ทุกวันนี้ เรามีชีวิต แบบไร้จุดหมาย เหมือนคนเลื่อนลอย เป็นแบบนี้ มา 2 ปีแล้ว ตอนอายุไกล้เข้าเลข 3  เราจับได้ว่าคนรัก นอกใจ และจะไม่ยอมเลิกเพราะหวังผลประโยชน์ จากเรา เขานำเงินที่ได้จากเราไปส่งเสียเด็กผู้หญิงคนนึง  ซึ่งเราไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว  เราเลือกตัดความสำพัน แล้วเดินจากมา ปิดการติดต่อทุกทาง ช่วงนั้นดวงตกหนักมาก ต้องขึ้นมารับผิดชอบงาน ที่หนักเกินตัว  หลายคนอาจจะอิจฉาและอยากขึ้นมาทำหน้าที่นี้ การเป็นหัวหน้าองกรณ์ ถึงจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่หนักมาก สำหรับคนที่ไม่เคยทำมาก่อน  เราพยายามอดทน ฝ่าฟัน คิดว่าต้องทำได้ แต่หลายครั้งที่ต้องเครียด ทั่งเรื่องงาน เรื่องคน จนตัวเองเครียดมาก เหมือนคนจิตป่วยเข้าทุกที เงินเดือน  15000 ตลอด  2 ปี ไม่เคยปรับขึ้น เจอนายจ้างแสดงอาการ ลามกใส่อีก เมื่อ กลางปี ที่แล้ว
คนในบ้านป่วยเป็นโรคร้าย เราอยู่กันแค่ 3 คน  จิตตกอยู่หลายเดือน  แต่สิ่งที่บั่นทอนจิตใจเรา รู้สึกเสียใจมาก  แม่เราชอบพูดว่าเรา ตอนเช้าๆ คิดว่าเราไม่ได้ยิน เราอยากออกจากงาน และ ถ้ามีโอกาศ ก็อยากเก็บเงินไปเที่ยวญี่ปุ่นสักครั้ง ในชีวิต คำพูดที่เขาพูดว่าเรา มันแรงมาก ถึงขนาดแช่งให้เราไปตาย
รู้สึกเหมือนตัวเองไม่น่าเกิดมาเลย  เหมือนทำให้เขาต้องลำบาก  ตั้งแต่เกิดมาชีวิตก็ทำแต่งานส่งตัวเองเรียนจนจบ แต่ไม่ได้วุฒิ ปริญญาน่ะไม่ค่อยเฮฮา กับใคร  ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร  แม่ชอบพูดแรงๆใส่ เราต้องหลบเข้ามาร้องให้คนเดียวบ่อยครั้ง  ตอนนี้ออกจากงานที่เก่า กำลังเริ่มงานที่ใหม่  ไม่มีชีวิตชีวาเลย
เหมือนใช้ชีวิตให้ผ่านไปแค่วันๆ  ให้มีเงินมาเลี้ยงดู คนในบ้านแค่นั้น