เรื่องมันเกิดเมื่อตอนวันศุกร์ ซึ่งก็เป็นวันวาเลนไทน์พอดีค่ะ วันนั้นก็เป็นวันปกติของเรา ไม่มีอะไรพิเศษ แต่พอตกเย็น ในตอนที่เรากำลังจะกลับบ้าน เราก็เดินกลับบ้านกับเพื่อนผู้ชายคนนี้ปกติค่ะ แต่ที่มันไม่ปกติก็คือ ตอนที่เรากำลังจะลงบันได อยู่ดีๆเค้าก็หันหน้ามาหาเรา แล้วเอาดอกกุหลาบให้เรา 3 ดอก เราก็ตกใจค่ะ เรายืนตัวแข็งไปนิดนึง ก่อนจะถามว่า ให้ทำไมหรอ เค้าก็บอกว่า "ให้เฉยๆ ไม่มีอะไร" เราก็แบบคิดในใจ ไม่ใช่ละแหละ.. เลยแกล้งถามอีก หรือเพื่อนแกฝากมาให้(เพื่อนที่ว่าคือเพื่อนของผู้ชายคนนี้นะคะซึ่งเค้าแอบชอบเราอยู่) เค้าก็บอกว่า "ไม่มี ให้เอง เนี่ยไปซื้อมาตอนเช้า" เราก็อืมมม... เอาจริงๆนะคะ เรารู้สึกเหม่งๆกับเพื่อนคนนี้มานานแล้วค่ะ เหมือนมันเป็นเซ้นท์ของเราเอง ว่าผู้ชายคนนี้ชอบเราอยู่ คือเราไม่รู้นะคะ ว่าเค้าชอบเรา แต่แค่ความรู้สึกมันคิดว่าใช่ แล้วมันก็ใช่จริงๆด้วย พอมาถึงตอนนี้แล้ว เราก็เลยแกล้งทำเป็นถามไปอีก เห้ย ให้ทำไม เพื่อนแกฝากมาให้ใช่ไหม ถามอยู่อย่างนั้นแหละค่ะ เค้าก็เอาแต่ส่ายหัว บอกว่าให้เองๆ จนสุดท้ายเราก็ถามขึ้นมาเลยว่า แกชอบเราหรอ.. เค้าก็ตกใจเลยค่ะ รีบเดินไวมาก แล้วหลบสายตาเรา เราก็พยายามควบคุมสติเดินไปกับเค้า ทำตัวให้นิ่งที่สุด แล้วเค้าก็เงียบเลยค่ะ เดินหลบตา ไม่พูดอีก จนเรากลับบ้านมา ก็ทักไปหาเค้าในเฟสเลย ว่า "เนี่ย เรารู้นะว่าแกคิดยังไงกับเรา แต่เราคิดกับแกแค่เพื่อนนะ เป็นแค่เพื่อนดีกว่านะ" พอเค้าอ่านปุ๊ป ก็รีบตอบกลับเราเลยค่ะ ว่า "เห้ย ไม่ใช่ เราไม่ได้ชอบแก อย่าเข้าใจผิด" เราก็หืมมมมมม.. ใช่หรอ แต่เราก็แอบกลัวๆเหมือนกันค่ะ ว่าเห้ย หรือว่าจะไม่ได้ชอบเราจริงวะ เลยถามต่อว่า "จริงหรอ งั้นแกให้ดอกไม้เราทำไมหรอ หรือใครฝากเอามาให้จริงๆ แกให้ดอกไม้เราแบบนั้น ไม่ให้เราคิดก็แปลกแล้ว" เค้าก็ตอบกลับมาค่ะว่า "ถ้าเราจะให้ทำไมเราไม่ให้ตั้งแต่ตอนก่อนหน้านี้หละ ทำไมต้องให้ตอนกลับบ้าน" พอเราเห็นก็แบบ มันเกี่ยวกันหรอวะ ให้ตอนเช้าคือ ต้องชอบเรา แต่ถ้าให้ตอนเย็นแสดงว่าไม่ชอบหรอ อะไรของเค้าเนี่ย เราก็ถามไปอีกว่า "งั้นตกลงไม่ใช่ของแกใช่ไหม หรือว่า ของเพื่อนแกจริงๆ" เค้าก็ตอบว่า "อยากรู้ไปทำไม.." พอเห็นเราก็เริ่มไม่พอใจแล้วค่ะ มันรู้สึกแบบ เห้ย แค่บอกว่าของใครกันแน่ มันบอกไม่ได้ใช่ไหม เราเลยตอบไปว่า "ฟังเรานะ เราคาใจไง เราถึงอยากรู้ ถึงได้ถาม ทำไมแกต้องเฉไฉไปมาด้วย เป็นใครก็สงสัยทั้งนั้นนั่นแหละ เพื่อนตัวเองให้ดอกไม้วันวาเลนไทน์อะ" เค้าก็บอกขอโทษเราค่ะ แล้วทีนี้เค้าก็ตอบเราว่า "เราจะให้ดอกไม้ใครทำไมต้องคิดว่าเราต้องชอบคนนั้นด้วย ให้แบบอื่นไม่ได้เหรอ" โอ๊ยยยยย ฟังแล้วมันจี๊ดดดด 55+ ทำเหมือนเราโง่ยังไงไม่รู้ คือพอมาถึงตรงนี้ปุ๊ปเรารู้เลยว่า เค้าปากแข็งกับเราแค่นั้นเองค่ะ เค้านี่แหละ ชอบเราจริงๆ แต่เราแค่ไม่เข้าใจ ทำไมเค้าถึงไม่ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเลย เราก็ประชดไปเลยค่ะว่าอ้อ จริงหรอ งั้นปีหน้าแกอย่าลืมให้ดอกไม้เพื่อนคนอื่นด้วยนะ เรารอดูอยู่เน้อ ^ ^ จากนั้นเราก็คุยกับเค้ายาววววเลยค่ะ ยาวมาก ซึ่งเค้าก็ไม่ยอมรับสักทีว่าชอบเรา บอกว่าคิดแค่เพื่อน อ้างนู่นอ้างนี่ ขนาดถามว่าชอบหรือไม่ชอบกันแน่ ขอแค่บอกก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ ก็เอาแต่พูดอ้อมๆ ให้เราคิดอยู่นั่นแหละ ยังบอกอีกด้วยว่า ให้เราไปคิดเอาเอง ว่าเค้าคิดยังไงกับเรา คือเค้าไม่ยอมชัดเจนกับเรา เราก็หงุดหงิดสุดๆค่ะ จนสุดท้ายเค้าก็ยอมรับในที่สุดค่ะ เพราะเราถามไปว่า "โอเค สรุปแกคิดกับเราแค่เพื่อนใช่ไหม ถ้าคิดกับเราแค่เพื่อน ให้ตอบใช่ เราคิดกับแกแค่เพื่อนจริงๆ แต่ถ้าไม่ อย่าพิมว่าใช่ แต่ให้พิมอย่างอื่น" เค้าก็หายเลยค่ะ ตอบช้ามาก แต่ก็ตอบมา แต่ไม่ได้บอกว่าชอบโดยตรงนะ เค้ายกตัวอย่าง A B ให้เราคิดเอง "การที่aไปชอบbซึ่งคนที่ไปชอบเขาคือa มันอยู่ที่ว่าเขาจะชอบแบบบอกเขาไปเลยหรือว่าชอบแต่ไม่บอกดีกว่า มันก็อยู่ที่aจะคิดยังไง ถ้าbเกิดสงสัยa เราว่าbก็อย่าไปกดดันเขานะ ถ้าเขาอยากจะบอกหรือว่ากล้าบอก เขาก็จะบอกไปเอง" เราเห็นปุ๊ปก็โอเค เค้าชอบเรา หลังจากนั้นเค้าก็ขอโทษเราว่า "ขอโทษที่ทำให้อารมณ์เสียนะ  เราไม่ได้อยากทำให้แกเป็นแบบนี้" เราก็บอกไปค่ะว่า ไม่เป็นไร วินาทีนั้นคือเรารู้สึกแบบ เห้อ เราว่าเราต้องห่างกับคนนี้แล้วแหละ เราเลยขอห่างกับเค้าค่ะ เพราะรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม เค้าเห็นก็เริ่มโวยเลยค่ะ ไม่อยากเสียเพื่อนกับเราเพราะเรื่องแบบนี้ เค้าก็โทษตัวเองอีก ที่ไม่ยอมพูดตรงๆตั้งแต่แรก โง่เองที่คิดเกินเลยกับเรา เพราะเค้ากลัวว่าถ้าบอกไปตรงๆมันต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่ๆ เราก็บอกว่า มันไม่ใช่ความผิดแกหรอก มันอยู่ที่ความรู้สึกล้วนๆ การที่จะชอบใครไม่ใช่เรื่องผิด เค้าก็พยายามยื้อเราค่ะ ไม่ให้เราตัดเพื่อนกับเค้า เพราะเราเป็นเพื่อนไม่กี่คนของเค้าที่ไว้ใจมาก เอาจริงๆนะคะ ถ้าตัดเรื่องนี้ไป เค้าก็เป็นเพื่อนที่ดีคนนึงเลย กวนๆ ตลกๆ แต่พอมาเจอแบบนี้เราเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน มันเป็นเรื่องที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้นจริงๆ จนสุดท้ายเค้าก็ยอมเราค่ะ เพราะเราบอกคำขาดกับเค้าเลยว่า ยังไงก็ไม่กลับไปเป็นเพื่อนเค้าอีก เราคิดกับเค้าแค่เพื่อนจริงๆ หลังจากวันนั้นมา ทั้งเราและเค้าไม่มองหน้ากันเลยค่ะ ไม่พูด ไม่ทัก คือกลายเป็นอากาศของกันและกันแล้ว เราก็มานั่งคิดกับตัวเอง หรือว่าเราทำเกินไปจริงๆนะ เพราะขนาดบางคนที่เค้าเป็นเพื่อนกันแล้วชอบกันเอง สุดท้ายก็ยังมีกลับมาเป็นเพื่อนกันได้เลย เรารู้สึกผิดในใจ ที่ทำเกินไป จริงๆเราก็ไม่อยากเสียเพื่อนกับเค้าไปนะคะ อยากคุย แต่คงไม่เหมือนเดิม เราทำเกินไปไหมคะ....