ถ้าเราคิดถึงคนที่เคยรู้จักเเละอยู่ไกลควรทำยังไง?

ตอนเด็กเราเคยอยู่กทม. เเล้วมีพี่ที่เป็นเพื่อนเล่นตอนนั้นคนหนึ่งซึ่งต่างเพศ จะเรียกว่าถึงขั้นสนิทก็ไม่เชิงเเต่ที่นั่นเราเล่นเเต่กับพี่เขาไม่ว่าจะเป็นวันเกิด วันสงกรานต์ เรียกได้ทุกวันที่เราเจอหน้าเขา อยู่ด้วยกัน เล่นด้วยกัน เขาไม่ใช่พี่ที่ดีมากเท่าไหร่เเต่ไม่เคยล้อเราทั้งๆที่เรามีปมด้อยที่ทุกคนชอบล้อกัน ยอมรับว่าตอนนั้นเราชอบพี่เขาเเล้วก็ดันไปบอกชอบพี่เขาเเต่พี่เขาไม่เเสดงปฏิกิริยาอะไรเลยเหมือนเราไม่ได้พูดคำนั้น ยังคงเล่นกับเราเหมือนเดิม เราน่าจะรู้จักพี่เขาตั้งเเต่ตอนเราอยู่อนุบาลจนถึงป.4 คือต้องบอกก่อนว่าเราห่างกันสองปีพี่เขาเรียนคนละร.ร.กับเรา เเล้วเขาก็ย้ายมาเรียนร.ร.เดียวกับเราตอนเขาอยู่ป.6 ตอนนั้นเราอยู่ป.4 ตอนเเรกๆเรากับพี่เขาก็ปั่นจักรยานไปร.ร.พร้อมกัน เเต่สักพักเราต่างคนต่างก็เริ่มไม่ได้คุยกันเหมือนเราโตขึ้น เเล้วมีความขี้อายมากขึ้นอยู่เราก็ไม่ได้เล่นด้วยกัน จนสุดท้ายพี่เขาย้ายบ้านเเต่ยังเรียนร.ร.เดิม เจอกันบ้างเป็นครั้งคราวเเต่พี่เขาไม่เหมือนคนเดิมที่เราเคยรู้จักเท่าไหร่ เราทักพี่เขาพี่บ่อยๆเเต่เหมือนมันบ่อยจนน่ารำคาญทั้งๆที่นานทีจะเจอกันเราเลยกลัวที่จะทักเขาอีก พอเราจบป.6 เราก็ย้ายบ้านมาอยู่อีสานโดยที่ไม่ได้บอกลากัน ตอนนี้เราม.5เเล้ว เรายังคงทักไปหาเขาบ้างช่วงปีใหม่ วันเกิดเขา ถามว่าเขาตอบเราไหมเขาตอบนะเเต่ก็ไม่ได้ถามสารทุกข์สุกดิบเราต่อเลยอ่ะ ไม่เคยทักมาก่อน จนเราไม่กล้าทักไปกลัวเขารำคาญ เราคิดถึงเขามากจริงๆเขาคือความทรงจำของเราอ่ะ เราไม่รู้ควรทักไปหาเขาอีกดีไหม หรือเราควรทำใจเลิกคิดถึงเขาสักที #มีใครมีประสบการณ์ประมาณนี้บ้างเล่ามาที #ใครมีขอเเนะนำอื่นก็บอกได้