ตอนนี้เรารู้สึกท้อมากเลยค่ะ
มันเริ่มตั้งแต่แฟนเราเสียไป (นี่ก็เกือบ 2 ปีแล้ว) เหมือนชีวิตจะดิ่งลงเรื่อยๆ จนเริ่มท้อ
ทำงานโดนโกงเงินจากนายจ้างหรือผู้จัดการบ้างล่ะ
พี่ชายแท้ๆ ให้เราไปกูเงินมาให้ บอกจะเอาไปจ่ายค่าเทอมหลานชายเราบ้าง ซื้อโน๊ตบุ๊คให้หลานเราเรียนเขียนแบบบ้างล่ะ
ตอนแฟนเราไม่เสีย ก็ยืมแล้วคืนตลอดนะคะ แต่รอบนี้เล่นไม่มีไม่หนี ไม่จ่าย ไม่สน
เพื่อนสนิท(ณตอนนั้น) มาอยู่เป็นเพื่อนเรา (เรามาอยู่ต่างจังหวัดไกลบ้าน) เพราะกลัวเราฆ่าตัวตาย เพราะตอนแฟนเราเสียอาการเราหนักมาก ตอนแรกก็โอเค ต่อมาเพื่อนได้งานแต่ไม่มีรถไปทำงาน และเป็นงานเดือนแรก ไม่มีสลิป เราต้องไปออกรถให้เป็นชื่อเรา เงินใช้ก็ให้เรารูดบัตรให้ก่อนช่วงเริ่มงาน แต่ก็เข้าๆออกๆงานอยู่เรื่อย จนสุดท้ายกลับไปอยู่บ้าน ตอนแรกก็ส่งอย่างดี ไปๆมาๆ ไฟแนนซ์เริ่มโทรตาม บัตรเครดิตที่ให้เราไปรูดมาก็ไม่จ่าย
สรุปตอนนี้เราต้องจ่ายให้ทั้งส่วนของพี่ชาย และของเพื่อน เพื่อรักษาเครดิตตัวเอง ซึ่งรวมๆแล้วก็พอๆกับฐานเงินเดือนเรา
เราเรียนไม่จบค่ะ การที่จะทำงานแล้วได้เงินสูงพอใช้ เราต้องไปทำงานด้านงานขาย เอาง่ายๆ ต้องพึ่งพาค่าคอมมิชชั่น เพื่อกิน เพื่อใช้ แต่ก็ไม่เคยได้รับการสนับสนุนจากคนรอบข้าง หรือคนใกล้ตัว ที่เราเคยให้ความช่วยเหลือเค้าเลยค่ะ คนที่ช่วยเรา มักจะเป็นคนไกลตัว หรือคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน
แต่คนใกล้ตัว ไม่เคยช่วยซื้อเลยค่ะ บางคนพูดให้คนที่จะมาซื้อกับเรา ไปซื้อที่ใกล้ๆบ้านแทนด้วยซ้ำ (เรามาอยู่ต่างจังหวัด ไกลจากบ้านน่าจะเกือบ1000กิโลค่ะ) ของไม่ได้แพงนะคะ เป็นของที่เค้าก็ใช้กันแหละ ไม่ซื้อตอนนี้ไม่ว่าค่ะ แต่ไปซื้อกับคนอื่นทั้งๆที่เราขายให้ถูกกว่า เราก็น้อยใจนะคะ
เวลามีปัญหาอะไร ทักเรามา เราช่วยเหลือตลอด เพื่อนหรือญาติๆขายอะไร เราช่วยซื้อตลอด ของบางอย่างเป็นของกิน มาโพสต์ขาย เราก็ช่วยซื้อ แล้วก็ให้ไปส่งให้ญาติ หรือแม่ หรือพี่น้อง ที่อยู่ใกล้ๆเค้าได้กินกัน
ตอนนี้งานที่เราทำ เราถือว่าโอเคกับเรามากนะคะ สวัสดิการต่างๆก็ดีค่ะ หัวหน้าก็เข้าใจเรื่องอาการซึมเศร้าของเรา แต่ก็นั่นแหละค่ะ อยู่ตรงนี้ ก็ต้องอาศัยยอด ซึ่งบางเดือน มันก็มีติดขัดผิดพลาด ทำให้ได้ไม่ตรงตามเป้า จะไปหาลูกค้า บางที ณ ตอนนั้น มันไม่ได้จริงๆ เราก็หวังว่าคนใกล้ตัวจะช่วยบ้าง เพราะเราช่วยเค้าตลอด แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ ว่าไม่สะดวก เราก็เข้าใจนะคะ ว่าทุกคนมีภาระ แต่พอมาทราบทีหลัง ว่าเค้าไปซื้อกับคนอื่น ก็เลยรู้สึกน้อยใจค่ะ
แต่พอเค้ามีปัญหา เค้าก็ทักหาเราตลอด เราไม่รู้ว่าเราผิดพลาดตรงไหน ทำไมเค้าคิดถึงเรากันแต่ตอนมีปัญหา
บางทีเห็นเพื่อนๆไปทำบ่อน ขายยาลดน้ำหนัก ทำธุรกิจเทาๆ ทำไมเค้ารวยเอา รวยเอา
ทำไมเราทำงานสุจริต ถึงยังไม่ไปไหนซักที จะ 30แล้ว ต้องมานั่งใช้หนี้ให้คนอื่น
ขอบคุณนะคะ ที่อ่านจนจบ
เคยเหนื่อยกับการทำงานสุจริตหรือเหนื่อยกับการเป็นคนดีกันบ้างไหมคะ
มันเริ่มตั้งแต่แฟนเราเสียไป (นี่ก็เกือบ 2 ปีแล้ว) เหมือนชีวิตจะดิ่งลงเรื่อยๆ จนเริ่มท้อ
ทำงานโดนโกงเงินจากนายจ้างหรือผู้จัดการบ้างล่ะ
พี่ชายแท้ๆ ให้เราไปกูเงินมาให้ บอกจะเอาไปจ่ายค่าเทอมหลานชายเราบ้าง ซื้อโน๊ตบุ๊คให้หลานเราเรียนเขียนแบบบ้างล่ะ
ตอนแฟนเราไม่เสีย ก็ยืมแล้วคืนตลอดนะคะ แต่รอบนี้เล่นไม่มีไม่หนี ไม่จ่าย ไม่สน
เพื่อนสนิท(ณตอนนั้น) มาอยู่เป็นเพื่อนเรา (เรามาอยู่ต่างจังหวัดไกลบ้าน) เพราะกลัวเราฆ่าตัวตาย เพราะตอนแฟนเราเสียอาการเราหนักมาก ตอนแรกก็โอเค ต่อมาเพื่อนได้งานแต่ไม่มีรถไปทำงาน และเป็นงานเดือนแรก ไม่มีสลิป เราต้องไปออกรถให้เป็นชื่อเรา เงินใช้ก็ให้เรารูดบัตรให้ก่อนช่วงเริ่มงาน แต่ก็เข้าๆออกๆงานอยู่เรื่อย จนสุดท้ายกลับไปอยู่บ้าน ตอนแรกก็ส่งอย่างดี ไปๆมาๆ ไฟแนนซ์เริ่มโทรตาม บัตรเครดิตที่ให้เราไปรูดมาก็ไม่จ่าย
สรุปตอนนี้เราต้องจ่ายให้ทั้งส่วนของพี่ชาย และของเพื่อน เพื่อรักษาเครดิตตัวเอง ซึ่งรวมๆแล้วก็พอๆกับฐานเงินเดือนเรา
เราเรียนไม่จบค่ะ การที่จะทำงานแล้วได้เงินสูงพอใช้ เราต้องไปทำงานด้านงานขาย เอาง่ายๆ ต้องพึ่งพาค่าคอมมิชชั่น เพื่อกิน เพื่อใช้ แต่ก็ไม่เคยได้รับการสนับสนุนจากคนรอบข้าง หรือคนใกล้ตัว ที่เราเคยให้ความช่วยเหลือเค้าเลยค่ะ คนที่ช่วยเรา มักจะเป็นคนไกลตัว หรือคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน
แต่คนใกล้ตัว ไม่เคยช่วยซื้อเลยค่ะ บางคนพูดให้คนที่จะมาซื้อกับเรา ไปซื้อที่ใกล้ๆบ้านแทนด้วยซ้ำ (เรามาอยู่ต่างจังหวัด ไกลจากบ้านน่าจะเกือบ1000กิโลค่ะ) ของไม่ได้แพงนะคะ เป็นของที่เค้าก็ใช้กันแหละ ไม่ซื้อตอนนี้ไม่ว่าค่ะ แต่ไปซื้อกับคนอื่นทั้งๆที่เราขายให้ถูกกว่า เราก็น้อยใจนะคะ
เวลามีปัญหาอะไร ทักเรามา เราช่วยเหลือตลอด เพื่อนหรือญาติๆขายอะไร เราช่วยซื้อตลอด ของบางอย่างเป็นของกิน มาโพสต์ขาย เราก็ช่วยซื้อ แล้วก็ให้ไปส่งให้ญาติ หรือแม่ หรือพี่น้อง ที่อยู่ใกล้ๆเค้าได้กินกัน
ตอนนี้งานที่เราทำ เราถือว่าโอเคกับเรามากนะคะ สวัสดิการต่างๆก็ดีค่ะ หัวหน้าก็เข้าใจเรื่องอาการซึมเศร้าของเรา แต่ก็นั่นแหละค่ะ อยู่ตรงนี้ ก็ต้องอาศัยยอด ซึ่งบางเดือน มันก็มีติดขัดผิดพลาด ทำให้ได้ไม่ตรงตามเป้า จะไปหาลูกค้า บางที ณ ตอนนั้น มันไม่ได้จริงๆ เราก็หวังว่าคนใกล้ตัวจะช่วยบ้าง เพราะเราช่วยเค้าตลอด แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ ว่าไม่สะดวก เราก็เข้าใจนะคะ ว่าทุกคนมีภาระ แต่พอมาทราบทีหลัง ว่าเค้าไปซื้อกับคนอื่น ก็เลยรู้สึกน้อยใจค่ะ
แต่พอเค้ามีปัญหา เค้าก็ทักหาเราตลอด เราไม่รู้ว่าเราผิดพลาดตรงไหน ทำไมเค้าคิดถึงเรากันแต่ตอนมีปัญหา
บางทีเห็นเพื่อนๆไปทำบ่อน ขายยาลดน้ำหนัก ทำธุรกิจเทาๆ ทำไมเค้ารวยเอา รวยเอา
ทำไมเราทำงานสุจริต ถึงยังไม่ไปไหนซักที จะ 30แล้ว ต้องมานั่งใช้หนี้ให้คนอื่น
ขอบคุณนะคะ ที่อ่านจนจบ