สวัสดีค่ะ คิดอยู่นานมาก เราเป็นคนชอบอ่านนู้นนี่ให้ตัวเองมากำลังใจขึ้น ก่อนอื่นเลยนะคะ เรากับแฟนอายุเท่ากันค่ะ เราครบกันมา6 ปี ตั้งแต่สมัยมัธยม
เขาเป็นคนติดเพื่อนมาก ชนิดที่ว่าทุกวันเขาต้องได้เจอหน้าเพื่อนเขา ต้องมีกิจกรรมที่ทำกับเพื่อนของเขา ตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วนะคะ เขาเป็นคนโมโหร้ายมากๆ เวลาทะเลาะกันมีปากเสียงกันเขาจะตะโกนตะคอกให้ถึงที่สุด ทำทุกอย่างที่เขาโมโห บางครั้งเขาต่อบกำแพงเลือดเต็มมือ เขาเจ็บเราก็ปลอบเขาไม่ได้ทิ้งเขาไปไหน ซึ่งเรารับได้ค่ะ เราได้เข้าไปในโลกของเขาตั้งแต่คบกันใหม่ๆ ไปไหนไปด้วยกันทุกที่ใช้เวลากับเขา ทั้งเพื่อนของเขาทั้งเรา ไปไหนแทบว่าตัวติดกันตลอด จนขึ้นมหาลัยปี1 ฉันก็ยังติดตามเขาเป็นเงาไปด้วยทุกที่กับเพื่อนของเขาด้วย เป็นอย่างงี้ เราติดเขามากเขาไม่ไปมหาวิทยาลัยเราก็ไม่ไปด้วย บ้านไม่กลับ 1-2 วัน กลับอยู่กับเขา
จนปี 3 เราติดเอฟเยอะมาก (16 ตัว) เราตามติดชีวิตเขามากจนเราไม่เป็นอันทำอะไรเลยค่ะ ในช่วงนั้น จนเราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีเวลาว่างมากไป ประกอบกับค่าเทอมที่เราอยากจะจ่ายเองไม่อยากขอเงินครอบครัว เราเริ่ม ออกหางานทำ ทำทุกอย่างเท่าที่เราทำได้ หนักเอาเบาสู้ เราไม่อยากให้ ครอบครัวเดือดร้อน เป็นลูกจ้างในตลาด ก็ทำ เป็นคนขายของก็ทำ เป็นเด็กเสริฟก็ทำ เป็น บริต้าก็ทำ เป็นพีซีตามห้าง ก็ทำ เขาจะคอยไปรับไปส่งเรานะคะ เรามักจะหยิบยื่นค่าน้ำมันรถค่ากินข้าวให้เขาอยู่บ่อยๆ ค่ะ เพราะเขาเรียนหนังสืออยู่ เราเข้าใจ เราทำงานก่อนเขา เรามีมากกว่าเราต้องช่วยกันบ้างเล็กๆน้อยๆ เขาไม่ไปมหาลัยเลยนะคะ เพราะเขาติดเพื่อน มักจะหลอกแม่ว่าไปมหาลัย แต่เขานอนเล่นอยู่กับเพื่อนเขาที่บ้าน ส่วนเราเป็นผู้หญิงก็ออกหางานทำเพื่อจะจ่ายค่าเทอมค่าใช้จ่ายของตัวเองด้วย เราทำทุกอย่างนะคะซักผ้าให้เขาหาข้าวทำกับข้าว เราเลิกงานมาเหนื่อยๆ เราก็หากับข้าวหาอะไรให้เขาแล้วถึงจะหลับค่ะ เราขึ้นปี4 เราเก็บวิชาเรียนที่เราF ลงเรียน พร้อมหาค่าเทอมไปด้วย จุดนี้แหละคะ ทำให้เราอยู่กับตัวเองมากขึ้นใช้ชีวิตของตัวมากขึ้น แรกๆ เราก็ถามเขาตลอด ว่าเราทำงานเราไม่มีเวลาให้เหมือนก่อนๆนะ เดี๋ยววันหยุดเราจะไปเที่ยวกัน เพื่อความพันธ์ของเรา ว่าทำงานแต่ไม่หายไปไหนนะ แต่นั้นไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดค่ะ เขาไม่ชอบเที่ยวรึไปไหนไกลๆจากเรารึไปไกลๆ ดูหนังอะไรพวกนี้ ต้องมีเพื่อนเขาไปด้วยเสมอ เขาไม่ชอบไปเที่ยวด้วยกันไกลๆ อย่างน้อยก็กินอาหารค่ำแถวๆ บ้าน เราโอเคค่ะ เรารับได้เสมอค่ะ เราก็ทำหน้าที่ของเรา เขาก็ใช้เวลาของเขา เราก็ไปหาเขาที่บ้านเพื่อนบ้างไม่ไปบ้าง แต่ไม่ได้ไปทุกๆวันแบบเดิมแล้วค่ะ เราเริ่มรู้สึกว่าเราไปนั่งเล่น1 วัน 2 วัน เราสามารถทำอะไรได้หลายๆอย่างมาก เราเลยมูฟๆตัวเอง ออกมาหาจุดยืนของเราเอง เขามักจะมีปัญหาบ่อยๆ เราก็จะไปเคลียร์ทุกๆเรื่องของเขา จริงๆ เคลียร์ทุกอย่าง ครอบครัวแฟนไม่ค่อยโอเคกับเรานัก น้าที่เป็นเกย์ของเขาจะทักมาหาเราตลอดว่าเอาหลานเขาไปไว้ไหนทำให้หลานเขาเสียคน เราร้องไห้มากเสียใจมาก ขอร้องให้แฟนกลับบ้านเลิกไปอยู่กับเพื่อน เขาทำค่ะ ทำแค่1อาทิตย์ แล้วเขาก็ใช้ชีวิตโลกของเขาและเพื่อนเหมือนเดิม จนเราได้ไปต่างจังหวัดกับครอบครัวของเขา คุณแม่เขาได้ตำหนิเราเล็กๆน้อยๆ ว่าเรากินข้าวไม่ยอมรอล้างจานให้คนอื่นด้วยล้างแต่ของตัวเอง เราอิ่มแล้วเราก็เดินไปล้างของเราเลยทันที คิดว่าไม่อยากวางไว้เป็นภาระใคร เราก็ไม่ได้ไปไหนนะคะเรานั่งอยู่ในวงข้าวนั้นแหละค่ะ แล้วนานมากเรารอเก็บ จนเราเข้าห้องน้ำออกมาอีกทีเขาเก็บเขาอิ่มกันหมดแล้ว เราชอบกวาดบ้านทำงานบ้านเวลาที่ไม่มีใครอยู่ค่ะ สบายใจดี เราก็กวาดๆถูๆตอนที่เขาไปวัด เราทำงานบ้านเสร็จเรานอนเล่นจนหลับเขาก็มีเรื่องว่าเราว่าเราตื่นสาย แฟนเราไม่ได้พูดอะไรนะคะเงียบ พร้อมกับต่อว่าเราซ้ำ พอกลับบ้านกทม. แม่เขาคุยกับลูกเขาว่าเราสองคนไปไม่รอด ประมาณนี้ แฟนเราฟังมาไม่คิดอะไรเลยมาบอกเลิกเราดื้อๆเลยค่ะ เราเสียใจมากเราตามง้อเขาอยู่นาน 3 เดือน เราไม่เข้าบ้านเขาอีกเลยความสัมพันธ์ของเราก็ คอนแค่น เรื่อยๆ เราเลยเข้าไปหาแม่เขาอีกครั้ง พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเราไม่ใช่คนอย่างที่เขาคิด เราทำได้ค่ะ แม่แฟนเอ็นดูเรามาก เราคิดว่าจะเลิกกับแฟนเราจริงๆ เพราะเราพิสูจน์ตัวเองสำเร็จแล้ว แฟนเราดันมีปัญหาเรื่องเรียน ทำให้เราที่คิดจะทิ้งเขากลับมาสนใจเขาใหม่อีกครั้ง เป็นห่วงเขา เราพาเขาไปแก้F มหาวิทยาลัยของเขาอยู่กลางใจเมือง เราวิ่งเต้นคุยกับอาจารย์ทุกคนที่เขาติดF เราวิ่งเรื่องเรียนให้เขาจัดตารางเรียนให้ว่าจะลงอะไรแล้วจะจบ เราก็ทั้งเรียนทั้งทำงานนะคะ ลางานค่ะ จนเราเรียนเก็บวิชาที่เราเคยเกเรไปจนครบ เรากลับเป็นห่วงเขามากขึ้น เขามีปัญหากับที่บ้านเราทักจะปลอบโยนเขาให้คิดอยู่เสมอ เราจะคุยจะพูดให้เขามีกำลังใจ เราทำหลายๆอย่าง จนเราเรียนจบ แต่แฟนเราเรียนไม่จบ ทางครอบครัวแฟนเราเข้าใจว่าลูกเขาไม่เอาไหนบอกกับเรานัดครอบครัวเราไปกินข้าวทางบ้านแฟนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเลยเขาน่ารักมากๆ เขารักเราเหมือนลูก คุยกับที่บ้านเราเรื่องงานแต่งของเราสองคน บอกแม่เราอย่าให้เราเลิกกับลูกเขา เราจนค่าเทอมไม่พอแม่แฟนเราจะค่อยช่วยเสมอจริงๆ แต่เรากับแฟนเราไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาติดเพื่อนมาก ตั้งแต่คบกันมา6ปี เราไปเที่ยวกันสองคน10ครั้งได้ นอกนั้นจะมีเพื่อนเขาตลอด เลย
แล้วหลังๆ มานี้ เราต่างคนต่างใช้ชีวิตใครมันฉันมูฟตัวเองออกมาสำเร็จ ไม่ไปบ้านเพื่อนเขา รึนานครั้ง อยู่แต่บ้าน มหาวิทยาลัย ทำงาน วนแบบนี้ เราทำอะไรเองคนเดียวไปเที่ยวคนเดียวไปไหนคนเดียว เราไม่โกรธเขา เราคิดว่าเราไปเองได้ทำอะไรเองได้ จนเกิดความเคยชินของเขา ที่ว่าเราเก่งไปสะทุกเรื่อง จนเขาละเลยเราต่างๆ เราน้อยใจค่ะช่วงนี้ ร้องไห้คนเดียวทุกวัน แต่ไม่บอกเขา เวลาเขาไปเที่ยวกับเพื่อน ร้านเหล้าตามภาษาวัยรุ่นเราไม่ห้ามนะคะ เราให้ไป กลับบ้านมาอ้วกแตกเราก็ซักผ้าเช็ดอ้วกเช็ดตัวให้ ไม่โกรธอะไร แต่มีอยู่วันนึ่งความรู้สึกเราเสียมาก วันเกิดเขา เราอยากไปกับเขาด้วยเพราะเป็นวันพิเศษของเขา เราขอไปเที่ยวกับเขาด้วยในวันนี้ เขาปฏิเสธค่ะ บอกเราว่าผู้ชายเยอะ และรถเต็ม แล้วเขาไม่ทักหารึไม่สนใจอะไรเลยค่ะปล่อยเรา เราโมโหมากแต่เราเลือกที่จะไม่สร้างความวุ่นวายให้เขาโดยการทักไปว่ากลัวเขาจะไม่สนุก เราเลยเลือกที่จะปิดเฟสของเราและดูยูทูปเงียบๆคนเดียว (ขอคั่นตรงนี้นะคะ เราไม่เคยนอกใจแฟนรึแอบคุยกับคนอื่นค่ะตลอด6ปีที่คบกัน เราศรัทธาในความซื่อสัตย์และความรักที่มีให้กันมากรวมถึงตัวแฟนเราด้วยเราไม่เคยนอกใจกันเขาอาจจะมีแอดผู้หญิงกดไลค์ผู้หญิงบ้างเราก็ว่านะคะ พักหลังๆ ชินค่ะ ) แต่เขาละเลยความรู้สึกเรามาก พอเขาได้ทำงาน เราไม่ได้ทำงานแล้วค่ะตอนนี้หยุดพีกก่อนเรียนจบใหม่ๆ อยากพักความเหนื่อยล้าบ้าง เขาไม่ได้ให้เงินเราใช้นะคะ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆเขา เขาเลี้ยงเพื่อนค่ะ มีเท่าไหร่เลี้ยงหมด (แต่เราไม่มีเงินในมือเลยค่ะ) น้อยใจมากหลายๆอย่าง เราทำได้แค่เงียบ แล้วหายเองไม่พูด ทนค่ะเพราะรักคำเดียว พอเขามีเงินมีอะไรขึ้น ความสำคัญของเราเริ่มหายไปทีละนิด ทีละนิด เรารับได้ทุกอย่างที่เป็นตัวเขา เราแทคแคร์เพื่อนเขาทุกคนจริงๆ ถือว่าเป็นพี่เลี้ยงในกลุ่มเพื่อนของเขา เราน้อยใจค่ะ แต่เขาไม่สนใจในความทุกข์ร้อยของเราเลย เราควรจะทำยังไงดีค่ะ ทางตันแล้วค่ะ😭😭
ยิ่งคบกันนานๆ ความรู้สึกที่มียิ่งลดลง ช่วยแนะนำหน่อยค่ะว่าจะทำยังไงดี
เขาเป็นคนติดเพื่อนมาก ชนิดที่ว่าทุกวันเขาต้องได้เจอหน้าเพื่อนเขา ต้องมีกิจกรรมที่ทำกับเพื่อนของเขา ตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วนะคะ เขาเป็นคนโมโหร้ายมากๆ เวลาทะเลาะกันมีปากเสียงกันเขาจะตะโกนตะคอกให้ถึงที่สุด ทำทุกอย่างที่เขาโมโห บางครั้งเขาต่อบกำแพงเลือดเต็มมือ เขาเจ็บเราก็ปลอบเขาไม่ได้ทิ้งเขาไปไหน ซึ่งเรารับได้ค่ะ เราได้เข้าไปในโลกของเขาตั้งแต่คบกันใหม่ๆ ไปไหนไปด้วยกันทุกที่ใช้เวลากับเขา ทั้งเพื่อนของเขาทั้งเรา ไปไหนแทบว่าตัวติดกันตลอด จนขึ้นมหาลัยปี1 ฉันก็ยังติดตามเขาเป็นเงาไปด้วยทุกที่กับเพื่อนของเขาด้วย เป็นอย่างงี้ เราติดเขามากเขาไม่ไปมหาวิทยาลัยเราก็ไม่ไปด้วย บ้านไม่กลับ 1-2 วัน กลับอยู่กับเขา
จนปี 3 เราติดเอฟเยอะมาก (16 ตัว) เราตามติดชีวิตเขามากจนเราไม่เป็นอันทำอะไรเลยค่ะ ในช่วงนั้น จนเราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีเวลาว่างมากไป ประกอบกับค่าเทอมที่เราอยากจะจ่ายเองไม่อยากขอเงินครอบครัว เราเริ่ม ออกหางานทำ ทำทุกอย่างเท่าที่เราทำได้ หนักเอาเบาสู้ เราไม่อยากให้ ครอบครัวเดือดร้อน เป็นลูกจ้างในตลาด ก็ทำ เป็นคนขายของก็ทำ เป็นเด็กเสริฟก็ทำ เป็น บริต้าก็ทำ เป็นพีซีตามห้าง ก็ทำ เขาจะคอยไปรับไปส่งเรานะคะ เรามักจะหยิบยื่นค่าน้ำมันรถค่ากินข้าวให้เขาอยู่บ่อยๆ ค่ะ เพราะเขาเรียนหนังสืออยู่ เราเข้าใจ เราทำงานก่อนเขา เรามีมากกว่าเราต้องช่วยกันบ้างเล็กๆน้อยๆ เขาไม่ไปมหาลัยเลยนะคะ เพราะเขาติดเพื่อน มักจะหลอกแม่ว่าไปมหาลัย แต่เขานอนเล่นอยู่กับเพื่อนเขาที่บ้าน ส่วนเราเป็นผู้หญิงก็ออกหางานทำเพื่อจะจ่ายค่าเทอมค่าใช้จ่ายของตัวเองด้วย เราทำทุกอย่างนะคะซักผ้าให้เขาหาข้าวทำกับข้าว เราเลิกงานมาเหนื่อยๆ เราก็หากับข้าวหาอะไรให้เขาแล้วถึงจะหลับค่ะ เราขึ้นปี4 เราเก็บวิชาเรียนที่เราF ลงเรียน พร้อมหาค่าเทอมไปด้วย จุดนี้แหละคะ ทำให้เราอยู่กับตัวเองมากขึ้นใช้ชีวิตของตัวมากขึ้น แรกๆ เราก็ถามเขาตลอด ว่าเราทำงานเราไม่มีเวลาให้เหมือนก่อนๆนะ เดี๋ยววันหยุดเราจะไปเที่ยวกัน เพื่อความพันธ์ของเรา ว่าทำงานแต่ไม่หายไปไหนนะ แต่นั้นไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดค่ะ เขาไม่ชอบเที่ยวรึไปไหนไกลๆจากเรารึไปไกลๆ ดูหนังอะไรพวกนี้ ต้องมีเพื่อนเขาไปด้วยเสมอ เขาไม่ชอบไปเที่ยวด้วยกันไกลๆ อย่างน้อยก็กินอาหารค่ำแถวๆ บ้าน เราโอเคค่ะ เรารับได้เสมอค่ะ เราก็ทำหน้าที่ของเรา เขาก็ใช้เวลาของเขา เราก็ไปหาเขาที่บ้านเพื่อนบ้างไม่ไปบ้าง แต่ไม่ได้ไปทุกๆวันแบบเดิมแล้วค่ะ เราเริ่มรู้สึกว่าเราไปนั่งเล่น1 วัน 2 วัน เราสามารถทำอะไรได้หลายๆอย่างมาก เราเลยมูฟๆตัวเอง ออกมาหาจุดยืนของเราเอง เขามักจะมีปัญหาบ่อยๆ เราก็จะไปเคลียร์ทุกๆเรื่องของเขา จริงๆ เคลียร์ทุกอย่าง ครอบครัวแฟนไม่ค่อยโอเคกับเรานัก น้าที่เป็นเกย์ของเขาจะทักมาหาเราตลอดว่าเอาหลานเขาไปไว้ไหนทำให้หลานเขาเสียคน เราร้องไห้มากเสียใจมาก ขอร้องให้แฟนกลับบ้านเลิกไปอยู่กับเพื่อน เขาทำค่ะ ทำแค่1อาทิตย์ แล้วเขาก็ใช้ชีวิตโลกของเขาและเพื่อนเหมือนเดิม จนเราได้ไปต่างจังหวัดกับครอบครัวของเขา คุณแม่เขาได้ตำหนิเราเล็กๆน้อยๆ ว่าเรากินข้าวไม่ยอมรอล้างจานให้คนอื่นด้วยล้างแต่ของตัวเอง เราอิ่มแล้วเราก็เดินไปล้างของเราเลยทันที คิดว่าไม่อยากวางไว้เป็นภาระใคร เราก็ไม่ได้ไปไหนนะคะเรานั่งอยู่ในวงข้าวนั้นแหละค่ะ แล้วนานมากเรารอเก็บ จนเราเข้าห้องน้ำออกมาอีกทีเขาเก็บเขาอิ่มกันหมดแล้ว เราชอบกวาดบ้านทำงานบ้านเวลาที่ไม่มีใครอยู่ค่ะ สบายใจดี เราก็กวาดๆถูๆตอนที่เขาไปวัด เราทำงานบ้านเสร็จเรานอนเล่นจนหลับเขาก็มีเรื่องว่าเราว่าเราตื่นสาย แฟนเราไม่ได้พูดอะไรนะคะเงียบ พร้อมกับต่อว่าเราซ้ำ พอกลับบ้านกทม. แม่เขาคุยกับลูกเขาว่าเราสองคนไปไม่รอด ประมาณนี้ แฟนเราฟังมาไม่คิดอะไรเลยมาบอกเลิกเราดื้อๆเลยค่ะ เราเสียใจมากเราตามง้อเขาอยู่นาน 3 เดือน เราไม่เข้าบ้านเขาอีกเลยความสัมพันธ์ของเราก็ คอนแค่น เรื่อยๆ เราเลยเข้าไปหาแม่เขาอีกครั้ง พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเราไม่ใช่คนอย่างที่เขาคิด เราทำได้ค่ะ แม่แฟนเอ็นดูเรามาก เราคิดว่าจะเลิกกับแฟนเราจริงๆ เพราะเราพิสูจน์ตัวเองสำเร็จแล้ว แฟนเราดันมีปัญหาเรื่องเรียน ทำให้เราที่คิดจะทิ้งเขากลับมาสนใจเขาใหม่อีกครั้ง เป็นห่วงเขา เราพาเขาไปแก้F มหาวิทยาลัยของเขาอยู่กลางใจเมือง เราวิ่งเต้นคุยกับอาจารย์ทุกคนที่เขาติดF เราวิ่งเรื่องเรียนให้เขาจัดตารางเรียนให้ว่าจะลงอะไรแล้วจะจบ เราก็ทั้งเรียนทั้งทำงานนะคะ ลางานค่ะ จนเราเรียนเก็บวิชาที่เราเคยเกเรไปจนครบ เรากลับเป็นห่วงเขามากขึ้น เขามีปัญหากับที่บ้านเราทักจะปลอบโยนเขาให้คิดอยู่เสมอ เราจะคุยจะพูดให้เขามีกำลังใจ เราทำหลายๆอย่าง จนเราเรียนจบ แต่แฟนเราเรียนไม่จบ ทางครอบครัวแฟนเราเข้าใจว่าลูกเขาไม่เอาไหนบอกกับเรานัดครอบครัวเราไปกินข้าวทางบ้านแฟนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเลยเขาน่ารักมากๆ เขารักเราเหมือนลูก คุยกับที่บ้านเราเรื่องงานแต่งของเราสองคน บอกแม่เราอย่าให้เราเลิกกับลูกเขา เราจนค่าเทอมไม่พอแม่แฟนเราจะค่อยช่วยเสมอจริงๆ แต่เรากับแฟนเราไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาติดเพื่อนมาก ตั้งแต่คบกันมา6ปี เราไปเที่ยวกันสองคน10ครั้งได้ นอกนั้นจะมีเพื่อนเขาตลอด เลย
แล้วหลังๆ มานี้ เราต่างคนต่างใช้ชีวิตใครมันฉันมูฟตัวเองออกมาสำเร็จ ไม่ไปบ้านเพื่อนเขา รึนานครั้ง อยู่แต่บ้าน มหาวิทยาลัย ทำงาน วนแบบนี้ เราทำอะไรเองคนเดียวไปเที่ยวคนเดียวไปไหนคนเดียว เราไม่โกรธเขา เราคิดว่าเราไปเองได้ทำอะไรเองได้ จนเกิดความเคยชินของเขา ที่ว่าเราเก่งไปสะทุกเรื่อง จนเขาละเลยเราต่างๆ เราน้อยใจค่ะช่วงนี้ ร้องไห้คนเดียวทุกวัน แต่ไม่บอกเขา เวลาเขาไปเที่ยวกับเพื่อน ร้านเหล้าตามภาษาวัยรุ่นเราไม่ห้ามนะคะ เราให้ไป กลับบ้านมาอ้วกแตกเราก็ซักผ้าเช็ดอ้วกเช็ดตัวให้ ไม่โกรธอะไร แต่มีอยู่วันนึ่งความรู้สึกเราเสียมาก วันเกิดเขา เราอยากไปกับเขาด้วยเพราะเป็นวันพิเศษของเขา เราขอไปเที่ยวกับเขาด้วยในวันนี้ เขาปฏิเสธค่ะ บอกเราว่าผู้ชายเยอะ และรถเต็ม แล้วเขาไม่ทักหารึไม่สนใจอะไรเลยค่ะปล่อยเรา เราโมโหมากแต่เราเลือกที่จะไม่สร้างความวุ่นวายให้เขาโดยการทักไปว่ากลัวเขาจะไม่สนุก เราเลยเลือกที่จะปิดเฟสของเราและดูยูทูปเงียบๆคนเดียว (ขอคั่นตรงนี้นะคะ เราไม่เคยนอกใจแฟนรึแอบคุยกับคนอื่นค่ะตลอด6ปีที่คบกัน เราศรัทธาในความซื่อสัตย์และความรักที่มีให้กันมากรวมถึงตัวแฟนเราด้วยเราไม่เคยนอกใจกันเขาอาจจะมีแอดผู้หญิงกดไลค์ผู้หญิงบ้างเราก็ว่านะคะ พักหลังๆ ชินค่ะ ) แต่เขาละเลยความรู้สึกเรามาก พอเขาได้ทำงาน เราไม่ได้ทำงานแล้วค่ะตอนนี้หยุดพีกก่อนเรียนจบใหม่ๆ อยากพักความเหนื่อยล้าบ้าง เขาไม่ได้ให้เงินเราใช้นะคะ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆเขา เขาเลี้ยงเพื่อนค่ะ มีเท่าไหร่เลี้ยงหมด (แต่เราไม่มีเงินในมือเลยค่ะ) น้อยใจมากหลายๆอย่าง เราทำได้แค่เงียบ แล้วหายเองไม่พูด ทนค่ะเพราะรักคำเดียว พอเขามีเงินมีอะไรขึ้น ความสำคัญของเราเริ่มหายไปทีละนิด ทีละนิด เรารับได้ทุกอย่างที่เป็นตัวเขา เราแทคแคร์เพื่อนเขาทุกคนจริงๆ ถือว่าเป็นพี่เลี้ยงในกลุ่มเพื่อนของเขา เราน้อยใจค่ะ แต่เขาไม่สนใจในความทุกข์ร้อยของเราเลย เราควรจะทำยังไงดีค่ะ ทางตันแล้วค่ะ😭😭