จากวันนั้นถึงวันนี้...
สองสามวันที่ผ่านมา คุณแม่นั่งดูรูปลูกๆเมื่อตอนสมัยเป็นเบบี้ ดูมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงรูปล่าสุด คิดในใจว่า "ว้าว นี่เราเลี้ยงลูกมาให้โตถึงขนาดนี้ได้ยังไงกันนี่"
พร้อมกับแอบภูมิใจตัวเองลึกๆ ว่าเราทำได้ เพราะคุณลูกทั้งสองเป็นเด็กน่ารักมาก
ยังจำวันที่รู้ว่าตัวเองท้องลูกคนแรกได้อยู่เลย ต้องยอมรับว่า ตอนนั้นไม่ได้พร้อมที่จะมีลูก แต่ก็ไม่ได้ไม่พร้อมซะทีเดียวเหมือนกัน โชคดีว่า มีเพื่อนๆอีกหลายคนที่ท้องในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้คุณแม่มีกำลังใจที่ดีขึ้น พร้อมทั้งกำลังใจและความช่วยเหลือที่ได้รับจากอีกหลายๆคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณแดดดี้ที่เป็นส่วนสำคัญในการให้กำลังใจคุณแม่อย่างมาก คุณแม่อยากขอบคุณทุกๆคนจากใจจริงๆค่ะ
ถึงวันคลอดลูกคนแรก กำหนดคลอดวันที่ 12 แต่พอถึงวันที่ 8 คุณลูกคนโตอยากจะออกมาแล้วหล่ะคะ จำได้ว่าวันศุกร์ที่ 7 ระหว่างที่คุณแม่และคุณสามีกำลังทานอาหารเที่ยงกันที่ร้านอาหาร อยู่ดีๆก็เจ็บท้องจี๊ดๆหน่วงๆขึ้นมา เป็นอย่างนี้สักพักแล้วก็หาย เราสองคนก็คิดว่าคงไม่มีอะไร จนอาการเจ็บหน่วงๆมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อยากจะบอกว่าเจ็บท้องคลอดนี่มันเจ็บจริงๆนะคะ คือมันจะเจ็บจี๊ดดดด แล้วหาย เจ็บจี๊ดดด แล้วหาย เป็นอย่างนี้สลับกันไปเรื่อยๆ แต่ตอนเจ็บนี่ เจ็บมากกกกกก ค่ะ คุณแม่อยากจะขอบคุณเทคโนโลยีการแพทย์สมัยนี้ที่มีการบล็อคหลัง เพราะถ้าไม่อย่างนั้นมันทรมานมากเลยจริงๆ จำได้ว่า คุณแม่เจ็บจนโมโหและวีนใส่คุณแดดดี้ที่เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนเพื่อจะส่งข่าวว่าลูกจะคลอดแล้ว เธอคงจะตื่นเต้นมาก แต่คุณแม่เจ็บจนวอนหาเรื่องไปหมดเลยตอนนั้น 😞
สักพัก anaesthetist (วิสัญญีแพทย์) ก็เดินเข้ามา แล้วเริ่มทำการบล็อคหลัง เข็มแต่ละอันนี่ ยาวมากค่ะ คุณสามีขออนุญาตออกไปรอข้างนอก (เธอคงไม่กล้ามองมั้งคะ) โชคดีที่วันนั้นคุณแม่สามีและสามีของเธอนั้นมาด้วย คุณแม่สามีเป็นคนช่วยพยุงกอดเราอยู่ข้างหน้า เพื่อคุณหมอจะได้ทำการบล็อคหลังได้ง่ายขึ้น
คุณแม่อยากจะคลอดใจจะขาดแล้วค่ะตอนนั้น มันทรมานจริงๆ มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด นอนไม่หลับเลยค่ะทั้งคืน มันช่างเป็นคืนที่ยาวนานมากจริงๆ แต่ข้างๆเตียงก็มีคุณแดดดี้ คุณแม่สามีและสามีของเธอ นั่งๆนอนๆให้กำลังใจอยู่ด้วยกันในห้อง
เวลาผ่านไปจนกระทั่งเช้าวันเสาร์ที่ 8 เวลาประมาณสิบโมง คุณแม่รู้สึกได้แล้วค่ะ ว่าคุณลูกเริ่มจะอยากออกมาแล้ว ( คุณแม่อยากให้ลบภาพการคลอดลูกที่เราเห็นในทีวีออกไปให้หมดนะคะ ) คุณหมอและคุณพยาบาลเดินเข้ามาในห้องแบบสบายๆ ทีวีก็เปิดข่าวอยู่ค่ะ เสียงดังมาก คุณพยาบาลจำได้ว่าชื่อ Kat น่ารักมากค่ะ ใจดีที่สุด ส่วนคุณหมอก็ตลกมาก คุณสามีและคุณแม่สามีจับแขน คุณพยาบาลจับขา คุณหมออยู่ที่ข้างล่างรอเด็กออกมา บรรยากาศคือชิลมากค่ะ ทุกคนคุยกันหัวเราะสนุกสนาน ร่าเริง คุณพยาบาลเดินเข้ามาทักทายกัน ( มันไม่ได้เครียดเหมือนที่เราเห็นในละครเลยแม้แต่นิดเดียว )
เวลาผ่านไปสักครึ่งชม คุณลูกคนโตก็หลุดออกมาดูโลกอย่างสวยงาม คุณพยาบาลพาเด็กไปทำความสะอาด เช็คความปลอดภัยทุกอย่างแล้วอุ้มมาวางไว้ที่หน้าอกคุณแม่อย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดทุกสิ่งอย่างมันหายไปหมดเลยจริงๆค่ะ ต่อจากนี้ไปเราก็จะเป็นแม่คนที่แท้จริง ตั้งแต่วินาทีแรกที่คลอดออกมา คิดกับตัวเองเสมอว่า จะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด จนถึงตอนนี้ ยอมรับเลยว่า ลูกทำให้แม่นั้นมีความสุขที่สุด ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโมเม้นคุณแม่แบบนี้มาก่อนเลยค่ะ
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ วันที่มีลูกสาวที่น่ารักทั้งสองคน คุณแม่มีความสุขกับทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับลูกๆเสมอ เคยมีคนถามคุณแม่ว่า เลี้ยงลูกไม่เหนื่อยหรอ คุณแม่ตอบอย่างไม่คิดเลยค่ะว่า "เหนื่อยมาก แต่คุณแม่ก็มีความสุขมากเช่นกันค่ะ"
วันนี้เริ่มยาวแล้วค่ะ วันหลังจะมาเล่าเรื่องราวตอนคลอดคุณลูกคนที่สองให้ฟัง ซึ่งแตกต่างจากท้องแรกมาก แต่บรรยากาศในห้องคลอดก็ยังสนุกเหมือนเดิมค่ะ...
....ทุกวันนี้เวลาที่คุณแม่ถามคุณลูกทั้งสองคนว่า
คุณแม่ : วันนี้เราไปเที่ยวกันมา หนูชอบอะไรที่สุดคะ
คุณลูกทั้งสองจะตอบเหมือนกันว่า.....
คุณลูกทั้งสอง : SPENDING TIME WITH MY FAMILY!.
(ชอบที่ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวค่ะ)
-------------------------------------------------------------
>>อย่าลืมกดติดตามคุณแม่ต่างดาวนะคะ<<
#คุณแม่ต่างดาว
#anotherplanetmom
https://www.facebook.com/anotherplanetmom
--------------------------------------------------------------
ปล ขอยืมเบอร์สมาชิกของน้องชายโพสค่ะ
จากวันนั้นจนถึงวันนี้...แอบภูมิใจในตัวเองว่าเราก็เลี้ยงลูกได้ดีเหมือนกัน...
สองสามวันที่ผ่านมา คุณแม่นั่งดูรูปลูกๆเมื่อตอนสมัยเป็นเบบี้ ดูมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงรูปล่าสุด คิดในใจว่า "ว้าว นี่เราเลี้ยงลูกมาให้โตถึงขนาดนี้ได้ยังไงกันนี่"
พร้อมกับแอบภูมิใจตัวเองลึกๆ ว่าเราทำได้ เพราะคุณลูกทั้งสองเป็นเด็กน่ารักมาก
ยังจำวันที่รู้ว่าตัวเองท้องลูกคนแรกได้อยู่เลย ต้องยอมรับว่า ตอนนั้นไม่ได้พร้อมที่จะมีลูก แต่ก็ไม่ได้ไม่พร้อมซะทีเดียวเหมือนกัน โชคดีว่า มีเพื่อนๆอีกหลายคนที่ท้องในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้คุณแม่มีกำลังใจที่ดีขึ้น พร้อมทั้งกำลังใจและความช่วยเหลือที่ได้รับจากอีกหลายๆคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณแดดดี้ที่เป็นส่วนสำคัญในการให้กำลังใจคุณแม่อย่างมาก คุณแม่อยากขอบคุณทุกๆคนจากใจจริงๆค่ะ
ถึงวันคลอดลูกคนแรก กำหนดคลอดวันที่ 12 แต่พอถึงวันที่ 8 คุณลูกคนโตอยากจะออกมาแล้วหล่ะคะ จำได้ว่าวันศุกร์ที่ 7 ระหว่างที่คุณแม่และคุณสามีกำลังทานอาหารเที่ยงกันที่ร้านอาหาร อยู่ดีๆก็เจ็บท้องจี๊ดๆหน่วงๆขึ้นมา เป็นอย่างนี้สักพักแล้วก็หาย เราสองคนก็คิดว่าคงไม่มีอะไร จนอาการเจ็บหน่วงๆมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อยากจะบอกว่าเจ็บท้องคลอดนี่มันเจ็บจริงๆนะคะ คือมันจะเจ็บจี๊ดดดด แล้วหาย เจ็บจี๊ดดด แล้วหาย เป็นอย่างนี้สลับกันไปเรื่อยๆ แต่ตอนเจ็บนี่ เจ็บมากกกกกก ค่ะ คุณแม่อยากจะขอบคุณเทคโนโลยีการแพทย์สมัยนี้ที่มีการบล็อคหลัง เพราะถ้าไม่อย่างนั้นมันทรมานมากเลยจริงๆ จำได้ว่า คุณแม่เจ็บจนโมโหและวีนใส่คุณแดดดี้ที่เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนเพื่อจะส่งข่าวว่าลูกจะคลอดแล้ว เธอคงจะตื่นเต้นมาก แต่คุณแม่เจ็บจนวอนหาเรื่องไปหมดเลยตอนนั้น 😞
สักพัก anaesthetist (วิสัญญีแพทย์) ก็เดินเข้ามา แล้วเริ่มทำการบล็อคหลัง เข็มแต่ละอันนี่ ยาวมากค่ะ คุณสามีขออนุญาตออกไปรอข้างนอก (เธอคงไม่กล้ามองมั้งคะ) โชคดีที่วันนั้นคุณแม่สามีและสามีของเธอนั้นมาด้วย คุณแม่สามีเป็นคนช่วยพยุงกอดเราอยู่ข้างหน้า เพื่อคุณหมอจะได้ทำการบล็อคหลังได้ง่ายขึ้น
คุณแม่อยากจะคลอดใจจะขาดแล้วค่ะตอนนั้น มันทรมานจริงๆ มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด นอนไม่หลับเลยค่ะทั้งคืน มันช่างเป็นคืนที่ยาวนานมากจริงๆ แต่ข้างๆเตียงก็มีคุณแดดดี้ คุณแม่สามีและสามีของเธอ นั่งๆนอนๆให้กำลังใจอยู่ด้วยกันในห้อง
เวลาผ่านไปจนกระทั่งเช้าวันเสาร์ที่ 8 เวลาประมาณสิบโมง คุณแม่รู้สึกได้แล้วค่ะ ว่าคุณลูกเริ่มจะอยากออกมาแล้ว ( คุณแม่อยากให้ลบภาพการคลอดลูกที่เราเห็นในทีวีออกไปให้หมดนะคะ ) คุณหมอและคุณพยาบาลเดินเข้ามาในห้องแบบสบายๆ ทีวีก็เปิดข่าวอยู่ค่ะ เสียงดังมาก คุณพยาบาลจำได้ว่าชื่อ Kat น่ารักมากค่ะ ใจดีที่สุด ส่วนคุณหมอก็ตลกมาก คุณสามีและคุณแม่สามีจับแขน คุณพยาบาลจับขา คุณหมออยู่ที่ข้างล่างรอเด็กออกมา บรรยากาศคือชิลมากค่ะ ทุกคนคุยกันหัวเราะสนุกสนาน ร่าเริง คุณพยาบาลเดินเข้ามาทักทายกัน ( มันไม่ได้เครียดเหมือนที่เราเห็นในละครเลยแม้แต่นิดเดียว )
เวลาผ่านไปสักครึ่งชม คุณลูกคนโตก็หลุดออกมาดูโลกอย่างสวยงาม คุณพยาบาลพาเด็กไปทำความสะอาด เช็คความปลอดภัยทุกอย่างแล้วอุ้มมาวางไว้ที่หน้าอกคุณแม่อย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดทุกสิ่งอย่างมันหายไปหมดเลยจริงๆค่ะ ต่อจากนี้ไปเราก็จะเป็นแม่คนที่แท้จริง ตั้งแต่วินาทีแรกที่คลอดออกมา คิดกับตัวเองเสมอว่า จะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด จนถึงตอนนี้ ยอมรับเลยว่า ลูกทำให้แม่นั้นมีความสุขที่สุด ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโมเม้นคุณแม่แบบนี้มาก่อนเลยค่ะ
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ วันที่มีลูกสาวที่น่ารักทั้งสองคน คุณแม่มีความสุขกับทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับลูกๆเสมอ เคยมีคนถามคุณแม่ว่า เลี้ยงลูกไม่เหนื่อยหรอ คุณแม่ตอบอย่างไม่คิดเลยค่ะว่า "เหนื่อยมาก แต่คุณแม่ก็มีความสุขมากเช่นกันค่ะ"
วันนี้เริ่มยาวแล้วค่ะ วันหลังจะมาเล่าเรื่องราวตอนคลอดคุณลูกคนที่สองให้ฟัง ซึ่งแตกต่างจากท้องแรกมาก แต่บรรยากาศในห้องคลอดก็ยังสนุกเหมือนเดิมค่ะ...
....ทุกวันนี้เวลาที่คุณแม่ถามคุณลูกทั้งสองคนว่า
คุณแม่ : วันนี้เราไปเที่ยวกันมา หนูชอบอะไรที่สุดคะ
คุณลูกทั้งสองจะตอบเหมือนกันว่า.....
คุณลูกทั้งสอง : SPENDING TIME WITH MY FAMILY!.
(ชอบที่ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวค่ะ)
-------------------------------------------------------------
>>อย่าลืมกดติดตามคุณแม่ต่างดาวนะคะ<<
#คุณแม่ต่างดาว
#anotherplanetmom
https://www.facebook.com/anotherplanetmom
--------------------------------------------------------------
ปล ขอยืมเบอร์สมาชิกของน้องชายโพสค่ะ