ตอน 25
เงาดำ
“มีความเป็นไปได้มากทีเดียว”
อาพูดขึ้น เมื่อได้ฟังเรื่องยาลดความอ้วน
ยาลดความอ้วนที่มีผลทางจิตประสาท อาจมีผลไม่ต่างกับยาเสพติดทั่วไปก็เป็นได้ เพราะไม่มีวันรู้เลยว่าตัวยาทำจากสารชนิดใดบ้าง และการกินติดต่อกันเป็นเวลาสองปีกว่าต่อเนื่องนานขนาดนี้ จะมีผลอย่างไรบ้าง
ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่า เราได้ทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว สุดวิสัยที่จะแก้ไขให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม
อาให้ผมทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เป็นอันว่าการทำพิธีตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
เป็นจริงอย่างที่อาบอกเอาไว้ ผมได้ทำทุกอย่างแล้ว คงจะต้องปล่อยให้เวลาช่วยเยียวยาทุกอย่าง อายืนยันว่าไม่นานเธอจะหายเป็นปกติ แล้วสาวทอมก็จะไม่สามารถครอบงำเธอได้อีกต่อไป นี่คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง วันหนึ่งเธอจะกลับมาเป็นคนเดิม
ด้วยตัวของเธอเอง...
หลังจากนั้น ผมเริ่มใช้เวลาครุ่นคิดทำใจกับเรื่องราวที่ผ่านมา เราได้คุยกันเป็นครั้งคราว เมื่อเธอรู้ว่าผมกำลังจะเลิกรา ก็พยายามฉุดรั้งผมเอาไว้ไม่ให้ทิ้งเธอไปอีกเหมือนเคย ร้องไห้ขอร้องต่างๆ นานา จนผมเริ่มใจอ่อนอีกครั้ง ในขณะที่เธอไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
ผมเหมือนตกอยู่ในวังวนแห่งความทุกข์ที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้ อยู่ด้วยความทุกข์ทรมานใจ กลางคืนผมแทบไม่นอน เอาแต่คิดมาก ผมใช้ชีวิตอยู่กับความทุกข์ใจต่อเนื่องอีกเป็นแรมเดือน
จนคืนหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์แปลกๆ ขึ้น
เป็นอีกวันที่ผมนั่งอ่านหนังสือจนดึก เหลือบดูนาฬิกาเป็นเวลาตีสอง คงได้เวลาพักผ่อนแล้ว ทั้งที่ใจยังไม่อยากเข้านอน ผมข่มตาพยายามนอนหลับ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานตลอดทั้งวัน การนอนดึกแทบทุกคืน ทำให้ผมหลับลงอย่างรวดเร็ว
ผมเริ่มรู้สึกอึดอัด! หายใจไม่ออก
รู้สึกตัวหนักไปหมด เหมือนมีอะไรทับอยู่บนตัว ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
โอ้! ใจสั่นระรัวด้วยความกลัวสุดขีด ผมตกใจมาก
มีเงาดำทะมึนนั่งทับอยู่บนตัวของผม ผมพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เพื่อให้หลุดจากสภาวะตรงนั้นให้ได้ แต่ไม่สามารถขยับตัวได้
ผมกำลังถูกผีอำ!
ผมพยายามรวบรวมพละกำลังที่มีอยู่ แข็งขืน แต่ก็ไม่เป็นผล ผมไม่สามารถขยับตัวได้ ใจยิ่งสั่นระทึก อึดอัดหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่ใบหน้า ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่รู้สึกว่านานมากเสียเหลือเกิน จนในที่สุดผมได้รวบรวมพละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดอีกครั้ง
ครั้งนี้สำเร็จ
ผมสามารถหลุดออกมาจากสภาวะนั้นมาได้ ผมกระโดดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามีเพียงความมืด
ไม่มีเงาดำปรากฏให้เห็นอีกแล้ว
ผมรีบเปิดไฟ นั่งตัวสั่นมองไปรอบๆ พลางถามตัวเอง
‘เกิดอะไรขึ้น ที่นี่ไม่เคยมีอะไรแบบนี้นี่ แล้วทำไมคืนนี้...’
ความคิดของผมผุดเข้ามาในสมอง ผมนึกถึงบางอย่างที่จ้องมองผมอยู่ที่ห้องพักด้านหลังนั้นทันที เป็นห้องที่ไม่มีใครเข้าพัก
ต้องมาจากห้องนั้นแน่
‘พักอยู่ที่นี่มาตั้งนาน แล้วทำไมวันนี้ถึงเข้ามาในห้องของเราได้ล่ะ’
บางอย่างที่ผมกลัว คงรอจังหวะอยู่นานแล้ว รอให้ผมนอนหลับ เพราะเมื่อดูนาฬิกา ก็รู้ว่าผมเพิ่งนอนหลับไปได้
เพียงแค่ 15 นาทีเท่านั้น!
ผมนั่งคิดถึงเหตุการณ์ที่น่ากลัวเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมคงโดนผีอำเข้าให้แล้ว แต่แปลกใจตรงที่ว่าได้พักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์แห่งนี้มาหลายเดือน
ทำไมเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน
หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืน ตลอดเวลาที่อยู่ภายในห้อง ผมกลับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร แต่พอเดินออกมาหลังห้องเท่านั้น ก็กลัวจนขนลุกทุกที คิดอยู่ตลอดเวลาว่ามีดวงตาน่ากลัวคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ผม แล้วก็ไม่ได้มาจากไหน
เป็นห้องพักที่มีเศษผ้าสีดำแขวนอยู่นั่นเอง
ผมไม่แน่ใจนักว่าเงาดำที่เห็นเมื่อคืนจะมาจากห้องด้านหลังหรือไม่ แต่สิ่งที่ผมเชื่อมาตลอดก็คือ
ห้องนั้นจะต้องมีคนตายอย่างแน่นอน
ส่วนสาเหตุการตายก็น่าจะมาจากการผูกคอตาย
เมื่อถึงยามค่ำคืน ทุกอย่างเป็นไปตามปกติทุกวัน ผมนั่งอ่านหนังสือจนดึก พอได้เวลาตีสองก็เตรียมตัวเข้านอน โดยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปแล้ว และด้วยความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน ก็ทำให้ผมหลับอย่างรวดเร็ว
โอ้ มันกลับมาอีกแล้ว
เหมือนเดิมทุกอย่าง มีเงาดำทะมึนสีดำนั่งอยู่บนตัวผมอีกแล้ว
เหตุการณ์ไม่ต่างจากเมื่อคืน ผมอึดอัด หายใจไม่ออก ต่อสู้ดิ้นรน ขยับตัวไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว พยายามต่อสู้ขัดขืนอย่างไรก็ไม่เป็นผล ในขณะที่เงาดำยังคงนั่งทับที่ตัวผม คราวนี้ผมนึกถึงการสวดมนต์ ภาวนาให้หลุดออกจากสภาวะที่น่าอัดอัดนี้ให้ได้โดยเร็ว
การสวดมนต์ไม่เป็นผล เงาดำนั้นยังคงอยู่ไม่ไปไหน
คืนนี้ยาวนานกว่าคืนก่อนมาก ความกลัวของผมมีมากขึ้น เงาดำนั่งในลักษณะก้มหน้า หันหลังให้ผมเหมือนคืนแรกไม่มีผิด นั่งทับบริเวณหน้าท้อง อึดอัดมากจนถึงหน้าอก หายใจติดขัด และรู้สึกเหนื่อยอ่อนขึ้นทุกที
ผมภาวนาขออย่าให้เงาดำหันมา ผมหวาดกลัวเกินกว่าจะทนเห็นใบหน้าของเงาดำจ้องมองมาที่ผมได้ ไม่ว่าจะสวดมนต์ยังไงก็ไม่เป็นผลเอาเสียเลย ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น ในขณะที่เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
จนในที่สุด ผมก็สามารถหลุดออกมาได้
ผมรีบลุกขึ้นเปิดไฟทันที สภาพของผมในตอนนี้เหนื่อยล้า เหงื่อท่วมตัว มองไปยังนาฬิกาที่วางอยู่ด้านข้าง กลับทำให้ตกใจมากขึ้นอีก
ผมเพิ่งหลับไปได้ 15 นาที อีกแล้ว!
และเป็นคืนที่สองติดต่อกัน
by พรนับพัน
ขอขอบคุณทุกท่านสำหรับการติดตามครับ
หนังสือ บันทึกลับ เมื่อแฟนผม... ต้องมนตร์ดำ
โดย พรนับพัน
สำนักพิมพ์คุณหนูชูใจ
ตอนนี้หนังสือพร้อมส่งแล้วนะครับ
หากสนใจ inbox ได้ทาง Facebook Page : สำนักพิมพ์ คุณหนูชูใจ
ได้เลยนะครับ
หนังสือไม่มีวางจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป
บันทึกลับ เมื่อแฟนผม... ต้องมนตร์ดำ
เป็นบันทึกเรื่องราวน่าพิศวงที่เกิดขึ้นจริง ในช่วงระยะเวลาเริ่มต้นและจบลงภายในเวลาหนึ่งปี เรื่องราวไม่น่าเชื่อหลายๆ เรื่องเกิดขึ้นตลอดเวลา เชื่อมโยงอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้เข้ากับคำว่า “มนตร์ดำ” อย่างลงตัว เป็นช่วงเวลาหนึ่งปีที่ทั้งสุขและทุกข์ทนไปพร้อมกัน และเรื่องราวทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในความทรงจำตลอดไป สำหรับบุคคลต่างๆ ผมต้องขอสงวนชื่อเอาไว้ทั้งหมด เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด
บันทึกลับ เมื่อแฟนผม... ต้องมนตร์ดำ (ตอน 25)
ตอน 25
เงาดำ
“มีความเป็นไปได้มากทีเดียว”
อาพูดขึ้น เมื่อได้ฟังเรื่องยาลดความอ้วน
ยาลดความอ้วนที่มีผลทางจิตประสาท อาจมีผลไม่ต่างกับยาเสพติดทั่วไปก็เป็นได้ เพราะไม่มีวันรู้เลยว่าตัวยาทำจากสารชนิดใดบ้าง และการกินติดต่อกันเป็นเวลาสองปีกว่าต่อเนื่องนานขนาดนี้ จะมีผลอย่างไรบ้าง
ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่า เราได้ทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว สุดวิสัยที่จะแก้ไขให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม
อาให้ผมทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เป็นอันว่าการทำพิธีตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
เป็นจริงอย่างที่อาบอกเอาไว้ ผมได้ทำทุกอย่างแล้ว คงจะต้องปล่อยให้เวลาช่วยเยียวยาทุกอย่าง อายืนยันว่าไม่นานเธอจะหายเป็นปกติ แล้วสาวทอมก็จะไม่สามารถครอบงำเธอได้อีกต่อไป นี่คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง วันหนึ่งเธอจะกลับมาเป็นคนเดิม
ด้วยตัวของเธอเอง...
หลังจากนั้น ผมเริ่มใช้เวลาครุ่นคิดทำใจกับเรื่องราวที่ผ่านมา เราได้คุยกันเป็นครั้งคราว เมื่อเธอรู้ว่าผมกำลังจะเลิกรา ก็พยายามฉุดรั้งผมเอาไว้ไม่ให้ทิ้งเธอไปอีกเหมือนเคย ร้องไห้ขอร้องต่างๆ นานา จนผมเริ่มใจอ่อนอีกครั้ง ในขณะที่เธอไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
ผมเหมือนตกอยู่ในวังวนแห่งความทุกข์ที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้ อยู่ด้วยความทุกข์ทรมานใจ กลางคืนผมแทบไม่นอน เอาแต่คิดมาก ผมใช้ชีวิตอยู่กับความทุกข์ใจต่อเนื่องอีกเป็นแรมเดือน
จนคืนหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์แปลกๆ ขึ้น
เป็นอีกวันที่ผมนั่งอ่านหนังสือจนดึก เหลือบดูนาฬิกาเป็นเวลาตีสอง คงได้เวลาพักผ่อนแล้ว ทั้งที่ใจยังไม่อยากเข้านอน ผมข่มตาพยายามนอนหลับ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานตลอดทั้งวัน การนอนดึกแทบทุกคืน ทำให้ผมหลับลงอย่างรวดเร็ว
ผมเริ่มรู้สึกอึดอัด! หายใจไม่ออก
รู้สึกตัวหนักไปหมด เหมือนมีอะไรทับอยู่บนตัว ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
โอ้! ใจสั่นระรัวด้วยความกลัวสุดขีด ผมตกใจมาก
มีเงาดำทะมึนนั่งทับอยู่บนตัวของผม ผมพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เพื่อให้หลุดจากสภาวะตรงนั้นให้ได้ แต่ไม่สามารถขยับตัวได้
ผมกำลังถูกผีอำ!
ผมพยายามรวบรวมพละกำลังที่มีอยู่ แข็งขืน แต่ก็ไม่เป็นผล ผมไม่สามารถขยับตัวได้ ใจยิ่งสั่นระทึก อึดอัดหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่ใบหน้า ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่รู้สึกว่านานมากเสียเหลือเกิน จนในที่สุดผมได้รวบรวมพละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดอีกครั้ง
ครั้งนี้สำเร็จ
ผมสามารถหลุดออกมาจากสภาวะนั้นมาได้ ผมกระโดดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามีเพียงความมืด
ไม่มีเงาดำปรากฏให้เห็นอีกแล้ว
ผมรีบเปิดไฟ นั่งตัวสั่นมองไปรอบๆ พลางถามตัวเอง
‘เกิดอะไรขึ้น ที่นี่ไม่เคยมีอะไรแบบนี้นี่ แล้วทำไมคืนนี้...’
ความคิดของผมผุดเข้ามาในสมอง ผมนึกถึงบางอย่างที่จ้องมองผมอยู่ที่ห้องพักด้านหลังนั้นทันที เป็นห้องที่ไม่มีใครเข้าพัก
ต้องมาจากห้องนั้นแน่
‘พักอยู่ที่นี่มาตั้งนาน แล้วทำไมวันนี้ถึงเข้ามาในห้องของเราได้ล่ะ’
บางอย่างที่ผมกลัว คงรอจังหวะอยู่นานแล้ว รอให้ผมนอนหลับ เพราะเมื่อดูนาฬิกา ก็รู้ว่าผมเพิ่งนอนหลับไปได้
เพียงแค่ 15 นาทีเท่านั้น!
ผมนั่งคิดถึงเหตุการณ์ที่น่ากลัวเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมคงโดนผีอำเข้าให้แล้ว แต่แปลกใจตรงที่ว่าได้พักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์แห่งนี้มาหลายเดือน
ทำไมเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน
หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืน ตลอดเวลาที่อยู่ภายในห้อง ผมกลับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร แต่พอเดินออกมาหลังห้องเท่านั้น ก็กลัวจนขนลุกทุกที คิดอยู่ตลอดเวลาว่ามีดวงตาน่ากลัวคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ผม แล้วก็ไม่ได้มาจากไหน
เป็นห้องพักที่มีเศษผ้าสีดำแขวนอยู่นั่นเอง
ผมไม่แน่ใจนักว่าเงาดำที่เห็นเมื่อคืนจะมาจากห้องด้านหลังหรือไม่ แต่สิ่งที่ผมเชื่อมาตลอดก็คือ
ห้องนั้นจะต้องมีคนตายอย่างแน่นอน
ส่วนสาเหตุการตายก็น่าจะมาจากการผูกคอตาย
เมื่อถึงยามค่ำคืน ทุกอย่างเป็นไปตามปกติทุกวัน ผมนั่งอ่านหนังสือจนดึก พอได้เวลาตีสองก็เตรียมตัวเข้านอน โดยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปแล้ว และด้วยความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน ก็ทำให้ผมหลับอย่างรวดเร็ว
โอ้ มันกลับมาอีกแล้ว
เหมือนเดิมทุกอย่าง มีเงาดำทะมึนสีดำนั่งอยู่บนตัวผมอีกแล้ว
เหตุการณ์ไม่ต่างจากเมื่อคืน ผมอึดอัด หายใจไม่ออก ต่อสู้ดิ้นรน ขยับตัวไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว พยายามต่อสู้ขัดขืนอย่างไรก็ไม่เป็นผล ในขณะที่เงาดำยังคงนั่งทับที่ตัวผม คราวนี้ผมนึกถึงการสวดมนต์ ภาวนาให้หลุดออกจากสภาวะที่น่าอัดอัดนี้ให้ได้โดยเร็ว
การสวดมนต์ไม่เป็นผล เงาดำนั้นยังคงอยู่ไม่ไปไหน
คืนนี้ยาวนานกว่าคืนก่อนมาก ความกลัวของผมมีมากขึ้น เงาดำนั่งในลักษณะก้มหน้า หันหลังให้ผมเหมือนคืนแรกไม่มีผิด นั่งทับบริเวณหน้าท้อง อึดอัดมากจนถึงหน้าอก หายใจติดขัด และรู้สึกเหนื่อยอ่อนขึ้นทุกที
ผมภาวนาขออย่าให้เงาดำหันมา ผมหวาดกลัวเกินกว่าจะทนเห็นใบหน้าของเงาดำจ้องมองมาที่ผมได้ ไม่ว่าจะสวดมนต์ยังไงก็ไม่เป็นผลเอาเสียเลย ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น ในขณะที่เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
จนในที่สุด ผมก็สามารถหลุดออกมาได้
ผมรีบลุกขึ้นเปิดไฟทันที สภาพของผมในตอนนี้เหนื่อยล้า เหงื่อท่วมตัว มองไปยังนาฬิกาที่วางอยู่ด้านข้าง กลับทำให้ตกใจมากขึ้นอีก
ผมเพิ่งหลับไปได้ 15 นาที อีกแล้ว!
และเป็นคืนที่สองติดต่อกัน
by พรนับพัน
ขอขอบคุณทุกท่านสำหรับการติดตามครับ
หนังสือ บันทึกลับ เมื่อแฟนผม... ต้องมนตร์ดำ
โดย พรนับพัน
สำนักพิมพ์คุณหนูชูใจ
ตอนนี้หนังสือพร้อมส่งแล้วนะครับ
หากสนใจ inbox ได้ทาง Facebook Page : สำนักพิมพ์ คุณหนูชูใจ
ได้เลยนะครับ
หนังสือไม่มีวางจำหน่ายตามร้านหนังสือทั่วไป
บันทึกลับ เมื่อแฟนผม... ต้องมนตร์ดำ
เป็นบันทึกเรื่องราวน่าพิศวงที่เกิดขึ้นจริง ในช่วงระยะเวลาเริ่มต้นและจบลงภายในเวลาหนึ่งปี เรื่องราวไม่น่าเชื่อหลายๆ เรื่องเกิดขึ้นตลอดเวลา เชื่อมโยงอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้เข้ากับคำว่า “มนตร์ดำ” อย่างลงตัว เป็นช่วงเวลาหนึ่งปีที่ทั้งสุขและทุกข์ทนไปพร้อมกัน และเรื่องราวทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในความทรงจำตลอดไป สำหรับบุคคลต่างๆ ผมต้องขอสงวนชื่อเอาไว้ทั้งหมด เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด