ผมอยากรู้ว่าผมเป็นเด็กขาดความอมอุ่นไหมครับ

ตอนนี้ผมอายุ15ปีตอนผมอายุ7ปีพ่อกับแม่ของผมก็ให้ผมอยู่คนเดียวเพราะต้องไปทำงานพ่อกับแม่ของตามตลาดนัดตอนเช้าผมต้องนั่งรถรับส่งไปโรงเรียนตอนกลับก็กลับรถรับส่งพอถึงบ้านผมก็อยู่คนเดียวพ่อกับแม่ผมกลับบ้านมาก็สามสี่ถุ่มแล้วพอผมยุป.4ผมก็แอบสูบบุหรี่แต่ก็ไม่มีใครรู้แต่พอผมขึ้นม.2ผมก็ยังอยู่คนเดียวอยู่จนชินแล้วพอวันไหนพ่อกับแม่ผมไม่ทำงานอยู่บานกับผมถ้าเป็นคนคงจะดีใจแต่ผมไม่อยากให้พ่อกับแม่อยู่บ้านเพราะรู้สึกอึดอัดเพราะพ่อกับแม่ผมอยากให้ผมเป็นทหารบแกผมว่าต้องเป็นให้ได้ต้องเรียนเก่งๆแต่ผมไม่อยากเป็นทหารแต่ผมก็ไม่กล้าบอกพ่อแม่แล้วช่วงนี้เวลาพ่อกับแม่ผมอยู่ผมรู้สึกว่าไม่อยากให้พ่อกับแม่ผมอยู่แล้วเวลาชวนผมไปกินข้าวผมก็ไม่อยากไปแล้วตอนนี้พ่อกับแม่ก็รู้แล้วว่าผมสูบบุหรี่แล้วก็ด่าผมด่าผมทุกอย่างคอยจับผิดผมแล้วชอบเอาผมไปเปรียบเทียยกับคนอื่นเวลาผมสอบทำคะแนนดีๆก็ชมผมแบบไม่ได้คิดอะไรแล้วเวลาด่าผมชอบเอาความผิดของผมเมื่อก่อนมาด่าจนผมร้องแล้วพ่อของผมเป็นที่โหดมากตั้งแต่ผมเกิดมาผมเคยเถียงพ่อแค่ครั้งเดียวพอผมเถียงก็จะตบผมแล้วก็ด่าผมด้วยคำหยาบแล้วตอนนี้เวลาผมโดนพ่อด่าผมก็ทำได้แค่นั่งก้มหน้าแล้วก็ร้องที่บ้านผมเวลาผมถูกด่าไม่มีใครเข้าข้างผมเลยแต่มาช่วยด่าช่วยซ้ำเติมตอนนี้ผมเริ่มไม่ไหวแล้วแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยผมไม่รู้จะปรึกษาใครคนที่บ้านผมด่าผมกันทุกคนผมก็มาปรึกษาในพันทิพมาระบายแล้วตอนนี้ผมนอนคิดว่าถ้าผมมีบ้านมีตอนนี้นะผมจะออกจากบ้านเลยแต่ผมก็ไม่มีอันนี้ไม่ได้คิดเล่นๆนะครับความคิดนี้ผมถือว่าเป็นความฝัรของผมเลยผมเคยถึงไปขอพรเลยผมพูดตรงๆเลยนะตอนผมอยู่ที่บ้านผมพูดน้อยผมไม่มีความสุขเลยแต่พอผมไปโรงเรียนผมเป็นคนพูดเยอะร่าเริงตรงกันข้ามกับที่บ้านเวลาผมอยู่กับเพื้อนผมทีความสุขมากผมว่าตั้งแม่ผมผมทำงานแล้วไม่ค่อยอยู่ไม่ใช่ไม่อยู่ทุกวันผมว่าผมอยู่กับเพื่อนพูดกับเพื่อนมากกว่าพ่อแม่ของผมอีก