ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้เกี่ยวกับหัวข้อหรือไม่ ก็ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็น
เราอายุ25เรียนจบมาก็2ปีแล้ว ทุกวันนี้เราไม่มีงานทำ เนื่องจากเรามีปัญหาเกี่ยวกับสายตา คือสายตาสั้นมาก ทุกๆวันเรารู้สึกว่า ตัวเองทำอะไรไม่ค่อยได้หรือเราไ ม่อยากทำมันกันแน่และรู้สีกเบื่อหน่ายกับชีวิตมาก เพราะเมื่อเราคิดที่จะทำอะไรสักอย่าง เราจะรู้สึกกังวนว่ามันจะออกมาดีไหม ออกมาโอเคไหม เรารู้สึกว่าปัญหาในเรื่องสายตาของเรา มันก็มีส่วนทำให้เรารู้สึกว่าเราทำอะไรไม่ดีพอ (เมื่อคุณเคยมองอะไรแล้วยังชัดเจนอยู่แต่กลับมามองเห็นเป็นภาพเบลอภาพซ้อน การทำอะไรถูกจำกัดไว้ เราสายตาสั้นมาตั้งแต่เด็กแต่มาเยอะขึ้นหลังตอนเรียนจบ) ดังนั้นเหตุผลอะไรต่างๆมันจึงจบลงด้วยว่าตาเป็นแบบนี้จะทำอะไรได้มากละ สมัครงานมีใครจะรับละ เราติดอยู่ในช่วงความคิดนี้มาตลอดหลังจากที่ไปหาหมอ การใช้ชีวิตตลอดช่วงที่ผ่านมาคือ นอน กิน ดูหนัง เล่นเกมส์ และพบเพื่อนถ้าถามว่าการทำแบบนั้นมีความสุขไหมมันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น มันเป็นแค่ช่วงเวลาที่ได้พบเพื่อนๆและพูดคุยกันมันทำให้ลืมในสิ่งที่เราเป็นแต่เมื่อถึงเวลาแยกย้ายเรากลับมาอยู่ตัวคนเดียวมันทำให้เราคิดแต่เรื่องด้านลบตลอดเลย
ถ้าถามว่าทำไมไม่คิดจะหางานทำ ขอตอบเลยว่าหางานทำตลอดแม้ไม่ตรงกับที่เรียนจบมา งานบริการต่างๆ แต่เมื่อได้เรียกไปสัมแต่ไม่ได้งานเพราะปัญหาของเรา มันทำให้เรามีความหวัง และผลที่ได้คือ ความหวังทำร้ายจิตใจตัวเองพอหลายๆครั้ง ทำให้รู้สึกว่าเราควรพอแล้วรอรับการรักษาให้กลับมาดีขึ้นดีกว่าไหม เราจึงพอเราก็ใช้ชีวิตตามปกติที่เราเคยทำ แต่!!! จะไปไหนจะทำอะไรก็ใช้เงิน ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้รวย จะไปไหนทีจะให้ขอตลอดก็ไม่ได้ เราจึงรู้สึกว่าต้องหางานทำสิ แล้วเหตุการณ์ก็วนลูป จนเรารู้สึกว่าเราลองขายของออนไลน์สิ แล้วเราจะขายอะไรดี เกิดคำถามขึ้น ถามว่าตัวเองชอบอะไร ก็ตอบไม่ได้ อยากขายอะไรก็ไม่รู้เพราะไม่เคยขาย และกลัวการล้ม เพราะเงินเก็บเราก็ใกล้จะหมดแล้วและ เราจมอยู่ในความคิดผิดหวัง กังวนในอนาคต คิดมากในเรื่องต่างๆจนเรารู้สึกว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร รักษาหายแล้วจะทำอะไรจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรไหม เราจึงคิดว่าเราสมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปไหม ทางบ้านไม่ต้องรับภาระเรื่องค่ารักษา จบที่งานเดียวเสียใจที่งานเดียวดีกว่าไหม นั้นคือช่วงที่จิตใจแย่มาก (เราไม่อาจเล่าเรื่องราวได้หมดนะมันมีอะไรมากกว่านั้นที่ทำให้เราคิดไปแบบนั้น )
ตอนนี้ เรามีโอกาสได้ทำงานใกล้บ้าน เป็นงานบริการ ตอนที่ได้ก็รู้สึกดีใจและรู้สึกว่าโอเคเริ่มได้แล้วจะมีเงินใช้แล้วแต่ เมื่อเราไปทำงาน เรารู้สึกว่างานน่าเบื่อ หรือเราแค่ขี้เกียจกันแน่ เพราะตลอด2ปีที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตแบบนั้น เรารู้ว่าเราควรทำอะไรแต่เราไม่คิดจะทำมันหรือป่าว เพราะเพราะในสิ่งที่เราเป็นมันทำให้เรารู้สึกว่า เราด้อยค่า
ชีวิตที่น่าเบื่อ การหมดกำลังใจ จิตใจที่แย่
เราอายุ25เรียนจบมาก็2ปีแล้ว ทุกวันนี้เราไม่มีงานทำ เนื่องจากเรามีปัญหาเกี่ยวกับสายตา คือสายตาสั้นมาก ทุกๆวันเรารู้สึกว่า ตัวเองทำอะไรไม่ค่อยได้หรือเราไ ม่อยากทำมันกันแน่และรู้สีกเบื่อหน่ายกับชีวิตมาก เพราะเมื่อเราคิดที่จะทำอะไรสักอย่าง เราจะรู้สึกกังวนว่ามันจะออกมาดีไหม ออกมาโอเคไหม เรารู้สึกว่าปัญหาในเรื่องสายตาของเรา มันก็มีส่วนทำให้เรารู้สึกว่าเราทำอะไรไม่ดีพอ (เมื่อคุณเคยมองอะไรแล้วยังชัดเจนอยู่แต่กลับมามองเห็นเป็นภาพเบลอภาพซ้อน การทำอะไรถูกจำกัดไว้ เราสายตาสั้นมาตั้งแต่เด็กแต่มาเยอะขึ้นหลังตอนเรียนจบ) ดังนั้นเหตุผลอะไรต่างๆมันจึงจบลงด้วยว่าตาเป็นแบบนี้จะทำอะไรได้มากละ สมัครงานมีใครจะรับละ เราติดอยู่ในช่วงความคิดนี้มาตลอดหลังจากที่ไปหาหมอ การใช้ชีวิตตลอดช่วงที่ผ่านมาคือ นอน กิน ดูหนัง เล่นเกมส์ และพบเพื่อนถ้าถามว่าการทำแบบนั้นมีความสุขไหมมันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น มันเป็นแค่ช่วงเวลาที่ได้พบเพื่อนๆและพูดคุยกันมันทำให้ลืมในสิ่งที่เราเป็นแต่เมื่อถึงเวลาแยกย้ายเรากลับมาอยู่ตัวคนเดียวมันทำให้เราคิดแต่เรื่องด้านลบตลอดเลย
ถ้าถามว่าทำไมไม่คิดจะหางานทำ ขอตอบเลยว่าหางานทำตลอดแม้ไม่ตรงกับที่เรียนจบมา งานบริการต่างๆ แต่เมื่อได้เรียกไปสัมแต่ไม่ได้งานเพราะปัญหาของเรา มันทำให้เรามีความหวัง และผลที่ได้คือ ความหวังทำร้ายจิตใจตัวเองพอหลายๆครั้ง ทำให้รู้สึกว่าเราควรพอแล้วรอรับการรักษาให้กลับมาดีขึ้นดีกว่าไหม เราจึงพอเราก็ใช้ชีวิตตามปกติที่เราเคยทำ แต่!!! จะไปไหนจะทำอะไรก็ใช้เงิน ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้รวย จะไปไหนทีจะให้ขอตลอดก็ไม่ได้ เราจึงรู้สึกว่าต้องหางานทำสิ แล้วเหตุการณ์ก็วนลูป จนเรารู้สึกว่าเราลองขายของออนไลน์สิ แล้วเราจะขายอะไรดี เกิดคำถามขึ้น ถามว่าตัวเองชอบอะไร ก็ตอบไม่ได้ อยากขายอะไรก็ไม่รู้เพราะไม่เคยขาย และกลัวการล้ม เพราะเงินเก็บเราก็ใกล้จะหมดแล้วและ เราจมอยู่ในความคิดผิดหวัง กังวนในอนาคต คิดมากในเรื่องต่างๆจนเรารู้สึกว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร รักษาหายแล้วจะทำอะไรจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรไหม เราจึงคิดว่าเราสมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปไหม ทางบ้านไม่ต้องรับภาระเรื่องค่ารักษา จบที่งานเดียวเสียใจที่งานเดียวดีกว่าไหม นั้นคือช่วงที่จิตใจแย่มาก (เราไม่อาจเล่าเรื่องราวได้หมดนะมันมีอะไรมากกว่านั้นที่ทำให้เราคิดไปแบบนั้น )
ตอนนี้ เรามีโอกาสได้ทำงานใกล้บ้าน เป็นงานบริการ ตอนที่ได้ก็รู้สึกดีใจและรู้สึกว่าโอเคเริ่มได้แล้วจะมีเงินใช้แล้วแต่ เมื่อเราไปทำงาน เรารู้สึกว่างานน่าเบื่อ หรือเราแค่ขี้เกียจกันแน่ เพราะตลอด2ปีที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตแบบนั้น เรารู้ว่าเราควรทำอะไรแต่เราไม่คิดจะทำมันหรือป่าว เพราะเพราะในสิ่งที่เราเป็นมันทำให้เรารู้สึกว่า เราด้อยค่า