เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้เจอกับผู้หญิงคนนึ่งซึ่งเขาแก่กว่าผม 3 ปี แล้วผมก็ได้ลองคุยๆผมก็รู้สึกถูกชะตากับเขาอะครับ เขาไม่ใช่คนสวยอะไรแต่เป็นคนที่ยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูมากและก็นิสัยที่มีความเป็นตัวเองและเข้าสังคมเก่งเข้ากับใครก็ได้ และเป็นคนที่ชอบคนที่อยู่ในรุ่นๆเดียวกัน แต่ผมเด็กกว่านี่สิ แต่มันติดที่ว่าเขาได้เลิกและยังยึดติดกับผู้ชายคนนี้ซึ่งเขาเลิกกันเพราะเข้ากันไม่ได้แต่ก็ยังเหมือนจะยังมีความห่วงใยซึ่งกันและกันอยู่ ผมก็ได้คุยๆไปการพูดทุกอย่างคือผมสามารถเข้าใจได้เลยว่าเขาได้ปิดกั้นตัวเองไปแล้วต่อให้ปากเขาจะบอกว่าไม่ได้ปิดกั้นอะไรทั้งนั้น ลักษณะฝ่ายญ มันบอกว่ายังรู้สึกรักผู้ชายคนนี้อยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าฝ่ายชายจะยังรักอยู่รึป่าวหรือเพียงแค่เป็นห่วงฝ่ายหญิงเฉยๆ เพราะรู้นิสัยนู่นนี่นั่น แต่ทั้งสองก็ยังไม่มีใครทั้งคู่คล้ายเหมือนรอกันอยู่ ฝ่ายญ ก็เล่าว่าฝ่าย ช เขาต้องการให้ฝ่ายญ ไปเจอคนที่ดีกว่าทำให้เขามีความสุข แต่สำหรับฝ่ายญ แล้วเขาคือคนที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดแล้วแบบได้แต่จมปักอยู่แต่กับฝ่ายช ไม่มูฟออนไปไหน เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ได้ ให้ความรักทั้งหมดที่มีให้ฝ่ายชายไปหมดแล้ว จนกลายเป็นคนเย็นชา ต่อความรู้สึกที่คนอื่นส่งมาให้ แต่ไม่ได้เย็นชาแบบไม่สนอะไรหรือนั่งเงียบ เหมือนแบบหมดรักที่จะให้คนอื่นแล้วไม่ต้องการเริ่มต้นใหม่ ไม่สามารถหาใครมาแทนคนนี้ได้แล้ว แต่ส่วนตัวผมก็เข้าใจ ณ ส่วนๆนี้อยู่ผมก็สงสารเขา อยากให้เขาเจอคนที่ดีทำให้เขามีความสุขเหมือนกัน แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อเขายังมีความรู้สึกและการกระทำที่ฝ่ายชายให้ฝ่ายหญิงนั้นยังอยู่ติดตัวนางไปแบบนั้น นี้อาจจะเป็นคำถามที่ผมรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ดี ผมควรที่จะอยู่ต่อให้กำลังใจหรือรอโอกาสต่อไป หรือว่าผมควรที่จะถอยออกมาดีครับ ถามพิมพลาดแล้วไม่เข้าใจอะไรขอโทษด้วยครับ
ควรอยู่ต่อดีมั้ยครับ?