สวัสดีค่ะ ปัจจุบันเราอายุ 20 ปี
ย้อนไปในอดีต ตอนเราอยู่ ม.2 แม่เราบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายอายุ 30+ โดยแม่มีความคิดเห็นว่า ถ้าเราแต่งงานกับคนที่มีพร้อมทุกอย่างแล้ว ทั้งบ้าน รถ เงิน เราก็จะสบาย มีเงินส่งให้แม่ใช้ได้ทันที ไม่ต้องรอเราเรียนจบ ไม่ต้องไปเริ่มต้นหาเองให้ลำบาก แน่นอนว่าเราไม่ยอมค่ะ ทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่โต จนแม่ยื่นข้อเสนอว่า ถ้าเราไม่แต่ง เราก็ต้องออกมาทำงานหาเงินส่งให้เค้าใช้แทนการแต่งงาน เค้ารอให้เราเรียนจบแล้วค่อยใช้เงินเราไม่ได้แล้ว
เราก็ออกมาทำงานหาเงินตั้งแต่ตอนนั้นค่ะ ไม่ได้รับเงินจากแม่สักบาทเดียว หาเองใช้เอง รวมถึงต้องส่งให้แม่ใช้ด้วย ส่งค่าบ้าน หนี้พี่สาว ค่าเทอมพี่สาว ส่งตัวเองเรียนไหวแค่ กศน. เท่านั้น ตอนแรกเราตกลงกับพี่สาวว่า ถ้าเราส่งพี่สาวเรียนจบแล้ว พี่สาวจะส่งให้เราเรียนบ้าง จนตอนนี้เราส่งพี่สาวเรียนจบ ป.ตรี แล้วค่ะ ได้รับวุฒิ ป.ตรี ไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่ส่งเราเรียนต่อค่ะ เราพอรู้นิสัยพี่สาวเราดีว่าต้องเป็นแบบนี้ เราก็ไม่หวังอะไรแล้วค่ะ ส่งตัวเองเรียนก็ได้ ที่ผ่านมาถือว่าเราทำเพื่อแม่ เพราะถ้าเราเอาเงินให้แม่ แม่ก็ต้องเอาเงินนี้ไปจ่ายค่าเทอมพี่สาวอยู่ดี ไม่ต่างกัน พอพี่สาวเอาวุฒิ ป.ตรี ไปสมัครงาน มีงานประจำทำเรียบร้อย ก็ไม่ได้ส่งเงินให้แม่ค่ะ เค้าให้เหตุผลว่า เค้าจะเตรียมผ่อนรถผ่อนบ้านของเค้าเอง
มีเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน แม่จะให้เราแต่งงานกับผู้ชายอายุ 40 ปี อีกแล้วค่ะ ด้วยเหตุผลเดิม จนเราขี้เกียจทะเลาะ ต้องยอมไปกินข้าวกับเค้าด้วย เราเจอเค้าครั้งแรกแล้วก็ขนลุกคลื่นไส้แล้วค่ะ เรารับไม่ได้จริง ๆ เรายอมอดตายดีกว่าเอาอนาคตตัวเองมาจบตรงนี้ เรามีความฝันที่อยากเรียนจบสูง ๆ ทำงานในวงการสาธารณสุข วงการการส่งเสริมสุขภาพให้ชุมชนที่ห่างไกลความเจริญ เราอยากทำงานด้านนี้ ต่อให้เงินเดือนน้อย แต่ถ้าพออยู่ได้ไม่ขัดสน เราโอเคค่ะ ไม่ต้องมีแฟนเราก็อยู่ได้
พอกลับมาจากทานข้าว เราก็บอกแม่ว่าเราไม่แต่ง ยังไงก็ไม่แต่ง จบด้วยการทะเลาะเรื่องใหญ่เหมือนเดิมค่ะ แม่พูดขึ้นมาว่า ถ้าเราไม่แต่งก็แปลว่าเราไม่เห็นเค้าเป็นแม่ พอเราทำท่าจะเก็บของย้ายออกจากบ้าน ก็ขู่เราว่า เค้าจะไม่กินยา (ยาเบาหวาน) เค้าจะไม่ดูแลสุขภาพตัวเอง
เรื่องการย้ายออกจากบ้าน เรามีแพลนมานานหลายปีแล้วค่ะ เราอยู่กับพ่อเลี้ยงที่อารมณ์ร้อนมาก ๆ ขี้เมา สูบบุหรี่ เมาแล้วอาละวาด ทำลายข้าวของ แล้วเราก็นอนห้องเดียวกับเค้า ไม่มีความปลอดภัยในชีวิตเลย จะแต่งตัวทีก็มีแค่ม่านกั้น ล็อกไม่ได้ แถมไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะเปิดม่านเข้ามาเมื่อไร
เราควรทำยังไงดีคะ เราอยากออกจากบ้านไปอยู่ตัวคนเดียว เราเหนื่อยกับช่วงเวลาที่ผ่านมามาก ๆ เราอยากมีบ้านของตัวเอง ขอแค่ห้องเล็ก ๆ สักห้องก็พอแล้ว เราอยากเรียนต่อ เราอยากสานฝันตัวเอง แต่เราไม่กล้าออกมาเพราะแม่ที่ขู่เราตลอดเวลา รบกวนขอความเห็นของทุกท่านด้วยนะคะ ขอขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ปล.ปัจจุบันเราเรียนจบ กศน. ม.6 แล้วนะคะ
ถ้าใส่แท็กผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ
คลุมถุงชนในสมัยนี้ยังไม่หมดไปอีกหรอ
ย้อนไปในอดีต ตอนเราอยู่ ม.2 แม่เราบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายอายุ 30+ โดยแม่มีความคิดเห็นว่า ถ้าเราแต่งงานกับคนที่มีพร้อมทุกอย่างแล้ว ทั้งบ้าน รถ เงิน เราก็จะสบาย มีเงินส่งให้แม่ใช้ได้ทันที ไม่ต้องรอเราเรียนจบ ไม่ต้องไปเริ่มต้นหาเองให้ลำบาก แน่นอนว่าเราไม่ยอมค่ะ ทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่โต จนแม่ยื่นข้อเสนอว่า ถ้าเราไม่แต่ง เราก็ต้องออกมาทำงานหาเงินส่งให้เค้าใช้แทนการแต่งงาน เค้ารอให้เราเรียนจบแล้วค่อยใช้เงินเราไม่ได้แล้ว
เราก็ออกมาทำงานหาเงินตั้งแต่ตอนนั้นค่ะ ไม่ได้รับเงินจากแม่สักบาทเดียว หาเองใช้เอง รวมถึงต้องส่งให้แม่ใช้ด้วย ส่งค่าบ้าน หนี้พี่สาว ค่าเทอมพี่สาว ส่งตัวเองเรียนไหวแค่ กศน. เท่านั้น ตอนแรกเราตกลงกับพี่สาวว่า ถ้าเราส่งพี่สาวเรียนจบแล้ว พี่สาวจะส่งให้เราเรียนบ้าง จนตอนนี้เราส่งพี่สาวเรียนจบ ป.ตรี แล้วค่ะ ได้รับวุฒิ ป.ตรี ไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่ส่งเราเรียนต่อค่ะ เราพอรู้นิสัยพี่สาวเราดีว่าต้องเป็นแบบนี้ เราก็ไม่หวังอะไรแล้วค่ะ ส่งตัวเองเรียนก็ได้ ที่ผ่านมาถือว่าเราทำเพื่อแม่ เพราะถ้าเราเอาเงินให้แม่ แม่ก็ต้องเอาเงินนี้ไปจ่ายค่าเทอมพี่สาวอยู่ดี ไม่ต่างกัน พอพี่สาวเอาวุฒิ ป.ตรี ไปสมัครงาน มีงานประจำทำเรียบร้อย ก็ไม่ได้ส่งเงินให้แม่ค่ะ เค้าให้เหตุผลว่า เค้าจะเตรียมผ่อนรถผ่อนบ้านของเค้าเอง
มีเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน แม่จะให้เราแต่งงานกับผู้ชายอายุ 40 ปี อีกแล้วค่ะ ด้วยเหตุผลเดิม จนเราขี้เกียจทะเลาะ ต้องยอมไปกินข้าวกับเค้าด้วย เราเจอเค้าครั้งแรกแล้วก็ขนลุกคลื่นไส้แล้วค่ะ เรารับไม่ได้จริง ๆ เรายอมอดตายดีกว่าเอาอนาคตตัวเองมาจบตรงนี้ เรามีความฝันที่อยากเรียนจบสูง ๆ ทำงานในวงการสาธารณสุข วงการการส่งเสริมสุขภาพให้ชุมชนที่ห่างไกลความเจริญ เราอยากทำงานด้านนี้ ต่อให้เงินเดือนน้อย แต่ถ้าพออยู่ได้ไม่ขัดสน เราโอเคค่ะ ไม่ต้องมีแฟนเราก็อยู่ได้
พอกลับมาจากทานข้าว เราก็บอกแม่ว่าเราไม่แต่ง ยังไงก็ไม่แต่ง จบด้วยการทะเลาะเรื่องใหญ่เหมือนเดิมค่ะ แม่พูดขึ้นมาว่า ถ้าเราไม่แต่งก็แปลว่าเราไม่เห็นเค้าเป็นแม่ พอเราทำท่าจะเก็บของย้ายออกจากบ้าน ก็ขู่เราว่า เค้าจะไม่กินยา (ยาเบาหวาน) เค้าจะไม่ดูแลสุขภาพตัวเอง
เรื่องการย้ายออกจากบ้าน เรามีแพลนมานานหลายปีแล้วค่ะ เราอยู่กับพ่อเลี้ยงที่อารมณ์ร้อนมาก ๆ ขี้เมา สูบบุหรี่ เมาแล้วอาละวาด ทำลายข้าวของ แล้วเราก็นอนห้องเดียวกับเค้า ไม่มีความปลอดภัยในชีวิตเลย จะแต่งตัวทีก็มีแค่ม่านกั้น ล็อกไม่ได้ แถมไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะเปิดม่านเข้ามาเมื่อไร
เราควรทำยังไงดีคะ เราอยากออกจากบ้านไปอยู่ตัวคนเดียว เราเหนื่อยกับช่วงเวลาที่ผ่านมามาก ๆ เราอยากมีบ้านของตัวเอง ขอแค่ห้องเล็ก ๆ สักห้องก็พอแล้ว เราอยากเรียนต่อ เราอยากสานฝันตัวเอง แต่เราไม่กล้าออกมาเพราะแม่ที่ขู่เราตลอดเวลา รบกวนขอความเห็นของทุกท่านด้วยนะคะ ขอขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ปล.ปัจจุบันเราเรียนจบ กศน. ม.6 แล้วนะคะ
ถ้าใส่แท็กผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ