ตอนนี้ จขกท. อยู่มหา' ลัยปี 1 ครับ เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านอะไรหลายอย่างเลยทีเดียว ย้อนกลับไปดูกระทู้ตัวเองในอดีตก็ขำเหมือนกันนะ (หัวเราะ) เข้าเรื่องดีกว่า หลังจากเข้าปี 1 มาได้เกือบจะครบขวบแล้ว
จขกท. ได้เริ่มความฝันตอนเด็กหลายอย่างเลย ไม่ว่าจะเป็นดนตรีที่อยากเรียน ( ตอนเด็กแม่ให้เรียนศิลปะอย่างเดียว ไม่ค่อยชอบ อยากเรียนดนตรีมากกว่า ) เข้าชมรมดนตรีไทย ( อันนี้เป็นผลพลอยจากการลงเรียนวิชาดนตรีไทยน่ะครับ ) หาที่เรียนไวโอลินเป็นจริงเป็นจังเป็นเครื่องดนตนีที่ชอบมานานแล้ว เริ่มต้นเรียนภาษาที่จำเป็นต่อการเรียนต่อ ( จขกท. อยากไปเรียนที่ญี่ปุ่นน่ะครับ ) หลังจากเริ่มอะไรหลายต่อหลายอย่าง อุปสรรคแนกที่เจอคือเวลาเลยครับ เวลาไม่พอไหนจะอ่านหนังสือเตรียมสอบ (กลางภาค ปลายภาค) ไหนจะเวลาซ้อมดนตรีที่ไม่ค่อยจะมี ( หัวเราะปนน้ำตา ) ยิ่งการเรียนที่หนักกว่าระดับมัธยมมาก
อิสระภาพในการจัดการตัวเองที่มีมากพอ ๆ กับความรับผิดชอบต่อภาระที่มากขึ้น ได้เรียนรู้อะไร หลายต่อหลายอย่างจากสังคมที่เปลี่ยนแปลง วิธีการเรียนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนมัธยมอาศัยไหวพริบ เรียนรู้เร็วฟังแค่รอบเดียว กับทำตัวอย่างโจทย์ก็แทบจะทำข้อสอบได้ทั้งหมดทำให้ตัวเองติดนิสัยไม่ชอบอ่านหนังสือมา ( ตอนนี้ต้องไล่แก้หนักมากเลยครับ ) ความรู้ระดับมหา'ลัยที่ถาโถมเข้ามาเหมือนทะเลคลั่งซัดผมซะปลิวเลย ด้วยเวลาที่มีน้อยกว่าระดับมัธยม การเรียนระดับอุดมศึกษาจึงต้องใช้ความมานะ และวินัยที่มากตามไปด้วย
สังคมเพื่อนที่เปลี่ยนไปก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องปรับตัว การพบเจอหมู่เพื่อนในครั้งแรก ต่างฝายต่างผูกมิตรซึ่งกันและกัน แต่นานวัน นิสัยที่ไม่ดีของแต่ละฝ่ายก็ปรากฎขึ้นมาเรื่อย ๆ มิตรภาพที่อุตสาห์ผูกไว้ในตอนต้นนั้นกลับห่างออกไป และขาดลงในที่สุด ผมไม่ใช่คนที่ดีอะไร ทำนิสัยเสียใส่เพื่อนไปเยอะ หลายต่อหลายครั้งผมนำการกระทำที่เลวร้ายกลับมาคิดก่อนนอน จนวันหนึ่ง
ผมตื่นมาไปเรียน ผมกลับพบว่ามีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำตัวห่างจากผมอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้ายี้ก็คุยกันปรกติดี แต่มาวันหนึ่งเขากลับทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ในตอนแรกผมก็แข็งใส่เขา จนผ่านมาหลายวัน ผมเห็นว่าการที่ผมตอบกลับเขาด้วยการนั้นไม่มีประโยชน์ มีแต่จะยิ่งทวีความร้าวฉานให้มากขึ้นก็เท่านั้น
หลังจากที่ตระหนักได้ผมจึงได้เข้าหาเขามากขึ้น ใจหนึ่งก็อยากถามว่าเขาโกรธอะไรผมหรือเปล่า ผมทำอะไรให้เขาหรือเปล่า จะได้ปรับความเข้าใจกันได้เสียที แต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกเขา ได้แต่ประพฤติตัวเป็นมิตรสักวันเขาคงบอกเหตุผลที่ทำแบบนั้นกับผม
หลายสิ่งหลายอย่างที่ถาโถมเข้ามา การปรับตัวให้เข้ากับสังคมใหม่ การดรียนรู้วิธีเอาตัวรอด ชีวิตสีเทาของผู้ใหญ่มือใหม่ก็เริ่มขึ้น ผมได้เรียนรู้ว่าการเป็นคนดีใรทุกเรื่องมันไม่ใช่คำตอบของอยู่รอดในสังคมอีกต่อไป
ในอดีตผมเคยเชื่อว่าชีวิตสีขาว คือแก่นแท้แห่งมนุษย์ ความเป็นคนไม่มีความบริสุทธิ์ตั่งแต่แรกแล้ว ก้าวเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนผ่านเยาวชนคนหนึ่งให้เป็นผู้ใหญ่ในวันหน้า ชีวิตสีเทาของผมได้เริ่มขึ้นไม่นานหลังจากก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
ผมตระหนักได้ว่าการทรนงในศักดิ์ศรีขแงตัวเองไม่สามารถอยู่รอดๆด้ในสังคม แม้เราจะเป็นปราชณ์รู้มากสักเพียงใด ขุนพลฉกาจศึกสักปานไหน ก็มิตอบทุกคำถาม หรือชนะในทุกศึก การลู่ตามลม แต่ไม่ยอมให้กระแสวังวนถอนรากเราได้จึงเป็นสิ่งจำเป็น สีเทาสิ่งแรกที่ผมได้พบคือ "การโกง" การโกงอย่างมีประโยชน์ และไม่ทำให้การโกงนั้นผิดกฎระเบียบ
จะพูดว่าเป็นการเอาตัวรอดในการมีชีวิตก็มิปาน ชีวิตของเด็กมหา'ลัยคงหนีไม่พ้นการเรียนให้ได้เกรดดี ๆ และได้ความรู้มากเท่าที่จะมากได้จากการเรียนนั้น คะแนนในระดับอุดมศึกษานั้นได้ยากกว่าระดับมัธยมมากนัก การได้มาซึ่งคะแนนด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด และไม่ผิดกฎจึงเป็นสิ่งที่ผมเจอ "โพย" คำภีร์กายสิทธิ์ที่ใช้ในการฝึกตน เพื่อเผชิญกับอสูรนามการสอบ หากโพยที่ได้มาเป็นวิชา หรืออาวุทธที่สามารถโค้นอสูรได้ นั้นย่มเป็นสิ่งที่หลายต่อหลายคนปารถนา หากคุณทรนงในศักดิ์ไม่เปิดโพยเลย ถ้าคุณไม่เก่งจริงคุณก็อาจแพ้พ่ายเอาเสียง่าย ๆ กลับกันผู้ที่พึ่งพาเพียงทางลัด นำอาวุทธที่ได้มากำจัดอสูรแล้วไม่ดูแล ปล่อยให้เสื่อมตามกาลเมื่อจำต้องใช้สิ่งนั้นอีกก็ไม่สามารถดึงกลับมาใช้ได้เสียแล้ว ทางสายกลางแห่งการใช้โพยจึงเป็นคำตอบสำหรับผม
สังคมสีเทา คือสังคมแห่งความเป็นจริง การเรียนรู้ที่จะอยู่รอดในสังคมจึงเป็นสิ่งจำเป็นยิ่ง ชีวิติปีแรกของนักศึกษาคนนี้เป็นบทเรียนที่สำคัญสำหรับการใช้ชีวิตในอนาคต
อย่างน้อย ๆ ผมก็ได้เริ่มเติมหมึกแห่งฝัน ทักทอผื่นผ้าแห่งชีวิต เพิ่มลวดลายบนผื่นผ้านั้น จากหมึกแห่งความฝันไม่มากก็น้อย ในสักวันผ้าผื่นนี้จะถูกนำมาห่มกายของผม และจะนำผมสู่วิถีทางแห่งมนุษย์อย่างแท้จริง
มหาลัยวัยล่าฝัน ใฝ่หาความรู้ และประสบการณ์ จริงรึเปล่า
จขกท. ได้เริ่มความฝันตอนเด็กหลายอย่างเลย ไม่ว่าจะเป็นดนตรีที่อยากเรียน ( ตอนเด็กแม่ให้เรียนศิลปะอย่างเดียว ไม่ค่อยชอบ อยากเรียนดนตรีมากกว่า ) เข้าชมรมดนตรีไทย ( อันนี้เป็นผลพลอยจากการลงเรียนวิชาดนตรีไทยน่ะครับ ) หาที่เรียนไวโอลินเป็นจริงเป็นจังเป็นเครื่องดนตนีที่ชอบมานานแล้ว เริ่มต้นเรียนภาษาที่จำเป็นต่อการเรียนต่อ ( จขกท. อยากไปเรียนที่ญี่ปุ่นน่ะครับ ) หลังจากเริ่มอะไรหลายต่อหลายอย่าง อุปสรรคแนกที่เจอคือเวลาเลยครับ เวลาไม่พอไหนจะอ่านหนังสือเตรียมสอบ (กลางภาค ปลายภาค) ไหนจะเวลาซ้อมดนตรีที่ไม่ค่อยจะมี ( หัวเราะปนน้ำตา ) ยิ่งการเรียนที่หนักกว่าระดับมัธยมมาก
อิสระภาพในการจัดการตัวเองที่มีมากพอ ๆ กับความรับผิดชอบต่อภาระที่มากขึ้น ได้เรียนรู้อะไร หลายต่อหลายอย่างจากสังคมที่เปลี่ยนแปลง วิธีการเรียนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนมัธยมอาศัยไหวพริบ เรียนรู้เร็วฟังแค่รอบเดียว กับทำตัวอย่างโจทย์ก็แทบจะทำข้อสอบได้ทั้งหมดทำให้ตัวเองติดนิสัยไม่ชอบอ่านหนังสือมา ( ตอนนี้ต้องไล่แก้หนักมากเลยครับ ) ความรู้ระดับมหา'ลัยที่ถาโถมเข้ามาเหมือนทะเลคลั่งซัดผมซะปลิวเลย ด้วยเวลาที่มีน้อยกว่าระดับมัธยม การเรียนระดับอุดมศึกษาจึงต้องใช้ความมานะ และวินัยที่มากตามไปด้วย
สังคมเพื่อนที่เปลี่ยนไปก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องปรับตัว การพบเจอหมู่เพื่อนในครั้งแรก ต่างฝายต่างผูกมิตรซึ่งกันและกัน แต่นานวัน นิสัยที่ไม่ดีของแต่ละฝ่ายก็ปรากฎขึ้นมาเรื่อย ๆ มิตรภาพที่อุตสาห์ผูกไว้ในตอนต้นนั้นกลับห่างออกไป และขาดลงในที่สุด ผมไม่ใช่คนที่ดีอะไร ทำนิสัยเสียใส่เพื่อนไปเยอะ หลายต่อหลายครั้งผมนำการกระทำที่เลวร้ายกลับมาคิดก่อนนอน จนวันหนึ่ง
ผมตื่นมาไปเรียน ผมกลับพบว่ามีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำตัวห่างจากผมอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้ายี้ก็คุยกันปรกติดี แต่มาวันหนึ่งเขากลับทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ในตอนแรกผมก็แข็งใส่เขา จนผ่านมาหลายวัน ผมเห็นว่าการที่ผมตอบกลับเขาด้วยการนั้นไม่มีประโยชน์ มีแต่จะยิ่งทวีความร้าวฉานให้มากขึ้นก็เท่านั้น
หลังจากที่ตระหนักได้ผมจึงได้เข้าหาเขามากขึ้น ใจหนึ่งก็อยากถามว่าเขาโกรธอะไรผมหรือเปล่า ผมทำอะไรให้เขาหรือเปล่า จะได้ปรับความเข้าใจกันได้เสียที แต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกเขา ได้แต่ประพฤติตัวเป็นมิตรสักวันเขาคงบอกเหตุผลที่ทำแบบนั้นกับผม
หลายสิ่งหลายอย่างที่ถาโถมเข้ามา การปรับตัวให้เข้ากับสังคมใหม่ การดรียนรู้วิธีเอาตัวรอด ชีวิตสีเทาของผู้ใหญ่มือใหม่ก็เริ่มขึ้น ผมได้เรียนรู้ว่าการเป็นคนดีใรทุกเรื่องมันไม่ใช่คำตอบของอยู่รอดในสังคมอีกต่อไป
ในอดีตผมเคยเชื่อว่าชีวิตสีขาว คือแก่นแท้แห่งมนุษย์ ความเป็นคนไม่มีความบริสุทธิ์ตั่งแต่แรกแล้ว ก้าวเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนผ่านเยาวชนคนหนึ่งให้เป็นผู้ใหญ่ในวันหน้า ชีวิตสีเทาของผมได้เริ่มขึ้นไม่นานหลังจากก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
ผมตระหนักได้ว่าการทรนงในศักดิ์ศรีขแงตัวเองไม่สามารถอยู่รอดๆด้ในสังคม แม้เราจะเป็นปราชณ์รู้มากสักเพียงใด ขุนพลฉกาจศึกสักปานไหน ก็มิตอบทุกคำถาม หรือชนะในทุกศึก การลู่ตามลม แต่ไม่ยอมให้กระแสวังวนถอนรากเราได้จึงเป็นสิ่งจำเป็น สีเทาสิ่งแรกที่ผมได้พบคือ "การโกง" การโกงอย่างมีประโยชน์ และไม่ทำให้การโกงนั้นผิดกฎระเบียบ
จะพูดว่าเป็นการเอาตัวรอดในการมีชีวิตก็มิปาน ชีวิตของเด็กมหา'ลัยคงหนีไม่พ้นการเรียนให้ได้เกรดดี ๆ และได้ความรู้มากเท่าที่จะมากได้จากการเรียนนั้น คะแนนในระดับอุดมศึกษานั้นได้ยากกว่าระดับมัธยมมากนัก การได้มาซึ่งคะแนนด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด และไม่ผิดกฎจึงเป็นสิ่งที่ผมเจอ "โพย" คำภีร์กายสิทธิ์ที่ใช้ในการฝึกตน เพื่อเผชิญกับอสูรนามการสอบ หากโพยที่ได้มาเป็นวิชา หรืออาวุทธที่สามารถโค้นอสูรได้ นั้นย่มเป็นสิ่งที่หลายต่อหลายคนปารถนา หากคุณทรนงในศักดิ์ไม่เปิดโพยเลย ถ้าคุณไม่เก่งจริงคุณก็อาจแพ้พ่ายเอาเสียง่าย ๆ กลับกันผู้ที่พึ่งพาเพียงทางลัด นำอาวุทธที่ได้มากำจัดอสูรแล้วไม่ดูแล ปล่อยให้เสื่อมตามกาลเมื่อจำต้องใช้สิ่งนั้นอีกก็ไม่สามารถดึงกลับมาใช้ได้เสียแล้ว ทางสายกลางแห่งการใช้โพยจึงเป็นคำตอบสำหรับผม
สังคมสีเทา คือสังคมแห่งความเป็นจริง การเรียนรู้ที่จะอยู่รอดในสังคมจึงเป็นสิ่งจำเป็นยิ่ง ชีวิติปีแรกของนักศึกษาคนนี้เป็นบทเรียนที่สำคัญสำหรับการใช้ชีวิตในอนาคต
อย่างน้อย ๆ ผมก็ได้เริ่มเติมหมึกแห่งฝัน ทักทอผื่นผ้าแห่งชีวิต เพิ่มลวดลายบนผื่นผ้านั้น จากหมึกแห่งความฝันไม่มากก็น้อย ในสักวันผ้าผื่นนี้จะถูกนำมาห่มกายของผม และจะนำผมสู่วิถีทางแห่งมนุษย์อย่างแท้จริง