คือผมกับแฟน อยู่กินกันมาตั้งแต่อายุ17 ตอนนี้ผม35แล้ว ก็18ปีที่อยู่ด้วยกันมา แต่มาสองสามปีนี้ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองโตขึ้นมาก ความคิดเราเปลี่ยน
ตัวแฟนเองก็เหมือนกัน เราคิดไม่เหมือนกันแล้ว เราไปอีกทาง เขาจะไปอีกทาง เราว่าดี เขาว่าไม่ดี ทุกทีที่ผมพยายามจะบอกอะไร เขารับฟัง แต่ก้ไม่เคยทำตาม เหมือนคำพูดเราไม่มีความหมาย ล่าสุดต้องเสียเงินแสนไปฟรีๆเพราะเขาไม่ฟังที่ผมพูด มันอึดอัดและบั่นทอนความรู้สึก จนกล้าพูดได้เลยว่าผมไม่เหลือความรักให้เขาอีกแล้ว
มีก็แต่ความผูกพัน ความเป็นห่วง แต่ผมก็ไม่มีความรู้สึกอยากมีคัยใหม่นะ อยากอยู่คนเดียวเหงาๆสะยังดีกว่า แต่ก็เลิกไม่ได้คับ เพราะเงินให้แฟนผมเก็บหมดเลย ถ้าไปผมก็มีแต่ตัว อายุ35แล้วลำบากแน่ๆ อีกอย่างถ้าเขาไม่มีผมเขาแย่แน่ๆ เพราะหลักๆผมเป็นคนหาเงิน ผมยังคงห่วงอยู่ แต่ผมก็อยู่แบบเฉาๆมาก
หลายๆทีผมมีคำถามในใจว่า เธอคนนี้เป็นคัยอะทำไมมาอยู่กับเรา มันเป็นความรู้สึกไม่สนิดใจเลยเหมือนผมไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยT-T
ถ้าเป็นเพื่อนๆ จะเลิก หรือจะอยู่ต่อดีคับ
เธอเป็นใครอะ (เคยรู้สึกกับแฟนแบบนี้กันบ้างมั้ยคับ)
ตัวแฟนเองก็เหมือนกัน เราคิดไม่เหมือนกันแล้ว เราไปอีกทาง เขาจะไปอีกทาง เราว่าดี เขาว่าไม่ดี ทุกทีที่ผมพยายามจะบอกอะไร เขารับฟัง แต่ก้ไม่เคยทำตาม เหมือนคำพูดเราไม่มีความหมาย ล่าสุดต้องเสียเงินแสนไปฟรีๆเพราะเขาไม่ฟังที่ผมพูด มันอึดอัดและบั่นทอนความรู้สึก จนกล้าพูดได้เลยว่าผมไม่เหลือความรักให้เขาอีกแล้ว
มีก็แต่ความผูกพัน ความเป็นห่วง แต่ผมก็ไม่มีความรู้สึกอยากมีคัยใหม่นะ อยากอยู่คนเดียวเหงาๆสะยังดีกว่า แต่ก็เลิกไม่ได้คับ เพราะเงินให้แฟนผมเก็บหมดเลย ถ้าไปผมก็มีแต่ตัว อายุ35แล้วลำบากแน่ๆ อีกอย่างถ้าเขาไม่มีผมเขาแย่แน่ๆ เพราะหลักๆผมเป็นคนหาเงิน ผมยังคงห่วงอยู่ แต่ผมก็อยู่แบบเฉาๆมาก
หลายๆทีผมมีคำถามในใจว่า เธอคนนี้เป็นคัยอะทำไมมาอยู่กับเรา มันเป็นความรู้สึกไม่สนิดใจเลยเหมือนผมไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยT-T
ถ้าเป็นเพื่อนๆ จะเลิก หรือจะอยู่ต่อดีคับ