ก็เรื่องมันเริ่มต้นตั้งแต่เราอยู่ม 3 เราหยอกเล่นกับคนผู้หญิงคนนึงซึ่งเขาเป็นรุ่นพี่ หางกับเราสองปี พอเราเริ่มเข้าใกล้ เริ่มทำความรู้จักเเละเริ่มสนิทกัน จนความสัมพันท์ของเราเริ่มไม่ใช่แค่พี่น้องกัน ไม่ใช่รุ่นพี่รุ่นน้องกัน หลังจากนั้นเราก็เริ่มรู้สึกดีอยู่ด้วยกันทุกวัน เราอยู่แบบสถานะพี่น้องที่ใครๆรู้ แต่ใจเราสองคนรู้ดีว่ามันมากกว่านั้น อาจเป็นเพราะเราเป็นผู้หญิงทั้งคู่เลยไม่กล้าที่จะเปิดเผยความจริง  ตลอดระยะเวลาสามปีที่เราอยู่ด้วยกัน มันดีมาก ดีมากเลย  เราติดเคามากจนไมอยากหางไปไหน แต่แล้ว จนกระทั้งเราต้องแยกจากกัน เพราะเคาเรียนจบม หก เคาก็ต้องเรียนต่อที่ิทยาลัยทำให้เราห่างกันคิดว่าเราอาจจะหยุดความสัมพันนนั้นแค่นี้ แต่งเราก็ตัดสินใจผิด เราคิดถึงเคามาก ร้องไห้เกือบทุกคืนในช่วงแรกที่ต้งห่างกัน แต่สุดท้ายเราก็ขาดการติดต่อเพราะเราบอกเลิกเคา เคาก็เสียใจมากเหมือนกัน ในระยะเวลาหนึงปีที่เราพยายามตัดใจ เราก็เกิดความสัมพันที่ไม่มีสถานะกับน้องคนนึง แต่ตอนแรกเราคิดว่าเราไม่ควรทำแบบนี้ แต่ในช่วงนั้นเราก็ขาดการติดต่อกับรุ่นพี่ เราเลยคิดว่ามันคงไม่เป็นไร หากเราจะเริ่มต้นใหม่ หลังจากนั้นเราอยู่แบบนั้นเรื่อยๆ จนเราเริ่มรู้ตัวว่าเรารักรุ่นพี่มาก เราคิดถึงเคามาก เราเริ่มหาทางติดต่อ จนในที่สุดเราก็สามารถติดต่อและเริ่มคุยกันเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือพี่ร็ว่าเราคุยกับรุ่นน้องด้วยจนกลายเป็นว่าเราต้องเลิกกับรุ่นพี่อีกครั้งแต่ครั้งนี้ ที่เลิกกัน เพราะพี่ไม่มีคนใหม่ที่เคาขึ้นสถานะกันเป็นแแฟน แต่ช่วงที่เคาคุยกันรุ่นพี่ยังคุยกับเราอยู่ แต่พี่ไม่บอกสักคำว่ามีคนใหม่ จนเราจับได้เองพี่ก็ยังไม่ยอกบอกอะไรเรา  เราเจ็บมากอ่ะ ทำไมต้องปิดบังทั้งๆที่เรื่องเราเราไม่เคยปิดพี่ เรามีอีกคนเรายังบอกพี่เลย พี่ขอให้เราเลิกก็เลิกแล้ว แต่พี่ไม่ฟังเราเลย แต่พี่กลับทำกับเราแบบนี้ มีคนใหม่น่าจะบอกกันดีๆ ตอนนั้นเราโคตเจ็บรกว่าตอนบอกเลิกครั้งแรกอีกสุดท้ายเราก็เลิกกันโดยที่เราไม่สามารถยื้อพี่ได้อีก สามเดือนแล้ว ที่เราต้องทนเห็นเคารักกัน สามเดือนแล้วที่เราพยายามไม่คิดถึง แต่ก็ยังทำไม่ได้  คือเราแค่ไม่อยากเกลียด แต่ตอนนี้แม้แต่คนรู้จักเรายังให้เคาไม่ได้ เราเริ่มจะเกลียดเคาแล้ว เราควรทำไงดื