คบกับแฟนคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนม.ต้น
ปัจจุบัน 9ปีแล้ว เรารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่นึกความสึกใจเราเลย บทจะดีก็ทะเลาะกันก่อนแล้วถึงจะมาคุยกันดีๆหวานๆ หรือว่าเราเยอะไป อยากให้อีกฝ่ายสนใจ
เวลาเขาขอเวลาส่วนตัวเราก็โอเครนะ
แต่เวลาที่จะให้เรามันกับเป็นเวลาดูหนัง-นอนของเขาซะส่วนใหญ่
เราทนมากเพราะเราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน แฟนเราเป็นทหารนะ เวลาคุยกันก็น้อยมาก ไม่เคยท้อเลยที่มีแฟนเป็นทหาร
แต่มันต้องมีเวลาให้เราบ้าง

เรารู้สึกว่าความสำคัญของเรามันหายไป
เวลาคุยกันมันเย็นชา เหมือนคำพูดของเขาทำให้เราต้องรอเขาแบบเจ็บๆ
เจ็บกับคำพูดเขาหลายรอบ
เรายังไม่รู้ว่าเราทำอะไรให้เขาไม่พอใจอะไรหรือเปล่า?

ไม่รู้จะแก้ปัญหาตรงไหน
เราก็ยอมเขาหมด ใจอ่อนตลอด
เพราะคำว่า"รัก""ผูกผัน" จริงจริง