สวัสดีทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนะคะ เราตัดสินใจอยู่นานเลยว่าจะตั้งกระทู้ดีไหม
แต่สุดท้ายความเสียใจของเราก็มากเกินกว่าจะเก็บเอาไว้ เริ่มเรื่องก่อนเลยนะคะ
เรารู้สึกน้อยใจ เสียใจมากเลยค่ะ มันกี่ยวกับคนใกล้ตัวที่สุดของเราค่ะนั่นก็คือครอบครัว เริ่มแรกเลยครอบครัวของเราพ่อแม่แยกทางกันค่ะ ครอบครัวของเรามีทั้งหมด5คน พ่อแม่พี่ชายเราและน้องชายค่ะ ปัจจุบันเราอาศัยอยู่กับแม่และพี่ค่ะ เราเริ่มรู้สึกน้อยใจเมื่อตอนม.ต้นค่ะ(เมื่อก่อนก็มีบ้างแต่ก็ไม่ได้คิดมากเหมือนตอนนี้) เรารู้สึกว่าแม่รักลูกไม่เท่ากัน แม้จะปฏิบัติกับพี่อีกอย่างเราอีกอย่างค่ะ ยกตัวอย่างเช่นครั้งนึงพี่เราทะเลาะกับแม่แล้วเขาร้องไห้ เขาบ่นว่าไม่อยากเรียนต่อแล้วเหนื่อย แม่เราก็นั่งปลอบค่ะแล้วพูดให้กำลังใจแต่กลับกัน ตอนที่เราร้องไห้แม่มักชอบพูดว่าต่อมน้ำตาแตกหรอ? มันทำให้เราเสียความรู้สึกมากเลยค่ะ
มีครั้งหนึ่งเราทะเลาะกับแม่(เรากับแมาทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ) ตอนนั้นกำลังนั่งทานกับข้าวกันอยู่แล้วแม่ด่าเราจนเราร้องไห้นั่นเป็นครั้งแรกที่เราทนไม่ไหวจริงๆเราเลยเดินออกมา เราเดินมาได้แป๊บเดียวแม่เดินออกมาตาม แม่ด่าเราและแม่ก็ตบหน้าเราค่ะ ตอนนั้นเราไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บเลยค่ะ มันชาไปหมดไม่ใช่หน้านะคะแต่เป็นใจของเราเอง
ล่าสุดเลยค่ะ5555วันนี้เลยค่ะ แม่ใช้ให้เราไปรีดเสื้อผ้าค่ะ เสื้อผ้าที่ต้องรีดคือหน้าที่ของพี่ค่ะแล้วพี่อ่านหนังสืออยู่แม่ด่าเราว่าทำไมเราไม่รีดเสื้อผ้าอยู่บ้านทั้งวัน เราได้แต่คิดในใจว่าทำไมต้องเป็นเราอีกแล้วทำไมถึงเป็นเราที่โดนด่าโดนกระทำอีกแล้ว ตอนแรกเราก็ยังนิ่งเราแล้วแม่ก็พูดว่าอย่าต้องให้พูดซ้ำนะ เราเลยลุกไปรีดให้ค่ะ พอใกล้จะนอนแม่ถามว่าเสื้อผ้าที่กองทำไมไม่พับ แม่บอกให้เราบุกไปพับค่ะทั้งๆที่มันเป็นหน้าที่ของพี่เรา เรานั่งพับอยู่ดีๆแม่ก็พูดขึ้นมาว่าให้เอาโทรศัพท์ลงจากขา แล้วแม่ก็ด่าเราค่ะ เขาบอกว่าอย่าต้องให้เขาหมดคงามอดทนกับเรานะไม่งั้นเราจะตาย เขาบอกว่าเขาอดทนกับเรามามากแล้ว
เราอยากจะถามค่ะว่าเราคิดมากไปเองหรือป่าวหรือว่ามันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วคะ?
แล้วเราควรจะทำยังไงดีคะ
ควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ?
แต่สุดท้ายความเสียใจของเราก็มากเกินกว่าจะเก็บเอาไว้ เริ่มเรื่องก่อนเลยนะคะ
เรารู้สึกน้อยใจ เสียใจมากเลยค่ะ มันกี่ยวกับคนใกล้ตัวที่สุดของเราค่ะนั่นก็คือครอบครัว เริ่มแรกเลยครอบครัวของเราพ่อแม่แยกทางกันค่ะ ครอบครัวของเรามีทั้งหมด5คน พ่อแม่พี่ชายเราและน้องชายค่ะ ปัจจุบันเราอาศัยอยู่กับแม่และพี่ค่ะ เราเริ่มรู้สึกน้อยใจเมื่อตอนม.ต้นค่ะ(เมื่อก่อนก็มีบ้างแต่ก็ไม่ได้คิดมากเหมือนตอนนี้) เรารู้สึกว่าแม่รักลูกไม่เท่ากัน แม้จะปฏิบัติกับพี่อีกอย่างเราอีกอย่างค่ะ ยกตัวอย่างเช่นครั้งนึงพี่เราทะเลาะกับแม่แล้วเขาร้องไห้ เขาบ่นว่าไม่อยากเรียนต่อแล้วเหนื่อย แม่เราก็นั่งปลอบค่ะแล้วพูดให้กำลังใจแต่กลับกัน ตอนที่เราร้องไห้แม่มักชอบพูดว่าต่อมน้ำตาแตกหรอ? มันทำให้เราเสียความรู้สึกมากเลยค่ะ
มีครั้งหนึ่งเราทะเลาะกับแม่(เรากับแมาทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ) ตอนนั้นกำลังนั่งทานกับข้าวกันอยู่แล้วแม่ด่าเราจนเราร้องไห้นั่นเป็นครั้งแรกที่เราทนไม่ไหวจริงๆเราเลยเดินออกมา เราเดินมาได้แป๊บเดียวแม่เดินออกมาตาม แม่ด่าเราและแม่ก็ตบหน้าเราค่ะ ตอนนั้นเราไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บเลยค่ะ มันชาไปหมดไม่ใช่หน้านะคะแต่เป็นใจของเราเอง
ล่าสุดเลยค่ะ5555วันนี้เลยค่ะ แม่ใช้ให้เราไปรีดเสื้อผ้าค่ะ เสื้อผ้าที่ต้องรีดคือหน้าที่ของพี่ค่ะแล้วพี่อ่านหนังสืออยู่แม่ด่าเราว่าทำไมเราไม่รีดเสื้อผ้าอยู่บ้านทั้งวัน เราได้แต่คิดในใจว่าทำไมต้องเป็นเราอีกแล้วทำไมถึงเป็นเราที่โดนด่าโดนกระทำอีกแล้ว ตอนแรกเราก็ยังนิ่งเราแล้วแม่ก็พูดว่าอย่าต้องให้พูดซ้ำนะ เราเลยลุกไปรีดให้ค่ะ พอใกล้จะนอนแม่ถามว่าเสื้อผ้าที่กองทำไมไม่พับ แม่บอกให้เราบุกไปพับค่ะทั้งๆที่มันเป็นหน้าที่ของพี่เรา เรานั่งพับอยู่ดีๆแม่ก็พูดขึ้นมาว่าให้เอาโทรศัพท์ลงจากขา แล้วแม่ก็ด่าเราค่ะ เขาบอกว่าอย่าต้องให้เขาหมดคงามอดทนกับเรานะไม่งั้นเราจะตาย เขาบอกว่าเขาอดทนกับเรามามากแล้ว
เราอยากจะถามค่ะว่าเราคิดมากไปเองหรือป่าวหรือว่ามันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วคะ?
แล้วเราควรจะทำยังไงดีคะ