สตอรี่ของเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้คือ.. หลังจากที่เราเลิกกันได้เกือบเดือน เรารู้สึกว่าการที่เราอยู่ในเฉยๆในที่ๆเราควรอยู่นั้น มันก็ดีตรงที่ว่า เราสามารถจัดการกับความรู้สึก คิดถึง โหยหาความรักหรือสิ่งที่เราเคยมีมาก่อนหน้านี้ แต่...การที่เค้ากลับโทรมาหาเราแล้วบอกแล้วปรึกษากับเราว่า .."คนที่เราคุยด้วยมันไม่แคร์เราเลยวะ เหมือนไม่ค่อยสนใจ เราน้อยใจที่เค้าไม่สนใจเรา เหมือนเราเคยได้" แต่มันดูตลกเนาะ..ว่าไหม??
โทรมาบอกรัก บอกคิดถึงเรา บอกให้กลับมาคบกัน ..เอาจริงๆนะ ความรู้สึกเราก็ไม่ใช่ของเล่นไหมว่ะ?! เราจริงจัง เราถึงเลือกเค้า เลือกที่จะผ่านทกอย่างไปด้วยกัน ..แต่สิ่งที่เค้าทำนี่หรอที่เค้าเรียกว่าบททดสอบสำหรับ เราว่ามันไม่แฟร์..แต่เราเข้าใจเค้า เราเลยไม่ควรทักไปหาเค้า เพราะเราก็ให้เค้าอยู่กับสิ่งที่เค้าเลือก..เราอยู่ในจุดของเรา .. ให้เค้าจัดการกันสิ่งที่ตัวเองอยากเลือกที่จะทำมันตั้งแต่แรก..ก็มีหลายคนที่เค้าไปหาเค้านะ..แต่ละคน..ก็ไม่มีใครที่เหมือนเราเลยสักคน..(ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ) แต่มันคือเรื่องจริง..เพราะเราเชื่อว่าเรารักเค้ามากที่สุดดูแลเค้าดีที่สุด... แต่คำว่าเราน่าเบื่อเราน่ารำคาญ..มันอาจจะทำให้เค้าอยากเจอสิ่งที่ดีหรือสิ่งใหม่ๆกว่า มันอาจจะทำให้เค้ายกเหตุผลที่เราเคยทำผิดกับเค้าในอดีตมาเป็นข้ออ้างในการเลิกรากันไป.. 
ทุกวันนี้เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า...ทำไม?? เราถึงยังรักผช.คนนี้ที่เราเลือก ที่จะให้เค้าเป็นคนสุดท้ายของเรา ไว้ใจเค้า เชื่อใจเค้า ถึงเค้าจะไม่เคยทำผิดกับเราในช่วงที่เรายังมีกัน แต่การที่เค้าเป็นแบบนี้ เหตุผลของเค้า ที่ให้กับเรามาคือเราทำผิดเค้าเลยต้องกลายเป็นคนแบบนี้ ...มันจริงหรอ? นี่คือเหตุผลที่เค้าต้องมาทำเพื่อประชดเราหรือ  อีกใจเค้าก็ห่วง ก็รัก แต่การทำแบบนี้ มันไม่ชัดเจนเลย นี่หรอสิ่งที่เราทุ่มเททั้งหมดหลังจากที่เราแก้ไขแล้วปรับตัวเปลี่ยนตัวเองเพื่อเค้า.. นี่คือสิ่งที่เราจะได้รับหรอ..ความไม่ชัดเจน ไม่มีการตัดสินใจ เป็นตัวเลือก แบบนี้หรอ???