แฟนผีเขียนจม.ถึงเฮียยิ้ม

ดีฮับเฮียยิ้ม​ ผมชื่อเดราจอายุ10ขวบ​ เป็นแฟนบอลแมนเชสเตอยูไนเต็ดฮับ​ เขียนมาเพราะอยากระบาย​

คือแฟนผีรุ่นใหญ่​ต่างบอกว่าผมคือเด็กผีรุ่นต่อไปที่โชคร้ายที่สุดในรอบ30ปี​ แต่ผมไม่คิดแบบนั้น​ เมื่อผม5ขวบสิ่งแรกที่ผมเห็นคือรูปปั้นเดวิดมอยส์หน้าแอนฟิลด์!  ผมภูมิใจจริงๆฮับ​

ต่อมาผมเจอกับศาสดาแห่งวิชาปรัชญาอริสโตหลุยส์ ฟานติสกัล​ หลุยส์สอนให้หลับโดยไม่ต้องนับแกะ​ มันเหลือเชื่อมาก! ผมไม่เคยฝืนถ่างตาดูการต่อบอลเกิน10ครั้งได้เลย​ แม่ผมขอบคุณพระเจ้าทุกวัน​ เธอบอกไม่ต้องรำคาญเสียงนับเแกะของผมอีก​

มาถึงลุงมู​ เป็นคนที่สร้างจุดเปลี่ยนในชิวิตของผมอย่างแท้จริงฮับ​ เพราะผมต้องไปโรงเรียน​ ปัญหาคือบ้านผมอยู่ใกลมาก​ รถเมล์ก็ไม่ผ่าน​ ผมท้อแท้กำลังจะเดินกลับบ้าน​ แต่เสียงบีบแตรรถบัสเรียกให้ผมหันกลับ​ ลุงมูมู่! ลุงมูมู่ขับรถบัสไปสนามซ้อม​ ผมเลยได้ติดรถไปด้วย​ ลุงมูเซฟอนาคตผมเอาไว้! ผมยังจำคำพูดลุงก่อนผมลงรถบัสได้​ "จงอดทน​เหมือนคนขับรถบัสที่ติดแถวลาดพร้าว" ประโยคนั้นยังก้องอยู่ในหัวผม​

วันนี้ผม10ขวบแล้ว​ แชมป์ลีคเป็นยังงัยผมไม่เคยเห็น​ แต่ผมก็ภูมิใจกับต้นไม้ใบหญ้าที่โอลแทรฟฟอร์ด​ และแน่นอนรอยยิ้มและการมองโลกของเฮีย​ ผมไม่กลัวอะไรอีกแล้วฮับ​ เพราะผมคือเด็กผีที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบ30ปี​ 👍


แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่