เรื่องคือเราพึ่งเริ่มทำงานหลังจากเรียนจบได้ไม่กี่เดือน และได้รู้จักใครคนนึงจากการทำงานที่เดียวกัน เค้าเป็นรุ่นพี่ที่เคยสอนวิธีทำงานให้เรา จนตอนนี้เรารู้จักกันได้ปีกว่า พี่เค้าค่อนข้างเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดเยอะ เวลาสอนงานคือเนียบและดุๆหน่อย เราที่พึ่งเริ่มงานก็ทำงานไม่ดีพอเท่าไหร่ มีหลายครั้งที่ถูกเค้าตำหนิในทำนองที่เราได้ยินแล้วก็รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ แต่ก็นั่นแหละเราพยายามตั้งใจพัฒนาการทำงานทุกวันจนเริ่มคล่องตัวแล้วจนถึงตอนนี้ ตอนนั้นยอมรับว่าค่อนข้างแอบหมั่นไส้และไม่ชอบหน้าพี่เค้าเอาซะเลย เพราะบางวันเค้าก็ดูเป็นคนหงุดหงิดง่าย ไม่พอใจไม่พูดนะแต่จะถอนหายใจดังๆใส่ คือออกแนวแสดงท่าทีชัดเจนแต่ไม่พูด และไม่ค่อยมีใครกล้าพูดเล่นพูดหยอกกับพี่เค้า จนกระทั่งวันเวลาล่วงเลยจนมาถึงช่วงนึงที่เราจะต้องไปงานเลี้ยงส่งเพื่อนร่วมงานด้วยกันที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง
ด้วยความที่วันนั้นแอลกอฮอล์เข้าปาก เราก็จะปากเก่งขึ้น พูดเก่งเป็นต่อยหอย แถมกล้าแสดงออกมากขึ้นด้วย ตอนนันเพื่อนพี่ๆคนอื่นๆคือเข้าใจว่าเราเก็บกดจากการทำงานร่วมกับพี่เค้า เพราะเราเองตอนทำงานกับพี่เค้าก็แสดงออกชัดเจนเหมือนกันว่าไม่โอเคที่จะให้เค้าสอนงานให้ แต่เราเป็นเด็กใหม่ไง พูดเยอะเลือกแบบนั้นแบบนี้ไม่ได้ ต้องเจียมตัว เพราะความเป็นครูของเค้าก็มี ผลงานในการทำงานพี่เค้าทำไว้ก็น่าชื่นชม (ถ้ามองแบบไม่อัคคติอ่ะนะ) เพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานก็เลยจงใจให้เราไปนั่งข้างๆพี่เค้าเพื่ออะไรไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าเว้นที่นั่งใกล้ๆพี่แกไว้ จากนั้นเราก็ไปนั่งแบบไม่ได้คิดอะไรมากยกมือไหว้เค้าปกติ แต่ก็หันไปคุยเล่นกับเพื่อนข้างๆหรือตรงข้ามบ้างจนกระทั่งแอลกอฮอล์มันเข้มข้นในร่างกาย แต่ยืนยันได้ว่าตัวเองมีสติและจำเหตุการณ์ที่จะเล่าต่อไปนี้ได้100%
คือเราแกล้งทำเป็นป้อนของกินพี่เค้าเว้ยแล้วก็พูดไปว่า พี่... น้อง...ขอโทษนะที่ตอนนั้นทำงานไม่ได้ดั่งใจพี่..อ่ะ แล้วก็ไหว้พี่เค้าไปทีนึงทำไปหัวเราะไปแบบไม่ได้ตั้งใจให้ซีเรียส ตอนนั้นเราไม่ได้มองหน้าพี่เค้า เพราะมันค่อนข้างเขินกับการพูดแบบนี้ แต่ก็แค่กะจะแบบว่าให้นั่งใกล้กันแล้วไม่อึดอัด แต่ใครจะไปรู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดมันคือจุดเริ่มของการเริ่มคุยกันมากขึ้นของเรา
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเราเองก็เริ่มจิตใจไม่เป็นปกติเวลามองหน้าพี่แก แล้วก็มองพี่เค้าเปลี่ยนไป แล้วก็รู้สึกว่าเค้าเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน นั่นแหละ จนกระทั่งมีวันนึงเราโพสในไลน์ส่วนตัวในทำนอง จากคนหน้านิ่งๆโหดๆ พอยิ้มแล้วมันโคตรมีเสน่ห์เลย นั่แหละวันนั้นเค้าก็ทักไลน์มาเลยจัา ถามคำถามปกติเลย ทำไร ทำไม่นอน ที่โพสหมายถึงใคร จนกระทั่งได้คุยกันเรื่อยๆมาแล้วก็รู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่เราที่อยากคุย ทีนี้มันก็มาถึงวันนี้วันที่เราเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เราก็มูฟออนไม่สักที
เรารู้ตัวเองว่าจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราไม่ใช่แค่ชอบมันพิเศษมากขึ้นเรื่อยๆ ปัญหาคือเราไม่สามารถคุยเรื่องอย่างเปิดอกกับใครได้เลย เราจัดการกับความรักครั้งนี้ไม่ได้ เราเคยพยายามแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเค้าเองก็ชัดเจนว่ามีแฟน แต่เวลาคุยกับเราคือจะไม่พูดถึงแฟนตัวเองเลย เค้ามีแต่บอกว่าเค้าเองกับเจ็บไม่แพ้เราเลย เราควรจะทำยังไงต่อไปดี ทุกวันนี้ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ต้องทำงานด้วยกัน เราเก็บความรู้สึกไม่เก่งพอ เราควรจะทำยังไงดี มันทรมาน
คุยกับคนที่มีแฟนแล้ว ถ้ามูฟออนไม่ได้จะทำยังไงได้อีก?
ด้วยความที่วันนั้นแอลกอฮอล์เข้าปาก เราก็จะปากเก่งขึ้น พูดเก่งเป็นต่อยหอย แถมกล้าแสดงออกมากขึ้นด้วย ตอนนันเพื่อนพี่ๆคนอื่นๆคือเข้าใจว่าเราเก็บกดจากการทำงานร่วมกับพี่เค้า เพราะเราเองตอนทำงานกับพี่เค้าก็แสดงออกชัดเจนเหมือนกันว่าไม่โอเคที่จะให้เค้าสอนงานให้ แต่เราเป็นเด็กใหม่ไง พูดเยอะเลือกแบบนั้นแบบนี้ไม่ได้ ต้องเจียมตัว เพราะความเป็นครูของเค้าก็มี ผลงานในการทำงานพี่เค้าทำไว้ก็น่าชื่นชม (ถ้ามองแบบไม่อัคคติอ่ะนะ) เพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานก็เลยจงใจให้เราไปนั่งข้างๆพี่เค้าเพื่ออะไรไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าเว้นที่นั่งใกล้ๆพี่แกไว้ จากนั้นเราก็ไปนั่งแบบไม่ได้คิดอะไรมากยกมือไหว้เค้าปกติ แต่ก็หันไปคุยเล่นกับเพื่อนข้างๆหรือตรงข้ามบ้างจนกระทั่งแอลกอฮอล์มันเข้มข้นในร่างกาย แต่ยืนยันได้ว่าตัวเองมีสติและจำเหตุการณ์ที่จะเล่าต่อไปนี้ได้100%
คือเราแกล้งทำเป็นป้อนของกินพี่เค้าเว้ยแล้วก็พูดไปว่า พี่... น้อง...ขอโทษนะที่ตอนนั้นทำงานไม่ได้ดั่งใจพี่..อ่ะ แล้วก็ไหว้พี่เค้าไปทีนึงทำไปหัวเราะไปแบบไม่ได้ตั้งใจให้ซีเรียส ตอนนั้นเราไม่ได้มองหน้าพี่เค้า เพราะมันค่อนข้างเขินกับการพูดแบบนี้ แต่ก็แค่กะจะแบบว่าให้นั่งใกล้กันแล้วไม่อึดอัด แต่ใครจะไปรู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดมันคือจุดเริ่มของการเริ่มคุยกันมากขึ้นของเรา
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเราเองก็เริ่มจิตใจไม่เป็นปกติเวลามองหน้าพี่แก แล้วก็มองพี่เค้าเปลี่ยนไป แล้วก็รู้สึกว่าเค้าเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน นั่นแหละ จนกระทั่งมีวันนึงเราโพสในไลน์ส่วนตัวในทำนอง จากคนหน้านิ่งๆโหดๆ พอยิ้มแล้วมันโคตรมีเสน่ห์เลย นั่แหละวันนั้นเค้าก็ทักไลน์มาเลยจัา ถามคำถามปกติเลย ทำไร ทำไม่นอน ที่โพสหมายถึงใคร จนกระทั่งได้คุยกันเรื่อยๆมาแล้วก็รู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่เราที่อยากคุย ทีนี้มันก็มาถึงวันนี้วันที่เราเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เราก็มูฟออนไม่สักที
เรารู้ตัวเองว่าจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราไม่ใช่แค่ชอบมันพิเศษมากขึ้นเรื่อยๆ ปัญหาคือเราไม่สามารถคุยเรื่องอย่างเปิดอกกับใครได้เลย เราจัดการกับความรักครั้งนี้ไม่ได้ เราเคยพยายามแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเค้าเองก็ชัดเจนว่ามีแฟน แต่เวลาคุยกับเราคือจะไม่พูดถึงแฟนตัวเองเลย เค้ามีแต่บอกว่าเค้าเองกับเจ็บไม่แพ้เราเลย เราควรจะทำยังไงต่อไปดี ทุกวันนี้ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ต้องทำงานด้วยกัน เราเก็บความรู้สึกไม่เก่งพอ เราควรจะทำยังไงดี มันทรมาน