เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนเพิ่งเรียนจบจากต่างจังหวัดและตัดสินใจว่าจะมาหางานทำด้วยกันที่กรุงเทพเราได้งานก่อนเขาเกือบเดือนจากนั้นเขาทำงานได้สองอาทิตย์เขาโดนไล่ออกเขาบอกว่าไม่ผ่านโปรเราก็บอกเขาว่าไม่เป็นไรงานใหม่มีเยอะซึ่งตอนนั้นเรารู้สึกเห็นใจเขามาก...แล้วไม่นานเขาก็ได้งานใหม่และนี้คือจุดเปลี่ยน...เขาทำผู้ช่วยผู้จัดการร้านฝึกหัด..จากที่เคยโทรหาเราก็เริ่มหาย..ไม่ไลน์หา..โทรหาไม่ติดบ้างเลิกงานดึกทั้งที่เข้ากะเช้าและไม่บอกเราปล่อยให้เรารอ..และทุกวันที่กลับมาจะมีผู้หญิงโทรหาทุกวันเราถามว่าใครเขาก็บอกว่าเพื่อนที่ทำงานด้วยกันคุยเรื่องงาน..แล้วเราก็เห็นไลน์ที่เขาคุยกันค่ะประมาณว่าตื่นยังวันนี้รีบมานะจะไปกินข้าวกัน..ซึ่งเราโกรธมากแต่เขาบอกว่าไม่ได้มีเขาคนเดียวมีคนอื่นด้วยที่ไปด้วยกันแล้วเราทะเลาะกันค่อนข้างเเรงเลยแต่เขากับบอกเราว่าถ้าเราไม่ดูโทสัพเขาคงไม่ทะเลาะกันหรอกสรุปเราเป็นคนผิด..เราจึงไปอยู่ห้องเพื่อนพี่สาวเราอาทิตย์หนึ่งคิดว่าเขาคงคิดได้แต่เปล่าเลยคะ..พอเรากลับมาอยู่ห้องทุกอย่างเปลี่ยนหมดเลยเรางอลไม่เคยง้อจนเราเริ่มปลงไม่ดูโทรสัพไม่ถามต่างคนต่างเล่นโทรสัพไป.จนมาวันหนึ่งเขาไปกินเหล้ากับเพื่อนที่ทำงานประมาณสามทุมแล้วบอกจะกลับห้าทุ่มซึ่งปกติเขาเลิกงานเวลานั้นอยู่เเล้วเราก็แอะใจว่าทำไมวันนี้เลิกเร็วได้ละเขาบอกไปคุยงานกันด้วยเราก็โอเคร..จากนั้น5ทุ่มเราก็โทรไปเขาก็เปิดกล้องเราก็เห็นคะมีผู้หญิงคนนั้นแต่เราไม่ว่าอะไรเขาก็บอกเดี่ยวกลับแล้ว..ปกติเราไม่เคยโทรตามเขาเกินสองสายเลย..แต่วันนี้เรารู้สึกเซ้นเเรงมากเลยโทรตามค่ะเเต่เขาไม่รับจนตีสอง..เขารับคะแต่เราฟังไม่รู้เรื่องประมาณว่าบอกว่าเพื่อนเมาส่งเพื่อนก่อนกำลังจะกลับละตัดสายไปโทรไม่ติดอีกเลยซึ่งคนที่เขาไปส่งคือผู้หญิงคนที่บอกว่าเพื่อนคะ..วันนั้นเราร้องให้กับพี่สาวเราหนักมากแบบว่าสมองเราคิดไปต่างๆนานาว่าเขาทำอะไรทำไมโทรไม่ติดจนพี่เราบอกไม่ใหวก็พอเถอะตั้งแต่คบกับคนนี้หน้าเราดูไม่สดใสเลยนะเราก็เก็บของไปนอนกับพี่สาวจากนั้นตอนเช้าเราก็ย้ายไปหอพักพนักงานเลย..แฟนเราโทรมาเเค่วันเเรกค่ะเเต่เราไม่ได้รับจากนั้นไม่เคยโทรมาหาอีกเลยเราก็ไม่โทรคะแต่เเฟนเราเฟสบอกพี่เราว่าถ้าเราอยู่ใหนแล้วสบายใจก็อยู่ไปเถอะเขาจะรออยู่ห้องนี้เเหละจนผ่านไปเกือบสองอาทิตย์เรากลับไปเอาเสื้อผ้าที่เหลือใว้พอเจอกันเขาก็พูดเรื่องเดิมว่าเราคิดไปเองบ้างเขาไม่ได้มีใครเพื่อนกันทั้งนั้นไม่เชื่อโทรถามเลยพูดดีมากขอโอกาสจะไม่ทำอีกถามเราว่าใหนว่าจะมาทำงานที่นี่ด้วยกันสร้างอนาคตด้วยกันทำไมต้องไปอยู่ที่อื่นด้วยเรารู้สึกได้เลยคะว่าเขาไม่เคยรู้สึกผิดเลยที่เขาทำ..ตลอดเวลาที่เราย้ายออกไปเขาไม่เคยถามว่าอยู่เป็นยังใงบ้างทั้งที่เราต้องย้ายไปอยู่รวมกับคนอื่น8คนในห้องเดียวไม่เคยมาหาที่ทำงานทั้งที่เขาก็รู้จักว่าอยู่ใหน..เราจึงลองบอกเขาคะว่าเราจะกลับไปอยู่บ้าน..เราจะลาออกแล้วแต่ความจริงเรายังไม่ได้ลาออกนะค่ะเราบอกว่าเบื่อกรุงเทพอยากไปพักก่อนเขาว่าก็ไปเลยเขาจะทำงานอยู่กรุงเทพเองให้เราทำอยู่บ้านละเขาจะส่งเงินให้เอง#คำพูดดูดีจังค่ะ#แต่หลังจากนั้นวันหยุดเราเขาก็พาไปเที่ยวชลบุรี..ก็ยังมีคนโทรเข้ามาแต่เราเลือกที่จะไม่ดูเรารู้สึกว่าเขาคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาชอบเดินไปคุยโทรสัพไกลๆถึงขั้นขับรถฝ่าไฟแดงเขาบอกว่าไม่เห็นเราถามเขาว่าเป็นอะไรคิดถึงใครอยู่หรือปล่าวเหมือนเขาลังเลใจเขาก็เงียบไป..จากนั้นเขาก็โทรมาทุกวันจนวันหนึ่งเขาไม่สบายเป็นไข้เราก็ซื้อข้าวยาไปให้แล้วก็เห็นเแชทเขากับผู้หญิงคนนั้นบอกว่า*ลางานเหมือนกันติดไข้จากแกนั้นแหละรับผิดชอบด้วย*แล้วเขาก็โทรคุยกันค่ะเราจึงถามแทรกขึ้นว่าใครโทรมาหรอรอบเเรกเเฟนเราไม่ตอบคะเราถามดังขึ้นใครโทรมาอะไม่สบายนี่ยังต้องคุยงานอยู่อีกหรอ(ปกติเราไม่เคยพูดเเทรกเลย).แล้วเขาก็ทำหน้าไม่พอใจละวางสายไป..จากนั้นเขาก็ลาออกค่ะเราก็งงใหนบอกว่าจะอยู่ทำที่นี่เราก็ไม่ลาออกแล้วนะ..เขาบอกว่างานปัญหาเยอะแต่หน้าเขาดูเศร้ามากเลยค่ะ..เราเลยบอกให้เขาไปพักที่บ้านก่อนเขาก็กลับบ้านค่ะเราลางานกลับไปเที่ยวด้วยกันจากนั้นเขาก็กลับมาหางานใหม่เราก็กลับมาทำงานเดิม.แต่เขากลับไม่ไปทำงานที่สมัครใว้เลยทุกที่ที่ได้งานพีคสุดคือมายืมเงินเราแต่ครั้งนี้เราไม่ให้เขากลับบอกว่าตอนเขามีปัญหาเป็นแฟนกันทำไมไม่ช่วยเหลือกันทั้งที่เราให้เขายืมตลอดแต่เขากลับไม่ทำอะไรเลยกลับไม่คิดช่วยกันสร้างอนาคตคิดแค่ใช้ชีวิตไปวันๆเราเลยบอกไปว่างั้นก็กลับไปอยู่บ้านเถอะเราเลิกกันเถอะ..เขาไปไม่ลาสักคำเลยคะเหมือนรอโอกาสนี้มานาน555
เลยสงสัยมากค่ะถ้ายากไปขนาดนั้นทำไมไม่บอกเลิกเองต้องรอเราบอกเลิกก่อนทำไม#