เป็นผู้ใหญ่คือต้องรับให้ได้ทุกอย่างเลยหรอ

คือเวลาเราเครียดเราจะชอบระบายกับพ่อแม่และเพื่อนสนิทฟังอยู่บ่อยๆ เวลาเราอยู่คนเดียวเราจะชอบจิตตกกับเรื่องแย่ๆในอดีตไม่ว่าจะเปนเรื่องที่ทำงานหรือเรื่องแฟนเก่า พอเราระบายไปพ่อแม่ก้อตำหนิว่าเราไม่เปนผู้ใหญ่เลย โตแล้วแก่แล้ว พูดกันมากี่ครั้งแล้ว ถ้าเปนแบบนี้ก้อลาออกไปเลย แล้วพอหันมาฝั่งทางเพื่อน เพื่อนเราก้อชอบพูดจาไม่สร้างสรรค์เช่น เรื่องงานเค้าก้อบอกว่าตำแหน่งเราไม่มีอนาคตหรือไม่ก้องานของเรามันง่ายใครทำก้อได้ไม่จำเปนต้องมีความรู้ความสามารถมากก้อได้ หรือเรื่องแฟนเก่าเค้าก้อชอบมาขยี้แผลเราเหมือนแบบชอบพูดถึงความรักของเพื่อนคนอื่นๆของเค้าแล้วมาพูดว่าเวลาหาแฟนหาให้ได้อย่างคนนั้นคนนี้สิ เราก้อน้อยใจเราก้อเคยด่าเพื่อนไปแรงๆเหมือนกัน เพราะเราไม่โอเคกับสิ่งทีเค้าพูดแล้วเราก้อขอให้เค้าเลิกพูดเรื่องแบบนี้อีกเค้าก้อไม่เชื่อเราเค้าก้อยังคงพูดเหมือนเดิมแล้วตำหนิเราว่าเราไม่เปนผู้ใหญ่ไม่รู้จักโต ทำไมต้องเลือกฟังสิ่งที่อยากฟัง ทำตัวเปนเด็กไปได้ เราเลยอยากรู้ว่าการเปนผู้ใหญ่คือเราต้องคอยแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้เคนเดียวเพื่อแสดงให้เห็นว่าเราหนักแน่นเปนผู้ใหญ่พอ ถึงแม้ว่าข้างในเราจะเจ็บช้ำขนาดไหน
จนตอนนี้เวลาเครียดอะไรก้อไม่บอกคนรอบข้างก้อจะเก็บไว้คนเดียวตลอด