คือเราคบกับแฟนมาได้ไม่นาน จะครบปีเดือนนี้(24/03/63)แต่ตั้งแต่คบมามันมีแค่ช่วงแรกที่ดีมากๆ ครึ่งปีหลังมานี่เราแทบไม่มีความสุขเลย ทะเลาะกันบ่อยมากเรียกได้ว่าทะเลาะกันทุกวัน แฟนเราเป็นคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ อารมณ์รุนแรงใจร้อนขี้หงุดหงิด ทะเลาะกันจะทำลายข้าวของ+เสียงดังตลอด แรกๆเขาไม่เป็นเลย เราเลือกเขามาเพราะเรากับเขามีความต้องการคล้ายๆกันน่าจะเข้าใจดีว่าอีกคนอยากได้อะไรชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร เขาพึ่งมาออกอาการชัดขึ้นช่วงหลังๆ แต่เราก็มองข้ามและรับได้มาตลอดเพราะเลือกที่จะมองแต่ข้อดีของเขา เราอายุ22แล้วเราไม่อยากคบๆเลิกกับใครอีก เพราะกว่าจะมาคบกับคนนี้เราก็ผิดหวังกับความรักมาอยู่เหมือนกัน เราเลยเลือกที่จะบอกตัวเองว่า"ไม่เป็นไร ช่างมัน เดี๋ยวก็ดีขึ้น" แต่เรามาคิดดูดีๆแล้ว มันก็เป็นแบบนี้มาสักพักแล้วทำไมยังไม่เห็นว่าอะไรจะดีขึ้นเลย ตอนแรกเราคิดว่าเป็นแบบนี้แหละคบกันปีแรกๆอะไรคงยังไม่ลงตัว ยังต้องปรับต้องเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ แต่กลายเป็นว่าเป็นเราคนเดียวที่ต้องปรับ ปรับทุกอย่างจนเรารู้สึกไม่เป็นตัวเอง เกริ่นก่อนนะคะ ว่าเรามาอยู่บ้านเขาตั้งแต่ช่วงแรกๆแล้ว ตอนแรกเราอยู่หอ(เราเป็นคนต่างจังหวัดมาเรียนกทม)แต่พอเริ่มคบกันเขาขอให้เรามาอยู่บ้านเขากลัวเราจะมีคนอื่นกลัวคนอื่นมาวุ่นวายกับเราและเขาเองก็อยากอยู่ใกล้ๆเราตลอด(เราเรียนมหาลัยส่วนเขาไม่ได้เรียน)เอาความสบายใจมาใช้เป็นข้ออ้าง เราเลยบอกโอเคงั้นไปๆมาๆแล้วกันนอนหอบ้างนอนบ้านเขาบ้างสลับกันนะ เขาก็ตกลงแต่พออยู่ด้วยกันไปสักพักเขาบอกให้เราคืนหอไปแล้วมาอยู่บ้านเขาจะได้ประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย ด้วยความที่แรกๆมันดีไปหมดเขาก็ดีที่บ้านเขาก็ดี อีกอย่างเงินเราเหลือใช้เยอะมากๆตั้งแต่มาอยู่บ้านเขา ตอนแรกเราไม่กล้าบอกแม่กับพ่อเราเพราะเราไม่เคยไปอยู่บ้านแฟนแบบนี้กลัวเขาจะไม่อนุญาต แต่เราก็ต้องบอกเพราะเราไม่อยากจะโกหก เลยเลือกจะบอกแม่ก่อนแม่เราก็บอกว่าแล้วแต่เรา ตัดสินใจเองคิดเองโตแล้ว แต่เขาก็แนะนำว่าการจะไปอยู่บ้านใครมันไม่ใช่แค่จะไปอยู่เฉยๆง่ายๆนะ เราต้องรับมือกับอะไรหลายๆอย่างให้ได้ จริงๆเราก็พอรู้มาบ้างเพราะเราก็เคยมีแฟนมาก่อนเคยไปบ้านแฟนไปค้างไปเที่ยว แต่เราก็ไม่เคยไปกินอยู่ขนาดนี้ เราก็คิดว่าก็วางตัวให้ดีทำในสิ่งที่ผู้หญิงดีๆเขาต้องทำไม่ยากอะไร แต่ใจเราลึกๆก็ไม่ได้คิดว่าจะไปอยู่เลยหรอก แรกๆอะไรมันดีไปหมดแหละเราเลยคิดไว้ว่าเดี๋ยวถ้าอะไรมันลงตัวเราจะทำงานเก็บเงินแล้วหาหออยู่เอง ยิ่งพักหลังที่แฟนเราเริ่มออกอาการเราเริ่มมั่นใจในการอยากกลับไปอยู่หอ อยากกลับไปใช้ชีวิตเด็กหอเหมือนเดิม *เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ*