ขอเล่าก่อนว่าผมคบกับผู้หญิงคนนึงมาประมาน 4 เดือนซึ่งก่อนเค้าจะคบกับผม ตอนที่รู้จักกันครั้งแรกเค้าไม่ได้บอกว่าแฟนอยู่แล้วและแฟนเค้าอยู่คนละจังหวัดกันแต่เป็นบริษัทในเครเดียวกันที่เป็น SC... อะโอเคเค้าบอกว่า แฟนไม่ค่อยสนใจแฟนไม่เอาใจใส่ ไปเที่ยวด้วยกันไม่ขับรถให้นั่ง หรือ อะไรต่างๆนาๆๆะโอเค ตอนที่รู้จักกันครั้งแรกเค้าไม่ได้บอกว่าแฟนอยู่แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนความรู้สึกมันมากเกินกว่าคำว่าพี่น้อง จนวันที่เค้าตัดสินใจเลิกกับแฟนหลักจากที่เค้าเลิกกันเราถึงตัดสินใจคบกันมา 

เราเจอกันทุกวันหลังเลิกงานไปทานข้าวกันทุกวัน วันหยุดก็มีแพลนเที่ยวกันตลอดจนมาวันที่ 25-26/ 1 / 63 เราไปเขาใหญ่กลับมาเค้าจะต้องไประยองต่อมันก็เหมือนะมีปัญหากันทุกครั้งที่เค้าไประยอง เพราะแฟนเก่าเค้าอยู่ที่นั่งซึ่งโอเคผมยอมรับว่าผมไม่ไว้ใจอะแต่มันก็ผ่านไปแต่ด้วยความที่มันยังตึงๆกันอยู่เค้าไประยองกลับมาวันพุธที่ 29 เค้าบอกว่าเค้าคิดดีแล้วเราเลิกกันเหอะ เราก็แบบช็อคนะเราเพิ่งไปเที่ยวกันมามีความสุขทุกอย่างอยู่ดีดีมาบอกเลิกกันง่ายๆๆ ผมก็พยายามยื้อทุกสิ่งว่าทำไมยังไง

สุดท้ายก็ได้คำตอบมาในเรื่องของความต่างการศึกษาเค้าจบ ป.โท จุฬา และ ความคิดเค้าคิดว่า จุฬาต้องคู่กับจุฬาหรือธรรมศาสตร์ ด้วยกัน ถ้าวันนึงต่อให้ผมไปเรียนให้จบเค้าก็ไม่โอเคและความต่างทางหน้าที่การงานซึ่งเค้าบอกว่าเพื่อนเค้า เล่าให้ฟังว่ามีคนในที่ทำงานเป็นระดับหัวหน้าคบกับลูกน้อง ก็ถูกคนอื่นนินทานั่นนี่ ซึ่งมันก็เรื่องของคนสองคนแล้วคนอื่นไปยุ่งอะไรอีกอย่างเราก็ทำงานกันคนละที่ด้วยจะแคร์อะไร เพราะเพื่อนเค้ามาพูดแบบนี้เค้าเลยกลัวพ่อแม่เค้ารับไม่ได้เค้าจึงขอหยุดความสัมพันธ์

ซึ่งผมแย่เอามากๆๆช่วง 2 อาทิตย์แรกีแต่คำถามเต็มหัวว่าทำไมยังไงทั้งๆๆที่เราวางแผนว่าจะไปนอนเต้นกันช่วงวันที่ 8-10/2/63  สุดท้ายพอผมเริ่มทำใจได้พิมไม่พิมไปตัดไม่คุยแต่กลับกลายเป็นเค้าเองที่ทักกลับมาหาผมมาคุยกับผม ผมก็ถามคำตอบคำและคำสุดท้ายของบทสนทนาผมเลือกที่จะอ่านและไม่ตอบแบบที่เค้าทำกับผมจนวันที่ 11/2/63 เค้าก็โทรมาแล้วร้องไห้แหละซึ่งผมดูออก เลยถามว่าร้องทำไมเป็นอะไรเค้าก็ไม่ตอบละเลยถามว่าไปไหนอยู่ไหนอยู่ระยองกำลังกลับเพิ่งกินข้าวเสร็จ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเลยถามว่าไปกับใครเพื่อนคนนี้ไม่ว่างเลยชวนอีกคน ช/ญ ไม่ตอบก็รู้ละว่าต้อง ผช แต่โอเคร้องทำไมไม่พูดก็บอกแค่อยูดีดีก็คิดถึงผมเมื่อเค้าถอยออกไปอยู่ในอีกมุมเค้ารู้สึกว่าผมทำอะไรให้เค้าเยอะมากะก็คุยกันไปเรื่อยๆจนใกล้ถึง กทม เค้าบอกอยากเจอผมก็ออกไปเจอด้วยความที่ผมยังเป็นคนเดิมของเค้าถ้าอยากเจอก็แค่บอกอยากกินอะไรก็แค่บอกไกลแค่ไหนก็จะไปหาก็เลยได้คุยกันแล้วจบคืนนั้นด้วยการแยกย้ายกลับบ้าน อยู่ในสายกันจนหลับ

มาวันที่ 12/2/63 เค้าก็โทรมาคุยตอนเช้าระหว่างขับรถไปทำงานเหมือนกับตอนเรายังคบกันและตอนเย็นเค้าก็ชวนผมไปทานข้าวเราก็ได้เจอกันและดูหนังกันเราก็ยังคงทำตัวเหมือนเป็นแฟนกันกอดกันจับมือกัน ดูหนังจบก็นั่งคุยกันในรถเค้า สารภาพมาว่าเค้าก็มีคนคุยแหละและทริปที่ไปเที่ยวที่เคยแพลนกะผมไว้คนๆนั้นก็ไปแทน และผู้ชายคนนี้ก็ไปที่บ้านเค้าและเจอแม่เค้าแม่เค้าก็โอเครู้ว่าคุยกับคนนี้ ผมฟังและเจ็บมากเพราะตอนคบกันตลอดเวลา 4 เดือนผมเป็นเหมือนคนในความลับ ไปไหด้วยกันถ่ายรูปก็ต้องถ่ายให้เหมือนเค้ามาคนเดียว ไม่กล้าบอกแม่ว่าไปไหนกับเรา ช่วยเราไปทานข้าวกับอาม่าซึ่งเราก็โอเคไปสิแต่ไม่เคยไปสะทีแต่ผู้ชายคนนี้เข้ามาเพราะโปรไฟล์ดีจบ จุฬา มาเหมือนกันเลยไม่อายมั้ง แต่เค้าบอกว่าที่เค้าโทรกลับมาหาผมคือเค้าไปทานข้าวกับ ผช คนนี้และขอลดความสัมพันธ์กลับไปเป็นเพื่อนกัน เพราะตัวเค้าเองจะทำอะไรก็คิดถึงแต่ผม ไม่ว่าจะกินข้าว ไปเที่ยว กอด เค้าก็คิดถึงแต่ผมแล้วก็ร้องไห้หนักมาก ผมก็ยังรักเค้านะแต่ผมบอกเค้าไปนะว่า ถ้าน้องจะกลับมาพี่ให้โอกาสน้องได้แต่ น้องจะต้องเคลียตัวเองเรื่องผู้ชายอื่นให้ชัดเจน ต้องบอกแม่เรื่องของเราว่าเค้าโอเคไหม เพราะความรักมันคือเรื่องของคนสองคนนมุมมองของผมนะเพราะวันนึงแกไปคนที่ดูแลเรานอกจากพ่อแม่เราก็คือคนที่อยู่ข้างๆคุณอย่าฟังคนอื่นมากในเรื่องของความรัก และ ผมจะต้องมีตัวตนหากจะให้ผมกลับไปถ้ายังให้หลบซ้อน อย่ากลับเข้ามาในชีวิตผม  

ในวันนี้จากที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมาหลายวันในวันนี้ผมกลับมานั่งรู้สึกเฝ้ารอว่าเค้าจะกลับมาไหมจะตัดสินใจยังไงเหมือนกลับมาเป็นตัวเลือกให้เค้าอีกแล้วทั้งๆๆที่รู้ว่ามันเจ็บ เห้อออออออออ  ขอบคุณที่อ่านจบครับ