อย่างที่หัวข้อแหละค่ะ ว่าเราไม่รู้เรื่องสังคมภายนอกสักเท่าไร วันๆก็อยู่แต่บ้าน แล้วก็ไปโรงเรียน ถ้ามากกว่านั้นหน่อยก็ห้าง โลตัส แต่เป็นที่เดิมๆที่ไปบ่อย ส่วนนึงที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เพราะไม่มีคนพาไป จะออกไปเองก็ไม่ได้ เพราะบ้านไม่ได้อยู่ในเมือง และพ่อแม่ก็คงไม่ให้ไปคนเดียวด้วย เพื่อนก็อยู่ไกลกัน (ประมาณคนละจังหวัด) เวลาเพื่อนมันไปเที่ยวก็จะไปกันเป็นกลุ่มๆ บางกลุ่มไปต่างประเทศ ไปกันเองนะคะ อันนี้เราก็อยากไป แต่เงินในกระเป๋าไม่อำนวยจริงสำหรับเด็กม.ปลายอย่างเรา เพราะพวกเขามีพ่อแม่ชัพพอตแต่เราไม่อยากขอเงินพ่อแม่ แค่ค่าเทอมนี้ก็บานปลายแล้ว อีกกลุ่มงบก็กำลังพอดี แต่ส่วนมากเวลาไปกัน ก็จะไปคอนเสิร์ตไกล (ไม่ใช่เกาหลี) และก็มีปาร์ตี้สังสรรค์ แบบที่ไม่ใช้ทางของเรา เราก็เลยไม่อยากไปด้วยสักเท่าไร ส่วนนึงก็เพราะรู้ตัวว่าตัวเองอ่อนต่อโลกอยู่มาก กลัวจะตามใครเข้าไม่ทัน ............... เล่ามาถึงขนาดนี้แล้วก็บอกเลยนะคะ ว่าเราเป็นติ่งเกาหลี เคยไปคอนเสิร์ตอยู่ครั้งนึง และด้วยความที่คนมันเยอะมากไง ใจนึงคือกลัวมาก ตอนอยู่กับเพื่อนก็ไม่เท่าไรหรอก แต่พอแยกทางกันกลับเนี่ย กลัวมาก เพราะคนเยอะ เบียดกันตลอดทาง และด้วยความที่มันมืดทำให้เรามองทางไม่ชัด เลยเดินหลง ตอนนั้นแทบจะร้องไห้ แต่ยังดีที่พอมีสติถามทางคนอื่นรู้เรื่อง เลยรอด หลังจากเหตุการณ์นั้น ผ่านมาปีกว่า เราก็ใช้ชีวิตวนลูปไม่เคยได้ออกไปไหนอีกตามเคย
เลยอยากจะรู้ว่า "ชีวิตคนข้างนอกมันเป็นยังไงเหรอคะ เราควรจะเตรียมตัวยังไง ถึงจะมีชีวิตอยู่รอดในสังคม"
ปล.ตอนไปคอนเสิร์ตมีคนพาไป เพราะเราแอบซื้อตั๋วเอาไว้ ถ้าไม่ไปก็เสียเป็นหมื่น พ่อเลยยอม
ไม่รู้เรื่องสังคมภายนอกเลย......สังคมภายนอกมันเป็นยังไงเหรอคะ?
เลยอยากจะรู้ว่า "ชีวิตคนข้างนอกมันเป็นยังไงเหรอคะ เราควรจะเตรียมตัวยังไง ถึงจะมีชีวิตอยู่รอดในสังคม"
ปล.ตอนไปคอนเสิร์ตมีคนพาไป เพราะเราแอบซื้อตั๋วเอาไว้ ถ้าไม่ไปก็เสียเป็นหมื่น พ่อเลยยอม