งานแถวตจว บางที่ยังให้ 7000-9000 อยู่เลย ครั้นจะไปค้าขายของก็โดนนายทุนเจ้าใหญ่ระดับประเทศครองตลาดหมดแล้ว สู้เขาไม่ไหวเพราะทุนมันต่างกัน
นักศึกษาจบออกมาก็ต้องไปเป็นแรงงานให้กับนายทุน เสวยสุขต่อไป เม็ดเงินเข้ากระเป๋าเขา แต่เราได้รับเศษเงิน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีวันร่ำรวยลืมตาอ้าปาก จนซื้อบ้าน ซื้อรถได้ ถ้าอยากมี แน่นอน ต้องผ่อน แต่ก็ต้องแลกมากับการทำงานใช้หนี้ ทุกวันนี้คนไทยเป็นแบบนี้มาตลอด คนแถวบ้านมีเยอะมาก มีบ้านหลังใหญ่โต มีรถบ้านนึงมี 2-3คัน แต่คือมันกู้มาซื้อและกำลังผ่อนอยู่ทั้งนั้น แต่อย่างว่าแหละเนอะไม่ใช่เงินเรา ก็ได้แค่คิดในใจ
เด็กนักศึกษาปีนี้ก็กำลังทะยอยจบออกมาอีกตั้งไม่รู้กี่แสน ไหนจะคนที่จบแล้วและก็ยังไม่มีงานทำ ตกงาน ว่างงานอีกตั้งไม่รู้เท่าไหร่
ก็จะมีผู้ใหญ่จิตใจแสนดี มีน้ำใจปากปราศัยเชือดคอ บอกว่า ไม่เลือกงาน ไม่ยากจน เป็นวาทะกรรมที่ฟังดูแล้วรู้สึกไม่ชอบเลย จบออกมาเรียนสูง จะไล่ให้ไปทำงานแม่บ้าน ล้างจาน หรือเป็นแรงงานให้บิ๊กซีโลตัส เป็นการผลักเด็กไปในทางที่ไม่ใช่ ใช้ทรัพยากรมนุษย์แบบผิดพลาด
ถ้าทำจ๊อปพิเศษพอได้อยู่ แต่ถ้าให้เป็นงานหลัก เลี้ยงตัวเอง หรืออยากสร้างเนื้อสร้างตัว ขอบอกเลยว่า ยาก
เนี่ยแหละคือจุดบอดของเรา เพราะประเทศนี้เขาอนุญาตให้นายทุนไม่กี่คนในประเทศผูกขาดเกือบจะทุกอาชีพแล้ว อีกอย่าง เดี๋ยวอาชีพหมอ ก็คงจะถูกซื้อไปโดยนายทุนพวกนี้ อะ ครองประเทศเลย แล้วพวกเราจะไปทำอะไรได้ ถ้าเราทำอันนี้ได้ ขายดี เดี๋ยวนายทุนก็มาตีตลาด ขายแข่งกับเรา อะจัดโปรโมชั่นอีกไม่รู้กี่ร้อยมาสู้กับเรา ดันเราตกข้างทาง เพราะทุนหนากว่า
นี่คือสิ่งที่ทุกคนรู้ อยากจะแก้ไข แต่แก้ไม่ได้สินะ
แบบนี้ เด็กจบออกมา ก็ต้องเจอกับสภาวะแบบนี้ เป็นคนที่สร้างเนื้อสร้างตัวในยุคนี้ เหนื่อยและลำบาก ถ้าไม่มีต้นทุนจากที่บ้าน หรือได้กินบุญเก่าจากพ่อแม่ ญาติที่ดี มีหวังตายแน่นอน ตอนนี้ก็ตกงานกันระนาว โรงงานปิดตั้งไม่รู้กี่โรง เพราะคนๆเดียวที่ไม่มีความรู้และวิสัยทัศน์มากพอ แถมยังเถียงอีกว่า โรงงานปิดเป็นเรื่องปกติ แต่มีโรงงานใหม่เปิดเยอะกว่า แต่เขาไม่รู้อะไรเลยว่า โรงงานที่ปิดนั่นคือโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เกือบทั้งนั้น แต่โรงงานที่เปิดขึ้นมาใหม่ คือโรงงานขนาดเล็กเท่านั้น มาบ่นแค่นี้แหละ
ปีนี้จะมีคนตกงานเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว น่าเศร้าใจจริงๆเลยนะครับ เวรกรรมของคนไทยจริงๆ
นักศึกษาจบออกมาก็ต้องไปเป็นแรงงานให้กับนายทุน เสวยสุขต่อไป เม็ดเงินเข้ากระเป๋าเขา แต่เราได้รับเศษเงิน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีวันร่ำรวยลืมตาอ้าปาก จนซื้อบ้าน ซื้อรถได้ ถ้าอยากมี แน่นอน ต้องผ่อน แต่ก็ต้องแลกมากับการทำงานใช้หนี้ ทุกวันนี้คนไทยเป็นแบบนี้มาตลอด คนแถวบ้านมีเยอะมาก มีบ้านหลังใหญ่โต มีรถบ้านนึงมี 2-3คัน แต่คือมันกู้มาซื้อและกำลังผ่อนอยู่ทั้งนั้น แต่อย่างว่าแหละเนอะไม่ใช่เงินเรา ก็ได้แค่คิดในใจ
เด็กนักศึกษาปีนี้ก็กำลังทะยอยจบออกมาอีกตั้งไม่รู้กี่แสน ไหนจะคนที่จบแล้วและก็ยังไม่มีงานทำ ตกงาน ว่างงานอีกตั้งไม่รู้เท่าไหร่
ก็จะมีผู้ใหญ่จิตใจแสนดี มีน้ำใจปากปราศัยเชือดคอ บอกว่า ไม่เลือกงาน ไม่ยากจน เป็นวาทะกรรมที่ฟังดูแล้วรู้สึกไม่ชอบเลย จบออกมาเรียนสูง จะไล่ให้ไปทำงานแม่บ้าน ล้างจาน หรือเป็นแรงงานให้บิ๊กซีโลตัส เป็นการผลักเด็กไปในทางที่ไม่ใช่ ใช้ทรัพยากรมนุษย์แบบผิดพลาด
ถ้าทำจ๊อปพิเศษพอได้อยู่ แต่ถ้าให้เป็นงานหลัก เลี้ยงตัวเอง หรืออยากสร้างเนื้อสร้างตัว ขอบอกเลยว่า ยาก
เนี่ยแหละคือจุดบอดของเรา เพราะประเทศนี้เขาอนุญาตให้นายทุนไม่กี่คนในประเทศผูกขาดเกือบจะทุกอาชีพแล้ว อีกอย่าง เดี๋ยวอาชีพหมอ ก็คงจะถูกซื้อไปโดยนายทุนพวกนี้ อะ ครองประเทศเลย แล้วพวกเราจะไปทำอะไรได้ ถ้าเราทำอันนี้ได้ ขายดี เดี๋ยวนายทุนก็มาตีตลาด ขายแข่งกับเรา อะจัดโปรโมชั่นอีกไม่รู้กี่ร้อยมาสู้กับเรา ดันเราตกข้างทาง เพราะทุนหนากว่า
นี่คือสิ่งที่ทุกคนรู้ อยากจะแก้ไข แต่แก้ไม่ได้สินะ
แบบนี้ เด็กจบออกมา ก็ต้องเจอกับสภาวะแบบนี้ เป็นคนที่สร้างเนื้อสร้างตัวในยุคนี้ เหนื่อยและลำบาก ถ้าไม่มีต้นทุนจากที่บ้าน หรือได้กินบุญเก่าจากพ่อแม่ ญาติที่ดี มีหวังตายแน่นอน ตอนนี้ก็ตกงานกันระนาว โรงงานปิดตั้งไม่รู้กี่โรง เพราะคนๆเดียวที่ไม่มีความรู้และวิสัยทัศน์มากพอ แถมยังเถียงอีกว่า โรงงานปิดเป็นเรื่องปกติ แต่มีโรงงานใหม่เปิดเยอะกว่า แต่เขาไม่รู้อะไรเลยว่า โรงงานที่ปิดนั่นคือโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เกือบทั้งนั้น แต่โรงงานที่เปิดขึ้นมาใหม่ คือโรงงานขนาดเล็กเท่านั้น มาบ่นแค่นี้แหละ