ยิ่งใกล้ยิ่งห่าง

ผมไม่รู้จะคุยกับใคร เพราะผมไม่อยากให้คนรู้จักรู้ชีวิต ผมอายเขา เมื่อนานมากผมไม่ใช่คนที่ดี ผมอยู่กับย่าไม่เคยอยู่กับพ่อแม่ พวกเขามีครอบครัวใหม่ วันนึงที่ผมมีครอบครัวผมก็อยากทำให้ดีที่สุด แต่พอเวลาผ่านไป15ปีผมรู้สึกเหมือนยิ่งใกล้ยิ่งห่าง ผมเคยใช้ชีวิตแบบคบใครก็ได้ไปเรื่อย พอผมกลับตัวเป็นคนดีเพราะไม่อยากให้คู่ชีวิตเสียใจแล้ว กลับกลายเป็นผมเหมือนตัวอะไรไม่รู้เหมือนทำให้เขารำคาญ ผมเสียความเป็นตัวตนไปทั้งหมด เลิกกินเหล้า เลิกสูบบุหรี่ เลิกเจ้าชู้ เลิกเล่นรถ เลิกทุกอย่างที่เคยเป็น ผมไม่กล้าที่จะให้คนรู้จักรู้ว่าชีวิตครอบครัวผมเป็นยังไง ขอมีอะไรด้วยเดือนล่ะครั้งผมยังโดนด่าเลย แล้วเขาก็บอกผมว่าจะไปมีอะไรกลับคนอื่นก็เลิกกัน ผมเป็นผู้ชายนะ ปัจจุบันนี้ผมก็ไม่คิดจะมีคนอื่นนะ แต่ที่ผมมาโพสลงในนี้เพราะผมเสียใจ เสียใจจริงๆ