เครียดเรื่องเรียนไม่มีสมาธิจะอ่านหนังสือ อ่านไปก็ไม่เข้าหัว ลนตอนจะสอบจนมือสั่น เป็นเเบบนี้ตลอด พอสอบสมองก็บอกว่าไม่ต้องทำข้อสอบ ทำไม่ได้ พอเราเข้าห้องสอบที่อ่านมาเราลืมหมดเลย ในขณะที่เพื่อนๆทำได้ พอเรารู้ว่าเราทำไม่ได้ คงได้เกรดDแน่ และมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด จนเราไม่อยากเรียนอีกแล้ว ไม่อยากเรียนซ้ำ วิชาก็ยากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เราอยู่ปี2เทอม2 เราเครียด อีกอย่างไม่มีเพื่อนด้วยสาเหตุก็น่าจะมาจากเราเองเงียบไม่คุยกับใครไม่กล้าเข้าหาใครคิดมากฟุ้งซ่านนอนไม่หลับ พอไปคุยกับเพื่อนผชที่เคยสนิท แฟนเพื่อนก็หึง มีปัญหาอีกแล้วก็คุยไม่ได้ พอคุยเพื่อนก็ทะเลาะกับแฟนเลยเลือกที่จะไม่คุย กลายเป็นแฟนเพื่อนไม่ชอบเราอีกเราเลยไม่ยุ่ง คือเหมือนทำไรก็ผิดอะ ส่วนเพื่อนผญ ตอนนี้ก็เหมือนไม่มีสักคน เหมือนเคยมีเเล้วพอมีปัญหากัน เราก็ไม่คุยกับเขา แต่ในไลน์อะคุยนะ แปลกไหมตัวจริงก็ไม่ได้เข้าไปคุย ทุกอย่างน่าจะผิดที่เราเองเราน่าจะคิดตลอดว่าเขาไม่อยากคุยกับเรา ไป ม ไม่มีความสุข ระแวงกลัวคนจะมาทำอะไรจนวอกแวกไปเลย ในการเรียน ลืมทุกอย่าง ทำไรจิตใจล่องลอยไปเลย จากมะก่อนชอบทักเพื่อนในคณะจนตอนนี้กลายเป็นคนเย็นชาไปเลยไม่มีมนุษสัมพันธ์เก็บตัว ไม่มีสติด้วย เรียนไปดรอปไปเหนื่อยนะ จนจะถูกรีไทน์อยู่เเล้ว สมองสั่งให้เราไม่เรียน ทั้งๆที่เราก็อยากเรียน เครียดเรื่องเรียนมากไป จนเป็นปัญหาสุขภาพ พอไปบอกใครเขาก็บอกให้เลิกยุ่งเลิกสร้างความทุกข์ให้คนอื่น คือถ้าใครไม่เป็นโรคนี้ไม่รู้หรอกว่าจะรู้สึกยังไงทรมารแค่ไหน โรคนี้มันส่งผลหลายๆอย่างมากทั้งเรื่องการเข้าสังคม การเรียน สุขภาพในชีวิตประจำวัน มันคิดลบตลอด เมื่อก่อนเราชอบทักเพื่อนคุยกับเพื่อนตอนแรกจนตอนนี้เรากลายเป็นคนที่เก็บตัวมาก ไม่เคยไปหาหมอ จนตอนนี้เราอยากตายเหมือนกัน เพื่อนก็คงมองว่าคนอื่นลำบากกว่าตั้งเยอะยังเรียนกันได้บ้านก็รวยไม่ยอมตั้งใจเรียนและอีกหลายๆอย่างถ้าเราไม่เป็นโรคนี้ก็คงดี เราไม่ได้หยิ่งนะแต่คนภายนอกคงมองแบบนั้นหรือเราคิดลบตลอดเวลารึป่าวก็ไม่รู้เหมือนกัน คนที่เป็นโรคนี้คงเข้าใจว่ามันทรมารขนาดไหน โลกมันมืดหม่นไปหมด