ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ โพสต์ไม่ได้ก็เม้นในโพสต์ตัวเองเนี่ยแหละ ไม่เกี่ยวกันเพราะอยากระบายยย


เนื่องจากเกิดความอึดอัดไม่สบายใจ ไม่รู้จะเอาไปลงที่ไหน ลงเฟสลงทวิตตั้งส่วนตัวก็เหมือนไม่ได้ระบายเท่าไหร่เลยอะ 555555 ระบายกับเพื่อน เขาก็ตอบกลับมาว่า ' ทำเรื่องเล็กๆให้เป็นเรื่องใหญ่ ' ก็เลยแค่ อ๋อ เฉยๆ คือเราไม่สามารถพูดให้เขาฟังได้หมดอะค่ะ แล้วก็ประมาณว่าเขาไม่เหมือนเรา เราไม่เหมือนกัน สิ่งที่เจอมาแต่ละอย่าง นั่นก็เลยอยากระบายในพันทิปเฉยๆ ยาวแหละ

ล้วนๆก็เรื่องครอบครัวค่ะ คือบ้านเราเป็นครอบครัวที่ดูจะอบอุ่นนะคะ ฐานะค่อนข้างดีเลยล่ะค่ะ ย่าเรามีลูก 5 คน พ่อเราเป็นคนสุดท้อง พ่อเราอยู่บ้านกับย่า กับป้าที่เป็นลูกของย่าอีก 2 คน ส่วนอีก 2 คนที่เป็นลุงเขาไปสร้างบ้านอยู่กับครอบครัวตัวเองค่ะ 
เรื่องราวมันสุดจัดมากสำหรับเรา เขาทำเหมือนเรากับแม่ไม่ใช่คนในครอบครัวค่ะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ก็อดทนมาตลอด ทุกครั้งเวลาเขาจะอยากปรับความเข้าใจกัน เขาจะทำการประชุมกันก่อนค่ะ กับป้าสองคนและปู่ย่า (พ่อเราจะไม่ค่อยอยู่บ้าน) เป็นอะไรที่ดีนะคะอยากปรับความเข้าใจกันกับคนในครอบครัว แต่ นั่นคือเรื่องเล็กๆ ที่ลามไปเรื่อยๆ จนแม่เราร้องไห้ค่ะ คือลักษณะเขาจะเหมือนมารุมแม่เราค่ะ เวลาที่เรากับพ่อไม่อยู่นี่แม่เรา ตลอดเลยค่ะ 55555 ทำแบบนี้ตลอดเลย อยากจะเคลียร์เรื่องนิดๆหน่อยๆ ก็ไม่ได้เอาเรื่องนั้นมาเป็นประเด็น เอามาพูดแค่ 2% นอกนั้น บลาๆ เช่น 
- วันนั้นเราไปติวที่โคราช วันก่อนไปติวแม่บอกว่าไปบอกย่าก่อนไป เราก็เลยถามเอ้าบอกทำไมอะ (ต้องขอท้าวความไปก่อนนะคะว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น เพราะว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยตั้งแต่เราเด็กๆ จนเราอยากอยู่ใครอยู่มันแล้วค่ะ) เราก็เลยยอมไปบอก แกก็โอเคๆ วันเรากลับมา แม่เราไปรับเราที่โรงเรียน คือก่อนหน้านั้นพ่อก็โทรมาถามว่าให้ไปรับไหมจะกินอะไรไหม คือเข้าใจฟีลคนเป็นลูกที่รู้จักพ่อตัวเองดีไหม มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆถามแบบนี้ เราไม่ได้ตอบเราโมโหก่อนเลยค่ะก็บอกว่าไม่เอาหรอก แล้วแม่มารับก็คือแม่ร้องไห้ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แกบอกว่า     ตอนแม่นอนอยู่ในห้องหนูย่าเดินเข้ามาเปิดประตูแล้วบอกว่า ทำไมกระเป๋าตังค์ของย่าถึงได้ไปอยู่ในถังขยะ ? แม่เราก็ไม่รู้ไงคะ ย่าแกก็โมโห ไปบอกป้า กับเรื่องที่เกิดขึ้น แม่เรารู้ทันทีรีบโทรบอกพ่อให้มาก่อนเลยค่ะ สุดท้ายแม่เราก็โดนรุมอยู่ดี พูดเรื่องนี้ไม่พอ พูดเรื่องรถแม่เรา ป้าอีกคนนึงนะคะ เขาบอกว่า จะรอดูว่าเรากับแม่จะไปกันรอดไหม รถคันนี้มีปัญญาซื้อได้ยังไง (คือแม่เราเพิ่งซื้อแล้วเป็นรถมือสองนะคะ ผ่อนด้วย) แล้วปู่ก็เสริมขึ้นมาเลยค่ะ ว่าใช่ซื้อมาทำไม (อันนี้ก็ต้องท้าวความไปอีกนิดนะคะว่า จริงๆก็มีรถกระบะอยู่คันนึง ป้าอีกคนที่เป็นหมอ เขาซื้อมา แต่เรากับแม่อยากออกไปไหนนั้นใช้ไม่ได้ แม้กระทั่งจะไปหายายเรา แม่เราก็เลย ตัดสินใจซื้อคันนี้ไงคะ) นี่ไงมันไม่ได้จะพูดแค่เรื่องกระเป๋า อีกอย่างมาหาว่าน้องเราเป็นคนเอาไป น้องเรามันไม่ได้เอาไป ไม่ได้อยู่ที่บ้านด้วยซ้ำ เพิ่งกลับมาตอนให้เรียกมาสอบสวน น้องเรารู้สึกไม่โอเคจนร้องไห้เลยค่ะ คือถ้าเราอยู่ตรงนั้นเราจะถามนะคะ ว่าถ้าเห็นว่าเอาจริงๆ ทำไมไม่ห้ามตั้งแต่ตอนที่เอาไป มาพูดตอนมันหายแล้วทำไม อีกอย่าง จะขโมยจริงๆ จะทิ้งซากกระเป๋าไว้ในถังขยะในบ้านทำไม ทำไมไม่เอาไปให้หมดทั้งกระเป๋าไหนๆก็ออกไปแล้ว แล้วคิดยังไงถึงมาดูกระเป๋าที่หายอยู่ในถังขยะ อะอันนี้ย่อๆนะคะ 
แล้วก็มาเดือนนี้ ที่มันสุดจัดกว่า คือตอนนั้นเราออกไปเซเว่นไปซื้อข้าวเนี่ย แล้วเราก็ซื้อน้ำอัดลมกลับมา ป้าคนที่เป็นหมอเห็นก็ถามทำไมไม่ซื้อที่นี่ คือป้าอีกคนแกขายของค่ะ อยู่บ้านตรงข้าม คือหนูก็อยากบอกว่าหนูอยู่บ้านหนูซื้อที่นี่ทั้งวัน ซื้อจนเขาไม่มีขาย ป้าไปถามคนขายเลยไหม คือหนูก็มาจากเซเว่นแล้วหนูก็ซื้ออยู่นั่นเลยอะมันถูกกว่า คืออยากพูดแบบนี้ แต่มันพูดไม่ได้ เราเองก็อาจจะคิดว่าเราทำให้เป็นเรื่องใหญ่หรือเปล่า แต่ถ้าคนที่เจอแบบนี้จริงๆ จะเป็นเหมือนเราค่ะ เงียบ เท่านั้นถูกต้อง (ตอนนั้นเราตอบไปแค่ ก็มันถูกกว่า) ก็คิดว่าจะเข้าใจไง ประเด็น 
- แล้วเย็นวันนั้นเลยเราอยู่ในห้อง อยู่ดีๆแม่แขทมาว่าอย่าออกมาจากห้องนะ เขาประชุมจะไล่เราออกจากบ้าน ใช่ ไล่เราออกจากบ้านเพราะว่าหนู ไม่ได้ซื้อน้ำอัดลมของป้าาาาา แค่ตอนนั้นเอง แม่ก็เลยเรียกพ่อกลับมา พ่อกลับมาป้าแกก็พูดประโยคแรกว่า เอากุญแจรถมอ'ไซค์ กับรถยนต์มาคืนด้วยนะ (คืออันนี้ก็รถทุกคันเรากับแม่ไม่ได้ใช้นะคะ ให้แค่พ่อ) พ่อเราก็บอกว่า จะให้ไปน่ะ ก็ได้ แต่ขอเวลาอีกหน่อย เนี่ยยยยย แล้วป้าเราก็บอกว่า จะให้แค่สองคนนั้นออกไป(เรากับแม่) แต่พ่อเราไม่ต้องไปเอ้าแล้วทำไมทำงี้อะ เราก็ไม่รู้นะ แต่เราก็ไม่รู้แหละว่าเราทำอะไรผิดนักหนา มันไม่ผิดเลยที่เราจะเป็นเด็กที่ไม่พูดก่อนอะ อือ เสียมารยาทหรอหรืออะไร เราไม่ใช่คนแข็งกระด้างอะไรขนาดนั้นนะ แล้วเขาเป็นคนมาบอกว่า เรากับแม่เรา ทำเหมือนเขาไม่ใช่คนในครอบครัว คือเราแทบบ้าอะ เราได้ยินคำนี้ พูดมาได้ไง เราเป็นแบบนี้ของเรา ไม่ว่าจะกับคนในบ้าน แม่ พ่อ เพื่อน ครู พ่อแม่ของเพื่อน ทุกคนเลยเป็นแบบนี้ คนอื่นเขารักเราหมดนะคะ เวลาเรามีปัญหา แม่ของเพื่อนต้อนรับเราเสมอ ครอบครัวคนอื่น ต้อนรับเรากับแม่มากๆ แต่กับบ้านหลังนี้ ทำไมเขามองผิด เขาคิดว่าเราไม่ดี เรามันเป็นตัวอะไร (อันนี้ไม่ได้จะพูดให้ร้ายนะคะ แต่เขาไม่ได้มองแค่เราหรอก เขาดีแค่กับคนที่เล่นไพ่ด้วยอะ (ย่า)) 
- เรื่องทำงานบ้าน เราอยู่บ้านทั้งวันอยู่แต่ในห้องก็จริง แต่เวลาทำงานบ้านเราก็ออกมาทำ เราไมไ่ด้ทำให้เขาเห็นเฉยๆ เรืองที่บอกจะให้เราออกจากบ้านหลังนี้ด้วยนะคะ คือตอนนั้นน้ำยาบ้างจานหมด เราเลยรอแม่มา จะขอเงินไปซื้อ แต่ป้าดันกลับมาก่อน เป็นไง แกได้ล้างจานในวันนั้น ก็เลย ระเบิดเลยจ๊ะ ก็คือ ถ้าไม่อยากทำ รอให้เราทำก็ได้ อะไรงี้ ก็คือถามก็ได้ว่าก็ได้ ว่าทำไมไม่ล้างจาน เหตุผลล่ะลืมหรอ อะไรงี้ ให้เราได้พูดบ้าง
แล้วก็พ่อเรานะคะ คือแกเป็นคนที่คล้ายๆกับเรา เราว่าเราเหมือนพ่อเลยแหละ ตรงที่มีอะไรจะเอาไว้ในใจก่อน แต่พ่อก็เอาไว้ในใจเกิ๊นนน ทุกครั้งที่แม่เราโดนเนี่ย จะเรียกพ่อมาก็ไม่ได้ตลอด เวลามีปัญหา พ่อจะมองว่าไม่ใช่ปัญหา แล้วอีกอย่างมันก็ดีใช่ไหมคะ ที่พี่น้องเขารักกัน (พ่อกับป้าอะ) แต่นี่ก็เกิ๊นนน คอืป้าเราพูดอะไรมา ถูกหมด ป้าเราเป็นผู้มีพระคุณมากกับพ่อ ไม่รู้อะไร จนมองไม่เห็นลูกตรงนี้เลย ป้าเราเสนออะไรมาทำหมด จ้างนู่นนี่นั่น จนพ่อไม่ได้งานทำ งานที่ป้าให้ทำก็เป็นงานเสริมแก แล้วแต่อารมณ์หรือเห็นอันไหนทำแล้วรวยก็อยากทำ โดยไม่คิดก่อนต้องใช้เวลาหรืออะไร นี่หรอวะ ได้หรอวะ คือล่าสุดพ่อทำไผ่ขาย ไม่ได้จะบอกอาชีพนี้ไม่ดีนะ แต่เอามาพูดเพราะว่า อันไหนที่ทำเงินได้ ป้าเอาไปหมด เพราะเป็นน้องไง ไม่ต้องเอาไรมากหรอกเนอะ พ่อเราก็อ่าาา 55555555 แม่เราก็ชวนไปหางานสมัครงาน ก็ไม่เอาอะ มันเลยยิ่งทำให้กลายเป็นว่าแม่เราหาเงินคนเดียว ซึ่ง พ่อเราขอแม่เราค่ะ แต่ไม่บอกในจุดนี้กับป้าที่เป็นพระเจ้าของพ่อ ให้ได้ทุกอย่าง เราไม่รู้ว่าทุกอย่างเป็นเพราะป้า หรือ พ่อ กันนะ ถ้าพ่อเลือกได้ พ่อน่าจะเลือกครอบครัวของตัวเอง ลูกกับเมีย 
แม่เราเอาเงินมา หมื่นกว่าจาที่ทำงาน จะไปจ่ายงวดรถ เงินสด พ่อเห็น พ่อบอกว่า ขอยืมหน่อยได้ไหม วันนั้นนี้จะเอาคืนระบุชัดเจน จะเอาไปจ้างลูกน้องทำช่วยพอเสร็จก็ได้เงิน เราก็เลยเอ้า อันนี้ของป้านิ ทำไมไม่ไม่ให้ป้าล่ะเป็นคนออกตรงนี้ อันนี้เราได้แค่คิดนะคะ แม่มาเล่าทีหลัง สุดท้ายแม่เราไม่ได้เงินคืน ณ จุดจุดนี้ เพราะว่า เงินที่ได้ไหลเข้ากระเป๋าป้าหมด 
สุดท้ายพ่อเราปล่อยสิ่งเดียวที่เรากับแม่สามารถใช้ได้ และหามาได้ยาก ก็คือรถ ปล่อยโดนยึดไป ไม่รู้เขาสมน้ำหน้าสะใจหรือยัง 
นอกนั้น ยังมีเราแหละ เรื่องของเราก็คือ ตอนนี้เราจะขึ้นม 6 ค่าเทอมไม่ได้จ่าย เราจ่ายแค่บางส่วนในเทอมแรก ตอนนี้ค้างอยู่ แปดพัน ถ้าเปิดเทอมก็ต้องจ่าย ประมาณ หมื่นห้า เราคิดว่ายังไงก็ไม่ได้แน่ๆ 
1. เรากลัวที่สุดคือกลัวมันจะตัดอนาคตเรา ให้เราเรียนอะไรเราเรียนได้ ให้ทำอาชีพอะไรเราตั้งใจทำให้ได้ เรียนได้ แต่กลัวไม่ได้เรียน
2. คุณครูเขาไม่ชอบขี้หน้าเรา เพราะเราไม่จ่ายเนี่ยแหละ แลววันๆก็เรียนแต่วิชาที่ต้องเจอแก (เราเรียนพิเศษอังกฤษ แกสอนอังกฤษ) ก็ไม่รู้ว่าบางทีครูโดนกดมาหรือเปล่า ถึงเป็นแบบนี้ เวลาครูทวงเราทวงแม่เราตลอด เราทวงแม่เราบ่อยกว่าครูอีก แต่ก็รู้ คำตอบคำเดิม เราก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ มันมีเรื่องอื่นที่หนักกว่านี้ แต่เราไม่ชอบที่ครูทำแบบนั้นอะอือ คือ เราชอบทางนี้ เราเรียนแล้วมมีความสุขกับทางนี้ แต่พอมาเจอครูทำอะไรงี้ โรงเรียนก็ไม่อยากไป 
คือเป้าหมายเราอยากเป็นหมอนะ แต่พอดีสายที่เราเลือกเป็นไม่ได้ ไม่ใช่วิทย์ คณิต แต่ก็มีอีกทางที่เราชอบ คือกฎหมาย อยากเป็นอัยการ หรือถ้าฝันสูงเกินไปก็เป็นตำรวจ อีกอย่าเราเรียน รด มาด้วยเลยรู้สึกรักกับหน้าที่อะไรแบบนี้ 
บางทีที่เล่าทั้งหมดไปก็อาจจะยังไม่เข้าใจ มันมีแค่เรากับแม่ที่เข้าใจ เพราะรู้เรื่องตั้งแต่ต้น และเรายิ่งอธิบายไม่ค่อยจะเป็น ขนาดจะเริ่มเรื่องยังคิดอยู่นาน นี่แค่เสี้ยวหนึ่งของเรื่องทั้งหมด ที่เราเจอมา แม่เราเข้มเข็งมากจริงๆ เหมือนชีวิตเรามีแค่แม่ด้วยซ้ำ และเราก็มีโรคไมเกรนด้วย ตอนนั้นเราเกือบวูบดับฝนห้องน้ำ ร้องก็ยังไม่มีแรง ตอนนั้นคิดอย่างเดียวเลย กูตายไม่ได้ ตายแล้วใครจะช่วยแม่กูจัดงานศพ ไม่รู้ทำไมคิดแบบนั้น คือแม่มีแค่เราจริงๆ เราก็มีแค่แม่ เรายอมอยู่คนเดียว ดีกว่าให้แม่อยู่คนเดียวนะ ไม่อยากพูดแบบนี้ จริงๆอยากอยู่ด้วยกัน แต่จะดราม่าทำไม ติดตลกก็เลยเศร้าไม่เนียน
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าเกิดได้เปิดมาดูอีก ไม่ว่าจะ 5 10 ปี กี่ปีก็ช่าง ถ้ายังเหนื่อยยังท้อ ยังไม่สบาย ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ที่เจอเนี่ยมันสุดมาแล้วไม่ใช่หรอ เอาตรงนี้เป้นแรงผลักดัน ถึงจะไม่ชอบก็เถอะ 
ถ้าประสบความสำเร็จแล้วก็ถือว่าเก่งมากๆ เลยนะ ตัวเองกับแม่คงจะภูมิใจมากๆ 2020 สาหัสอยู่นะ หวังว่าจะกลับมาหัวเราะกับเรื่องที่ตลกแต่ขำไม่ออกตรงนี้ มันคือชัยชนะะะะะะะะะ