ฉันเป็นแค่มนุษย์ออฟฟิศธรรมดา  ที่ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่หรอก ตื่นเช้ามา นั่งรถไปทำงานบนเมืองที่วุ่นวาย ทำงานอีก 8-10 ชั่วโมง แล้วก็กลับมาเจอผู้คนที่วุ่นวายเหมือนเดิม กลับถึงบ้านก็กินข้าว จับโทรศัพเพื่อผ่อนคลายสมองและนอน 😒😒
เป็น1 วันที่น่าเบื่อมากสำหรับชีวิตฉัน
ในขณะเดียวกันสิ่งที่ฉันชอบคือธรรมชาติ  การช่วยเหลือผู้อื่น  สำหรับการช่วยเหลือของชั้นที่สามารถช่วยได้คือสมองและแรง เพราะต้นทุนชั้นไม่ได้มีมาก  มีหนี้สินที่ตัวเองไม่ได้ก่อขึ้นมาเองมากมาย  (นี่เป็นเหตุผลที่ยังต้องยอมทนทำงานในเมืองกรุงเพื่อหาเงินไปใช้หนี้ให้คนในครอบครัว) พูดได้เลยว่าเป็นชีวิตที่เฮงซวยที่สุด
ฉันอยากหนีเข้าป่า อยากหนีคน อยากหนีโซเชียล เพื่อไปทำในสิ่งที่ชอบ คือไปเรียนรู้ชีวิตบนดอย  บนป่าเขา ฉันอยากไปสอนหนังสือเด็กที่นั่น  แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะถ้าฉันไป คงไม่มีใครหาเงินชดใช้หนี้😥😥  ชีวิตไม่ง่ายเลยกับการมช้ชีวิตที่1 เดือนหมดไปกับการใช้หนี้มากกว่า 😭😭 ได้แต่หวังว่าวันนึงหลายอย่างคงจะคลีคลายและได้ทำตามฝัน

บันทึกของฉัน