คือเรื่องมีอยู่ว่าเราทำงานกลางคืนค่ะเราเป็นPrค่ะเราใช้ชีวิตกลางคืนมากกว่ากลางวันค่ะเราใช้ชีวิตอยู่กับสังคมวงเหล้ามาตลอดค่ะจนมาวันนึงอยู่ดีๆเราเกิดมีอาการ (หัวใจเต้นเร็ว ใจหวิว หน้าชาตัวชาปากชา มือเท้าสั่นไปหมด ) วินาทีนั้นเรากลัวมากๆค่ะเรากลัวตายเราไม่รู้เราเป็นอะไรค่ะ จนเราไม่ไหวเราเลยโทรหาเพื่อนให้เพื่อนพาไปโรงบาลค่ะพอเราถึงโรงบาล เค้าก็ตรวจความดันซักประวัติปกติค่ะตอนนั้นเรากลัวมากค่ะเราอยากเจอหน้าแม่เราเลยให้เพื่อนโทรไปหาแม่ค่ะ เรากลัวตายมากๆค่ะตอนนั้น หายใจไม่ออกใจสั่นอยู่ตลอดค่ะ พอถึงคิวเราพบคุณหมอเราก็เล่าอาการให้คุณหมอฟังค่ะว่าเราเป็นยังไงบ้าง คุณหมอก็ให้เราไปวัดคลื่นหัวใจค่ะแล้วก็ตรวจเลือดดูอาการค่ะ พอผลเราออกสรุปว่าเราไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะร่างกายเราปกติทุกอย่าง เราไม่เป็นโรคหัวใจด้วยค่ะ เราก็ งง ค่ะว่าสรุปแล้วเราเป็นอะไร แต่คุณหมอบอกว่าเราน่าจะพักผ่อนน้อยบวกกับดื่มเหล้ามากเกินไปทำให้สมองไปสั่งหัวใจให้เต้นเร็วผิดปกติค่ะถึงเราจะงง แต่เราก็โล่งใจไปนิดนึลค่ะ คุณหมอก็ให้ยาแล้วก็ฉีดยาผ่อนคลายให้แล้วก็ให้เรากลับบ้านได้ค่ะพอเราถึงบ้านเราก้อพยายามข่มตานอนให้หลับค่ะแต่เรากับกลัวความมืดไปเลยค่ะเรากลัวเราไม่ตื่นเรากลัวทุกอย่างค่ะ เราพยายามกอดแม่เราแต่เรากับนอนสดุ้งทั้งคืนเลยค่ะ มันทรมานมากๆค่ะบวกกับหัวใจเรายังเต้นเร็วอยู่ตลอดค่ะ พอเช้ามาอาการเราค่อยๆทุเราลงค่ะ เรางดเหล้างดทำงานกลางคืนไปสักพักใหญ่เลยค่ะ เราดื่มแต่น้ำเปล่า น้ำอัดลมเราก็ไม่กินค่ะ จนเวลาผ่านไป ได้สักพัก อาการเหล่านั้นเริ่มกับมาอีกแล้วค่ะมันทรมานอีกแล้วค่ะ เราเริ่มกลัวขึ้นมาอีกแล้วค่ะ ใจเราเสียไปเลยค่ะ เราพยายามใจเย็นค่ะพยายามไม่คิดอะไรมากค่ะแล้วเราพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับอาการที่เราเป็นค่ะจนเราไปเจอโรคนึงค่ะซึ่งมีอาการเหมือนที่เราเป็นเลยค่ะ มันคือ โรคแพนิค ค่ะ ซึ่งอาการที่เราเป็นมันตรงทุกอย่างเลยค่ะอยู่ๆก็มีอาการขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว แล้วก็จะเป็นแบบนี้ิอยู่บ่อยๆแต่ไม่อันตรายถึงขั้นเสียชีวิตค่ะ แต่เราก็ใจเสียอยู่ตลอดเวลาที่มีอาการค่ะ เรากลัวการอยู่คนเดียว เรากลัวความมืด เราไม่ชอบอะไรที่น่ากลัว ไปเลยค่ะ จนตอนนี้เราเป็นแบบนี้มาก็หลายเดือนมากแล้วค่ะ จนเราเครียดเราอยากจะไปพบจิตแพทย์เลยค่ะอยากปรึกษาอยากพูดคุยค่ะ