ลองแต่ง-๑๘ ทุกข์ยังมากไม่พอ?

ไยข่าวดี ดูหายหด
ไม่ปรากฎ งดถึงไหน
กลียุค อีกหรือไง
หวาดหวั่นภัย ใจพานล้า

จากอินทรีย์ จิกมังกร
รุกราญรอน ป่วนทั่วหล้า
ทั้งฝุ่นพิษ สองจุดห้า
เวียนมาหา ทำฟ้ามัว

หลายปีผ่าน ฟ้าฝนแล้ง
เขื่อนเหือดแห้ง แลน่ากลัว
ชาวนาไร่ ระทมทั่ว
หนี้ท่วมหัว เจียนวางวาย

แล้วโควิด ดันโผล่มา
ระบาดบ้า ติดแสนง่าย
คนเก็บตัว เกรงโรคร้าย
ต่างชาติหาย ท่องเที่ยวอาน

จิตคนเล่า ยิ่งน่าห่วง
ติดหลงลวง พ่วงใคร่ร่าน 
อาวุธปืน ใช้เพ่นพ่าน
บ้างฟุ้งซ่าน เลียนแบบไป

มองการเมือง ดูนัวเนีย
เห็นแล้วเพลีย ระเหี่ยใจ
ชื่นชอบใคร เชื่อตามไป
มิใส่ใจ ข้อมูลจริง

เศรษฐกิจ เลยซึมเซา
ร้านรวงเศร้า ทุนรุ่งริ่ง
ตลาดหุ้น ตกด่ำดิ่ง
นี่เรื่องจริง หรือฝันไป!

นอนสูดฝุ่น วันฟ้ามัว
ไม่นึกกลัว ทั้งโรคภัย
อีกเงินทอง เรื่องห่างไกล
ไม่มีให้ ใครแย่งชิง

ทุกคืนวัน กลายเป็นเบา
ไม่หมองเศร้า จึงอ้อยอิ่ง 
หน้าที่ใคร ขอทำจริง
ฟ้าใสปิ๊ง เข้าสักวันฯ     เสรีนนท์

---

---