สวัสดีครับ พอดีมีเรื่องอยากมาแชร์และขอความเห็นครับ เข้าเรื่องเลยครับ เรื่องของผมเป็นช/ช นะครับ
มีผู้ชายคนนึงเข้ามาในชีวิตผม เราเจอกันตามแอ๊พครับ แต่ผมไม่ได้จริงจังกับคนในแอ๊พเท่าไรครับ คุยกันไปคุยกันมาก็แลกไลน์กันครับ หลังจากนั้นก็มาคุยกันต่อในไลน์ ผมก็คุยได้ซักพักหนึ่ง แต่ผมยังไม่กล้าเปิดใจเท่าไรครับ เพราะกลัวความรัก กลัวผิดหวังต่างๆ นาๆ ตามประสาคนคิดเยอะและเคยอกหักมาก่อนครับ
คุยกันไปคุยกันมาเขาก็บอกว่าเขาไม่มีใคร จนเราเห็นถึงความพยายามของเขาที่จะอยากมีเราเป็นแฟน และผมเองก็หวั่นไหว ผมเองไม่มีแฟนมา 10 ปีได้แล้วครับ เพราะกลัวอย่างที่บอกไปอ่ะครับ พอผมเริ่มหวั่นไหว ผมก็เปิดใจให้และก็เริ่มรัก ด้วยความที่ว่าอายุเท่ากัน เป็นคนจ. เดียวกัน เลยรู้สึกว่าคุยกันง่ายดี อบอุ่นดีครับ ผมก็บอกเขาว่าคบกับผมอ่ะไม่ต้องคิดมาก อยู่กันแบบเพื่อนมีไรคุยกันแฟร์ๆ งั้นงี้ เขาก็โอเคครับ เขาบอกว่าอยู่กับผมแล้วรู้สึกสบายใจ เขาบอกผมเป็นคนที่เข้าใจเขามากที่สุด จากนั้นเราก็ต่างคบกันไปแฮปปี้ดีครับ วางแผนอนาคตบลาๆๆ
แต่คนเราก็อดที่จะระแวงหรือสงสัยไม่ได้ครับ ผมอยากแอดเฟสบุ๊คของเขา แต่เขาตอบกลับมาว่าไม่ได้เล่น เพราะเฟสเก่าโดนแฮกไป ผมก็อ่าโอเค น่าจะไม่เล่นจิงๆ แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ 90% คนส่วนใหญ่เล่นยุแล้วครับ ผมจึงเริ่มสืบหาด้วยตนเองครับ จนไปเจอเฟสเขาครับแล้วเจอสถานะความสัมพันธ์กับอีกคนอยู่ครับ ผมก็ได้แต่เก็บเงียบไม่ถามไม่บอก รอให้เขามาบอกกับเราเอง เพราะกลัวบอกไปแล้วโดนตอบกลับมาว่าไปเผือกเรื่องของเขาเอง คือตอนนั้นรักเขาไปแล้วนะครับ รู้สึกดีกับเขามาก คิดว่าคนที่เขาตั้งสถานะในเฟสคือแฟนเก่าที่เลิกกันไปแล้วแต่แค่ยังไม่เอาออก ก็โลกสวยไปครับ จากนั้นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเรื่องนี้แล้วครับ ผมสนใจเขามากกว่า จนวันนึงแฟนเขาสงสัยว่าทำไมเขามาที่บ้านผมบ่อยจัง ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงนะครับ จึงน่าจะมีปัญหากันมั้งครับ และเขาก็เลยโทรมาหาผมถามผมว่ามีใครจะมาหาผมหรือเปล่า นัดใครไว้หรือเปล่า ผมก็บอกไปว่าไม่ได้นัดใคร มีไรป่าว เขาเลยสารภาพกับผมออกมาครับว่าจิงๆแล้วก่อนที่เขาจะมาคบผมเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่ที่ยังไม่ได้เลิกกันเพราะติดสัญญาเรื่องซื้อรถมอไซด์เป็นชื่อของคนนั้นครับ ตัวเขาเองเครดิตเสียทำธุรกรรมอะไรไม่ได้ เขาก็บอกผมว่าเขาขอโทษแต่เขาไม่ได้อยากเลิกกับผม เขารักผม แล้วก็ถามผมอีกว่า สรุปผมจะเอายังไงจะคบต่อมั้ย ด้วยความที่เรารักไปแล้วผมก็เลยตัดสินใจคบต่อครับ หลังจากนั้นเขาหมั่นทำดีกับผมมากครับ พาไปทำบุญวันเกิด ไปกินนั่นนี่ ผมก็รู้สึกดีครับเขาทำให้เราเห็นว่าเขารักผมจิง
จนหลังๆ เริ่มเปลี่ยนไปเพราะผมรู้สึกว่าผมอยากมีตัวตนกับเขา ผมน้อยใจกลัวเขาไปให้ความรักกับอีกคนมากเกินไปจึงมีปัญหากันบ่อยครั้ง ผมจะเป็นคนหาเรื่องเขา เอาเรื่องคนนั้นมาแซะประชดประชัน แต่เขาก็เป็นฝ่ายยอมรับผิดและง้อผมในทุกๆ ครั้งนะครับ บางครั้งเขาก็จะตอบมาว่า วันนี้เราไม่ได้มีเธอคนเดียวก็จิง แต่ซักวันเราจะมีแค่เธอ พอได้ยินคำนี้ ก็พอหายโกรธไปได้ครับ แต่มันก็ไม่วายที่ผมจะงี่เง่าขึ้นบ่อยครั้งและก็หาเรื่องมาทะเลาะอีก จนหลายครั้งเข้าจิงๆใจผมก็อยากออกมาจากตรงนั้นเหมือนกันครับ แต่ด้วยความที่ว่ารักไปแล้วและรักมากก็ไม่อยากเสียเขาไป เพราะกลัวต้องมานั่งทำใจ ก็เลยคบต่อไปเรื่อยๆ
อาการงี่เง่าก็เกิดขึ้นอีกเพราะผมคิดถึงเรื่องที่เขาไม่ได้มีผมคนเดียว ทำให้ผมหาเรื่องมาทะเลาะได้บ่อยครั้ง จนหลายครั้งเข้า เขาก็ทนไม่ไหวครับ และเขาก็หายไป ผมก็หายไปครับ ประมาณ 5 วันได้ และทำให้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป จากที่เคยรัก อยากอยู่กับเรา กลายเป็นเบื่อ ผมก็ถามเหตุผลเขาไปครับ ว่าเป็นอะไร เขาบอกเขาก็เหนื่อย ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ เขาเป็นคนเริ่ม เขาก็จะเป็นคนถอยออกมาเอง ผมก็พอเข้าใจความหมายแหละครับว่าสื่อถึงอะไร และตัวเขาเองก็เฉยชากับผมไปเลย ไม่ได้ตามง้อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถามว่าผมเสียใจมั้ยเสียใจมากครับ แต่ก็ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะครับเพราะมันเกิดจากความงี่เง่า ไม่มีเหตุผลของเราด้วย แต่สิ่งที่เราเป็นนั้น มันก็เกิดมาจากการที่เขาคบซ้อน มาหลอกให้เรารักนั่นแหละครับ
สุดท้ายผมมาลองคิดดูแล้ว ผมจึงตัดสินใจบอกเลิกเขาไปเองครับ ผมยอมที่จะถอยออกมาเพราะอยู่ไปมันก็ไม่มีความสุขเหมือนช่วงแรกๆ ครับ หรือถ้าฝืนอยู่กันไปก็ต้องหาเรื่องมาทะเลาะอยู่ดี ถามว่าเสียใจมั้ย ผมเสียใจมากครับเพราะผมก็รักเขามาก
ผมตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหมครับที่ออกมาจากจุดนั้น
มารู้ทีหลังว่าโดนคบซ้อน
มีผู้ชายคนนึงเข้ามาในชีวิตผม เราเจอกันตามแอ๊พครับ แต่ผมไม่ได้จริงจังกับคนในแอ๊พเท่าไรครับ คุยกันไปคุยกันมาก็แลกไลน์กันครับ หลังจากนั้นก็มาคุยกันต่อในไลน์ ผมก็คุยได้ซักพักหนึ่ง แต่ผมยังไม่กล้าเปิดใจเท่าไรครับ เพราะกลัวความรัก กลัวผิดหวังต่างๆ นาๆ ตามประสาคนคิดเยอะและเคยอกหักมาก่อนครับ
คุยกันไปคุยกันมาเขาก็บอกว่าเขาไม่มีใคร จนเราเห็นถึงความพยายามของเขาที่จะอยากมีเราเป็นแฟน และผมเองก็หวั่นไหว ผมเองไม่มีแฟนมา 10 ปีได้แล้วครับ เพราะกลัวอย่างที่บอกไปอ่ะครับ พอผมเริ่มหวั่นไหว ผมก็เปิดใจให้และก็เริ่มรัก ด้วยความที่ว่าอายุเท่ากัน เป็นคนจ. เดียวกัน เลยรู้สึกว่าคุยกันง่ายดี อบอุ่นดีครับ ผมก็บอกเขาว่าคบกับผมอ่ะไม่ต้องคิดมาก อยู่กันแบบเพื่อนมีไรคุยกันแฟร์ๆ งั้นงี้ เขาก็โอเคครับ เขาบอกว่าอยู่กับผมแล้วรู้สึกสบายใจ เขาบอกผมเป็นคนที่เข้าใจเขามากที่สุด จากนั้นเราก็ต่างคบกันไปแฮปปี้ดีครับ วางแผนอนาคตบลาๆๆ
แต่คนเราก็อดที่จะระแวงหรือสงสัยไม่ได้ครับ ผมอยากแอดเฟสบุ๊คของเขา แต่เขาตอบกลับมาว่าไม่ได้เล่น เพราะเฟสเก่าโดนแฮกไป ผมก็อ่าโอเค น่าจะไม่เล่นจิงๆ แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ 90% คนส่วนใหญ่เล่นยุแล้วครับ ผมจึงเริ่มสืบหาด้วยตนเองครับ จนไปเจอเฟสเขาครับแล้วเจอสถานะความสัมพันธ์กับอีกคนอยู่ครับ ผมก็ได้แต่เก็บเงียบไม่ถามไม่บอก รอให้เขามาบอกกับเราเอง เพราะกลัวบอกไปแล้วโดนตอบกลับมาว่าไปเผือกเรื่องของเขาเอง คือตอนนั้นรักเขาไปแล้วนะครับ รู้สึกดีกับเขามาก คิดว่าคนที่เขาตั้งสถานะในเฟสคือแฟนเก่าที่เลิกกันไปแล้วแต่แค่ยังไม่เอาออก ก็โลกสวยไปครับ จากนั้นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเรื่องนี้แล้วครับ ผมสนใจเขามากกว่า จนวันนึงแฟนเขาสงสัยว่าทำไมเขามาที่บ้านผมบ่อยจัง ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงนะครับ จึงน่าจะมีปัญหากันมั้งครับ และเขาก็เลยโทรมาหาผมถามผมว่ามีใครจะมาหาผมหรือเปล่า นัดใครไว้หรือเปล่า ผมก็บอกไปว่าไม่ได้นัดใคร มีไรป่าว เขาเลยสารภาพกับผมออกมาครับว่าจิงๆแล้วก่อนที่เขาจะมาคบผมเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่ที่ยังไม่ได้เลิกกันเพราะติดสัญญาเรื่องซื้อรถมอไซด์เป็นชื่อของคนนั้นครับ ตัวเขาเองเครดิตเสียทำธุรกรรมอะไรไม่ได้ เขาก็บอกผมว่าเขาขอโทษแต่เขาไม่ได้อยากเลิกกับผม เขารักผม แล้วก็ถามผมอีกว่า สรุปผมจะเอายังไงจะคบต่อมั้ย ด้วยความที่เรารักไปแล้วผมก็เลยตัดสินใจคบต่อครับ หลังจากนั้นเขาหมั่นทำดีกับผมมากครับ พาไปทำบุญวันเกิด ไปกินนั่นนี่ ผมก็รู้สึกดีครับเขาทำให้เราเห็นว่าเขารักผมจิง
จนหลังๆ เริ่มเปลี่ยนไปเพราะผมรู้สึกว่าผมอยากมีตัวตนกับเขา ผมน้อยใจกลัวเขาไปให้ความรักกับอีกคนมากเกินไปจึงมีปัญหากันบ่อยครั้ง ผมจะเป็นคนหาเรื่องเขา เอาเรื่องคนนั้นมาแซะประชดประชัน แต่เขาก็เป็นฝ่ายยอมรับผิดและง้อผมในทุกๆ ครั้งนะครับ บางครั้งเขาก็จะตอบมาว่า วันนี้เราไม่ได้มีเธอคนเดียวก็จิง แต่ซักวันเราจะมีแค่เธอ พอได้ยินคำนี้ ก็พอหายโกรธไปได้ครับ แต่มันก็ไม่วายที่ผมจะงี่เง่าขึ้นบ่อยครั้งและก็หาเรื่องมาทะเลาะอีก จนหลายครั้งเข้าจิงๆใจผมก็อยากออกมาจากตรงนั้นเหมือนกันครับ แต่ด้วยความที่ว่ารักไปแล้วและรักมากก็ไม่อยากเสียเขาไป เพราะกลัวต้องมานั่งทำใจ ก็เลยคบต่อไปเรื่อยๆ
อาการงี่เง่าก็เกิดขึ้นอีกเพราะผมคิดถึงเรื่องที่เขาไม่ได้มีผมคนเดียว ทำให้ผมหาเรื่องมาทะเลาะได้บ่อยครั้ง จนหลายครั้งเข้า เขาก็ทนไม่ไหวครับ และเขาก็หายไป ผมก็หายไปครับ ประมาณ 5 วันได้ และทำให้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป จากที่เคยรัก อยากอยู่กับเรา กลายเป็นเบื่อ ผมก็ถามเหตุผลเขาไปครับ ว่าเป็นอะไร เขาบอกเขาก็เหนื่อย ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ เขาเป็นคนเริ่ม เขาก็จะเป็นคนถอยออกมาเอง ผมก็พอเข้าใจความหมายแหละครับว่าสื่อถึงอะไร และตัวเขาเองก็เฉยชากับผมไปเลย ไม่ได้ตามง้อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถามว่าผมเสียใจมั้ยเสียใจมากครับ แต่ก็ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะครับเพราะมันเกิดจากความงี่เง่า ไม่มีเหตุผลของเราด้วย แต่สิ่งที่เราเป็นนั้น มันก็เกิดมาจากการที่เขาคบซ้อน มาหลอกให้เรารักนั่นแหละครับ
สุดท้ายผมมาลองคิดดูแล้ว ผมจึงตัดสินใจบอกเลิกเขาไปเองครับ ผมยอมที่จะถอยออกมาเพราะอยู่ไปมันก็ไม่มีความสุขเหมือนช่วงแรกๆ ครับ หรือถ้าฝืนอยู่กันไปก็ต้องหาเรื่องมาทะเลาะอยู่ดี ถามว่าเสียใจมั้ย ผมเสียใจมากครับเพราะผมก็รักเขามาก
ผมตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหมครับที่ออกมาจากจุดนั้น