ทำไมกุเริ่มสงสารลุงแกแล้ววะ กลัวแกเป็นโรคชึมเศร้ารู้สึกว่าแกคงพยายามให้คนไทยเห็นใจแกกลัวแกฆ่าตัวตายขอแค่ให้ออกไม่อยากตาย

ช่วงนี้คือเหมือนเหนี่อยกับทุกเรื่องครอบครัวก็ไม่เข้าใจ เหมือนกับเราเป็นโรคชึมเศร้า พอเราไม่ชอบออกไปข้างนอกครอบครัวก็บังคับบอกให้ออกไปดูบ้าง เราไม่เข้าใจเลยในเมื่อเราไม่อยากไปทำไมต้องบังคับถึงขนาดนั้นเ

พอดีมีคนในครอบครัวต้องเข้าไปรักษาที่สถาบันกัลยา สาย 4 เลยอยากฟังจากคนที่เคยไปรักษาว่าเขาให้ทำอะไรบ้าง แล้วดีหรือไม่ดีอย่างไรบ้าง คนที่เคยรักษาจากรพ.หรือสถาบันอื่นแบ่งปันข้อมูลกันได้ครับ

คุณรู้ไหม ผมทำงานหาเงินตั้งเเต่อายุ14ปีจนตอนนี้จะเข้า20ปี ผมเจอเรื่องราวมากมายทั้งโดนนายจ้างทิ้งหาทางกลับไม่ได้นอนข้างทาง4วันขอข้าวบ้านคนอื่นกิน โดนช้อมโดนตีเพราะความเด็กทำอะไรไม่ได้เรื่อง โดนไล่ฆ่า โ

เราเป็นโรคชึมเศร้า ชอบอยู่คนเดียวอยู่ในห้องพูดน้อยไม่ชอบพูดเลยแหละเวลาเจอเรื่องแย่ๆหรือรู้สึกดิ่ง ก็จะไม่กล้าบอกใคร มันทรมานมากที่ต้องแบกรับความรู้สึกนี้ไว้คนเดียว ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของเราเลยอยากหนี

เขาเป็นห่วงเราเข้าใจ แต่ที่เราไม่โอเคคือ เขาไม่ได้รู้เลยว่าเราต้องสู้กับอะไรบ้าง คุณมาพูดแบบนั้นทั้งๆที่คุณไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับโรคนี้อะ คุณรู้มั้ยว่าเราพยายามตื่นขึ้นมาในทุกๆวัน ภาวนาให้เราไม่ฆ่าตั

เราอยากรู้ว่าอาการที่ชอบคิดถึงผลเเย่ๆล่วงหน้าไว้ก่อนตลอดเวลา คิดถึงผลร้ายที่จะเกิดในวันข้างหน้า วิตกกังวลบ่อยๆ เวลาเกิดเรื่องไรขึ้นจะคิดถึงผลที่ร้ายที่สุดไว้ก่อนเสมอ คนทั่วไปเขาเป็นกันบ้างมั้ยหรอคะเรา

ผมอยู่ที่อ่าวอุดม บ้านผมอยู่ติดกับบ้านลุงคนหนึ่ง แกอยู่ตัวคนเดียวกับหมา 3 ตัว ปกติลุงแกจะขายลูกชิ้นทอดตอนกลางคืน แต่เมื่อสัก 21-22 แกไปขายลูกชิ้น แล้วโดนคนขับรถเก๋งเมา มาชนรถแก สุดท้ายแกก็เสียชีวิต คน

คนแรกคืออาเรา แกเป็นผู้ชายที่อายุมากแล้วลูกก็3คนละส่วนคนพี่อายุเท่าเราเลย แต่ตัดกันไปละ โชคดีไป ตัดคนไม่ดีออกจากชีวิตได้1คน อะเล่าต่อ แกเคยเล่นยา เราเกลียดจริงๆผู้ชายเล่นยาเนี้ย นั้นแหละแล้วงานก้ไม่ทำ

มันเป็นอาการที่พึ่งมาเป็นหรือนานแล้วไม่รู้ แต่ไม่คิดอะไร จน มาช่วง 3-4 อาทิตที่ผ่านมา ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร นั่งดูเพื่อนเล่นเกมอยู่ดีๆแล้วสมองผมก็คิดเรื่องว่าพน.กูมีเรียนอะไรวะ แล้วผมก็เผลอพูดไปว่า