ผมมีเพื่อนสนิทอยู่หนึ่งคนครับเป็นผู้ชายนะครับคือเราก็สนิทกันมานานแล้วครับสนิทกันประมาณสามปีเกือบสี่ปีครับ จุดเริ่มต้นนะครับคือผมย้ายมาเรียนโรงเรียนแห่งหนึ่ง ครับตอนย้ายเข้ามาใหม่ๆ ก็มีเพื่อนคนหนึ่งครับที่คอยดูแลผมนิสัยเค้าก็เป็นคนดีนะครับเรียบร้อยดีแต่เพื่อนคนนี้เค้ามีกลุ่มเพื่อนของเค้าที่เป็นพวกที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ครับ ผมก็เลยย้ายมาอยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเพื่อนกลุ่มนี้ มีกัน 6 ครับเป็นผู้ชายทั้งกลุ่มเลยนะครับผมก็อยู่ด้วยกับเพื่อน 6 คนนี้มาตลอดครับเพื่อนกลุ่มนี้ดูแลใส่ใจกัน ช่วยเหลือการทำทุกอย่างด้วยกันไปไหนด้วยกันคือเอาง่ายๆครับ เป็นเพื่อนที่ดีมากๆมากถึงมากที่สุดของช่วงชีวิตมัธยมที่จะหาได้ พอพวกเราจะขึ้นม.ปลายครับ เพื่อน 3 คนก็ต้องแยกออกไปเรียนที่วิทยาลัยข้างนอกเพราะเพื่อนมีความสนใจสายอาชีพเหลือผมกับเพื่อนอีก 2 คนที่เลือกเรียนมัธยมปลาย เพื่อนคนหนึ่งครับเลือกเรียนสายศิลป์ภาษาก็เลยไปอยู่ห้องศิลป์ภาษาเหลือเพื่อนอีกหนึ่งคนกับผมก็เลือกเรียนสายเกษตร
ครับเรื่องทั้งหมดที่ผมจะเล่าก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนที่เรียนสายเกษตรกับผมเนี่ยครับ เราก็อยู่ด้วยกัน ก็ใช้ชีวิตเหมือนกับช่วงม.ต้นที่เคยอยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ๆแต่ตอนนี้เหลือกันแค่สองคนผมก็ทำทุกอย่างของเพื่อนคนหนึ่งที่จะทำได้ ตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนใหม่ๆอ่ะแรกๆ อ่ะมันดีนะครับคือแบบไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันไปไหนก็ไปด้วยกันทำอะไรทำด้วยกันแต่ช่วงระยะสามเดือนก่อนจะจบม.4 มันก็มีอาการแปลกไปครับแปลกมาก คือมันไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับผมครับผมก็ถามนะครับว่าทำไมถึงไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารมันบอกว่ามันไม่อยากไปโรงอาหารคนมันเยอะอันนี้ผมก็เข้าใจนะครับว่าในโรงอาหารคนเยอะจริง แล้วมันก็ไม่ค่อยไปไหนกับผมครับแบบผมบอกว่า เฮ้ยพาไปห้องน้ำหน่อยพาไปซื้อน้ำหน่อยมันก็ทำเป็นแบบไม่ค่อยสนใจไม่ค่อยได้ยินทั้งทั้งที่ผมรู้ว่ามันได้ยินชัดเลย ผมก็ไม่อะไรหรอกนะครับ ถ้ามันไม่ไปผมก็ไม่บังคับมัน เวลาผมไปแข่งงานวิชาการที่ข้างนอกโรงเรียนผมก็ซื้อของมาฝากครับผมก็ถามนะครับว่าอยากได้อะไรหรือเปล่ามันก็บอกว่ามันไม่ได้อยากได้อะไร แต่ผมก็ซื้อมาฝาก สิ่งที่น่าเสียใจที่สุด เวลาผมไปเเข่งงานวิชาการข้างนอกโรงเรียนทุกคนเข้าใจใช่ไหมครับว่ามันก็จะเรียนไม่ทันเวลาอาจารย์สั่งงานเอาไว้หรือใบงานอะไรอ่ะครับ มันไม่เก็บไว้ให้ผมครับแล้วมันก็ไม่บอกผมด้วยนะครับว่าอาจารย์คนนี้สั่งงานอะไรยังไง มันไม่บอกผมครับทั้งๆที่มันนั่งข้างผม ผมก็งงซึ่งเป็นแบบนี้มาหลายครั้ง ผมมารู้ตัวอีกทีนึงก็ตอนอาจารย์เรียกตรวจครับ ผมก็ไม่มีงานส่ง ระยะหลังมาเหมือนมันจะทิ้งผมไม่ค่อยสนใจผมเลยไม่ค่อยทำอย่างที่มันเคยทำ แล้วเวลาผมแกล้งอะไรนิด อะไรหน่อยมันจะโกรธผมง่ายโกรธแบบไม่พูดกับผมนะ ผมจะต้องเป็นฝ่ายเข้าไปง้อตลอดไปขอโทษ บางทีผมด่ามันเรื่องที่มันไม่เก็บงานให้ผม ผมโกรธนะครับโกรธมากด้วยพอผมด่ามันมันก็ยิ่งโกรธผมกลับ แล้วผมก็ต้องเป็นฝ่ายไปขอโทษคือ ทำอะไรอ่ะเหมือนผมผิดตลอดเลยถ้าผมไม่ขอโทษมันก็จะไม่พูดกับผมเลย เรื่องน่าแปลกเรื่องต่อมาครับตลอดระยะเวลาที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปีรู้มั้ยครับว่ามันไม่เคยพูดคำว่า ขอโทษผมเลยมีแต่ผมที่พูด แค่ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเรื่องคำพูดนะครับ ผมก็แค่งงว่าทำไมมันไม่เคยพูดคำว่าขอโทษเลย น่าแปลกต่อมาครับเวลามันโกรธผม ผมไม่รู้หรอครับว่ามันเป็นอะไรนักหนามันชอบเลิกเป็นเพื่อนกับผมในเฟสครับเลิกบ่อยขนาดไหน เอาง่ายง่ายคือหลายครั้งมาก จนผมถามนะครับว่าจะเลิกเป็นเพื่อนอะไรนักหนามันก็ไม่พูดอะไรครับได้แต่เอาโทรศัพท์มันมาให้ผมแอดเฟสผมกลับผมก็เสียใจนะครับว่าเวลาผมทักมันไปอ่ะเรื่องเรียนนะครับแล้วก็เรื่องอื่นๆด้วยตามประสาเพื่อนนะ มันไม่ตอบครับทำเหมือนไม่สนใจไม่เห็นแชทผมกลับกันนะผมลองให้เพื่อนคนอื่นทักไป มันตอบอย่างไวเลยครับพี่ผมก็งงว่า ทำไมมันเป็นแบบนี้แต่ ทำไงได้ครับผมก็พูดอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะพูดไปมันก็โกรธผม เวลาผมเห็นมันดูเศร้าๆผมก็ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า มันก็บอกว่าไม่เป็นอะไรเหมือนไม่อยากให้ผมไปยุ่งด้วย คุณเชื่อไหมครับจากการกระทำของมันทั้งหมดมันทำให้ผมอยากเลิกเป็นเพื่อนกับมันจริงๆไม่อยากยุ่งกับมัน อยากไม่สนใจมันเหมือนที่มันทำกับผมบ้างแต่ผมก็ไม่เคยทำได้เลยครับผมพยามห้ามใจตัวเอง พยามทำใจแข็งเข้าไว้แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี ผมก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหามันก่อนตลอดผมเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเพื่อนหลายๆคนนะครับเค้าก็บอกผมว่าหยุดเถอะถ้ามันทำกับผมขนาดนี้ ก็พยายามอยู่หลายครั้งแล้วนะแต่ก็ทำไม่ได้ ปัจจุบันครับ ผมไม่ได้คุยกับมัน เลยผมจำไม่ได้ด้วยว่าผมไปทำอะไรให้มันโกรธมันเลิกเป็นเพื่อนกับผมในเฟสผมก็ไม่กล้าทักไปครับ ไปโรงเรียนผมก็ไม่ได้พูดกับมัน
ผมรักมันนะครับรักมันมากๆด้วยมันเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผมคนหนึ่งผมแค่อยากให้มันทำอย่างที่ผมทำอ่ะมันบ้าง
ทุกคนมีความคิดเห็นยังไงครับกับเพื่อนคนนี้ของผม ช่วยบอกผมหรือทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่หรือสิ่งที่มันกำลังทำอยู่มันเกิดอะไรขึ้น ผมพยามคิดทบทวนแล้วครับ
ขอบคุณทุกท่านครับที่อ่านจนจบขอความคิดเห็นด้วยนะครับ 😭😢
เพื่อนสนิทเป็นอะไรไม่รู้ !! ชอบมีอาการแปลกๆ
ครับเรื่องทั้งหมดที่ผมจะเล่าก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนที่เรียนสายเกษตรกับผมเนี่ยครับ เราก็อยู่ด้วยกัน ก็ใช้ชีวิตเหมือนกับช่วงม.ต้นที่เคยอยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ๆแต่ตอนนี้เหลือกันแค่สองคนผมก็ทำทุกอย่างของเพื่อนคนหนึ่งที่จะทำได้ ตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนใหม่ๆอ่ะแรกๆ อ่ะมันดีนะครับคือแบบไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันไปไหนก็ไปด้วยกันทำอะไรทำด้วยกันแต่ช่วงระยะสามเดือนก่อนจะจบม.4 มันก็มีอาการแปลกไปครับแปลกมาก คือมันไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับผมครับผมก็ถามนะครับว่าทำไมถึงไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารมันบอกว่ามันไม่อยากไปโรงอาหารคนมันเยอะอันนี้ผมก็เข้าใจนะครับว่าในโรงอาหารคนเยอะจริง แล้วมันก็ไม่ค่อยไปไหนกับผมครับแบบผมบอกว่า เฮ้ยพาไปห้องน้ำหน่อยพาไปซื้อน้ำหน่อยมันก็ทำเป็นแบบไม่ค่อยสนใจไม่ค่อยได้ยินทั้งทั้งที่ผมรู้ว่ามันได้ยินชัดเลย ผมก็ไม่อะไรหรอกนะครับ ถ้ามันไม่ไปผมก็ไม่บังคับมัน เวลาผมไปแข่งงานวิชาการที่ข้างนอกโรงเรียนผมก็ซื้อของมาฝากครับผมก็ถามนะครับว่าอยากได้อะไรหรือเปล่ามันก็บอกว่ามันไม่ได้อยากได้อะไร แต่ผมก็ซื้อมาฝาก สิ่งที่น่าเสียใจที่สุด เวลาผมไปเเข่งงานวิชาการข้างนอกโรงเรียนทุกคนเข้าใจใช่ไหมครับว่ามันก็จะเรียนไม่ทันเวลาอาจารย์สั่งงานเอาไว้หรือใบงานอะไรอ่ะครับ มันไม่เก็บไว้ให้ผมครับแล้วมันก็ไม่บอกผมด้วยนะครับว่าอาจารย์คนนี้สั่งงานอะไรยังไง มันไม่บอกผมครับทั้งๆที่มันนั่งข้างผม ผมก็งงซึ่งเป็นแบบนี้มาหลายครั้ง ผมมารู้ตัวอีกทีนึงก็ตอนอาจารย์เรียกตรวจครับ ผมก็ไม่มีงานส่ง ระยะหลังมาเหมือนมันจะทิ้งผมไม่ค่อยสนใจผมเลยไม่ค่อยทำอย่างที่มันเคยทำ แล้วเวลาผมแกล้งอะไรนิด อะไรหน่อยมันจะโกรธผมง่ายโกรธแบบไม่พูดกับผมนะ ผมจะต้องเป็นฝ่ายเข้าไปง้อตลอดไปขอโทษ บางทีผมด่ามันเรื่องที่มันไม่เก็บงานให้ผม ผมโกรธนะครับโกรธมากด้วยพอผมด่ามันมันก็ยิ่งโกรธผมกลับ แล้วผมก็ต้องเป็นฝ่ายไปขอโทษคือ ทำอะไรอ่ะเหมือนผมผิดตลอดเลยถ้าผมไม่ขอโทษมันก็จะไม่พูดกับผมเลย เรื่องน่าแปลกเรื่องต่อมาครับตลอดระยะเวลาที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปีรู้มั้ยครับว่ามันไม่เคยพูดคำว่า ขอโทษผมเลยมีแต่ผมที่พูด แค่ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเรื่องคำพูดนะครับ ผมก็แค่งงว่าทำไมมันไม่เคยพูดคำว่าขอโทษเลย น่าแปลกต่อมาครับเวลามันโกรธผม ผมไม่รู้หรอครับว่ามันเป็นอะไรนักหนามันชอบเลิกเป็นเพื่อนกับผมในเฟสครับเลิกบ่อยขนาดไหน เอาง่ายง่ายคือหลายครั้งมาก จนผมถามนะครับว่าจะเลิกเป็นเพื่อนอะไรนักหนามันก็ไม่พูดอะไรครับได้แต่เอาโทรศัพท์มันมาให้ผมแอดเฟสผมกลับผมก็เสียใจนะครับว่าเวลาผมทักมันไปอ่ะเรื่องเรียนนะครับแล้วก็เรื่องอื่นๆด้วยตามประสาเพื่อนนะ มันไม่ตอบครับทำเหมือนไม่สนใจไม่เห็นแชทผมกลับกันนะผมลองให้เพื่อนคนอื่นทักไป มันตอบอย่างไวเลยครับพี่ผมก็งงว่า ทำไมมันเป็นแบบนี้แต่ ทำไงได้ครับผมก็พูดอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะพูดไปมันก็โกรธผม เวลาผมเห็นมันดูเศร้าๆผมก็ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า มันก็บอกว่าไม่เป็นอะไรเหมือนไม่อยากให้ผมไปยุ่งด้วย คุณเชื่อไหมครับจากการกระทำของมันทั้งหมดมันทำให้ผมอยากเลิกเป็นเพื่อนกับมันจริงๆไม่อยากยุ่งกับมัน อยากไม่สนใจมันเหมือนที่มันทำกับผมบ้างแต่ผมก็ไม่เคยทำได้เลยครับผมพยามห้ามใจตัวเอง พยามทำใจแข็งเข้าไว้แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี ผมก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหามันก่อนตลอดผมเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเพื่อนหลายๆคนนะครับเค้าก็บอกผมว่าหยุดเถอะถ้ามันทำกับผมขนาดนี้ ก็พยายามอยู่หลายครั้งแล้วนะแต่ก็ทำไม่ได้ ปัจจุบันครับ ผมไม่ได้คุยกับมัน เลยผมจำไม่ได้ด้วยว่าผมไปทำอะไรให้มันโกรธมันเลิกเป็นเพื่อนกับผมในเฟสผมก็ไม่กล้าทักไปครับ ไปโรงเรียนผมก็ไม่ได้พูดกับมัน
ผมรักมันนะครับรักมันมากๆด้วยมันเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผมคนหนึ่งผมแค่อยากให้มันทำอย่างที่ผมทำอ่ะมันบ้าง
ทุกคนมีความคิดเห็นยังไงครับกับเพื่อนคนนี้ของผม ช่วยบอกผมหรือทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่หรือสิ่งที่มันกำลังทำอยู่มันเกิดอะไรขึ้น ผมพยามคิดทบทวนแล้วครับ
ขอบคุณทุกท่านครับที่อ่านจนจบขอความคิดเห็นด้วยนะครับ 😭😢