลิกกันเถอะ แบบว่าเราทำงานใช่มะ แล้วงานเราจะต้องบริการ และงานผมต้องเข้าพบปะทั้งหัวหน้าและลูกทีม รวมถึงแผนกอื่นๆ แต่ผมก็เป็นหัวหน้าเช่นกันนะ เราทำงานมาด้วยความเหนื่อย แต่เธอที่อยู่บ้านหรือมีทำงานบ้างเล็กๆน้อยๆ เธอจะบ่นอยู่เสมอว่าเหนื่อย เหนื่อย และเหนื่อย เราจะได้ยินบ่อยๆจนรุ้สึกเฟนื่อยแทน ในขณะที่เราทำงานมาเหนื่อยแล้วยังต้องมาฟังคนบ่นเหนื่อยแทนที่จะถามเราว่าเหนื่อยไหม เราคิดนะ มันเหนื่อยไรนักหนา เราทำงานเยอะกว่าใช้สมองเยอะกว่าตื่นเช้ากว่าและนอนหลังกว่า คือฉันไม่เข้าใจ
5. เบื่อแบบไม่อยากเจออีกเลย คือเวลาเราอยากมีอะไรด้วยจะบ่ายเบี่ยงตลอดทั้งที่เธอว่างๆทั้งวัน เหนื่อยบ้าง ปวดเนื้อปวดตัวบ้าง ประจำเดือนมาบ้าง และไม่สบายบ้าง บางที่ก็แถบ้างว่าไม่มีอารมณ์ บางทีก็ร้อน คือเราก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่าวันๆจะทำอะไร ทำไมปวดตัวไม่สบาย และเคยคุยกันหลายต่อหลายรอบ จนเธอรับปากว่าจะปรับเปลี่ยนเพื่อเรา แต่มันก็ไม่เคยจะเปลี่ยนเลย
และเชื่อไหมว่าบางวันนั้นเจอครบทั้ง5ข้อ ผมยังรอดูว่าเขาจะเปลี่ยนไหม ตอนนี้ก็กินเวลามานานมากๆแล้ว และผมก็อยากจะรู้ว่าเพื่อนๆคิดกันอย่างไร เพราะตอนนี้นั้นผมอยากจะอยู่คนเดียวและแสวงหาอะไรที่ดีต่อใจบ้าง เพราะแม้แต่จะคิดยังขัดแย้งกัน แม้แต่จะกินยังไม่เหมือนกัน แม้แต่จะพูดคุยเรื่องงานก็ไม่ได้ แม้แต่จะเล่นเกมส์ด้วยยังหงุดหงิด แม้ว่าจะนอนหันหลังยังผิด
ผมว่า อยากนอนกอด เขาก็อึดอัด พอจะให้เขากอดเรา เขาก็ไม่โอเค หรือผมจะทำได้ในแบบความคิดว่าผมเป็นทาส ทำงานหาเงินให้ใช้ หาข้าวน้ำให้กิน เก็บกวาดซักผ้าและถูบ้านให้ เสร็จแล้วผมจะต้องนั่งคุกเข่ารอคำสั่งว่าคืนๆนี้หลังจากเขานอนกดมือถือและเล่นเฟสดูคลิปดูรายการทีวี แล้วยกเท้ามาให้เกลาข้อเท้าให้ ผมมีค่าแค่นี้หรอ ผมแค่รู้สึกว่าทุกๆอย่างมันขัดใจผมไปหมด ทั้งที่ผมพยายามจะเอาอกเอาใจเพื่อที่จะได้ความตามใจเอาอกเอาใจกลับมาบ้างแค่เท่านั้นเอง.
ทุกวันนี้มันต่างจากวันแรกๆที่เอาอกเอาใจ พี่อย่างนั้นพี่อย่างนี้ ต่างจากวันแรกๆที่เล่นหยอกเบาๆและอ้อนๆใกล้ชิดตลอด ตอนนี้เหรอแค่จับตัว ยังผิดเลย