สวัสดีค่ะ เราอายุ 24 แล้ว จบมาได้ประมาณ 2 ปี จบจากมหาลัยที่ทุกคนรู้จักค่ะ แต่คณะของเราไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราว ง่ายๆคือเหมือนจับฉ่าย แต่ก็เรียนมาจนได้ กนย อันดับ 2 นะคะ แต่ก็รู้สึกว่าไม่เก่งอะไรสักทางจริง ๆ ตอนนี้เราเพิ่งลาออกจากงานแรกมา คือหลังเรียนจบเรามาช่วยงานที่บ้านประมาณปีนึงเพราะบ้านเป็นร้านอาหาร แต่รายได้ร้านไม่ค่อยดีค่ะ ที่บ้านเลยผลักให้ไปหางานทำ เราเลยทำงานโรงแรมเพราะอยากได้ภาษา หาปสกได้ปีนึงก็ลาออกเพราะแม่เข้าโรงพยาบาลพอดี บวกกับอยากลาออกมากๆอยู่แล้ว (ทำงานที่เกาะค่ะ ใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก เจ้าของโรงแรมก็เอาเปรียบพนักงานมาก) แต่ก็ได้เรื่องภาษามาพอสมควรค่ะ ตอนนี้ก็กลับมาช่วยที่บ้านอีกรอบค่ะ ระหว่างนี้ก็รอสอบ ก.พ. จริงๆ จะไม่ได้มาสายนี้ด้วยซ้ำ แต่พ่อรับราชการ ส่วนแม่เราก็อยากให้รับราชการมาก ๆค่ะ
ประเด็นคือ เรารู้ตัวมาตลอดค่ะว่าเราชอบอะไร ตั้งแต่ประถมเราเก่งภาษาไทยมาก ได้ไปแข่งขันเขียนเรียงความ ตอนมัธยมคะแนนภาษาไทยก็ 4 ตลอด เกือบได้แข่งเพชรยอดมงกุฎด้วยค่ะ เราชอบเขียนนิยายตั้งแต่ม.1 ชอบอ่านนิยาย อ่านหนังสือ ตอนจะเข้ามหาลัยเราอยากเข้านิเทศมากๆค่ะ ติดนิเทศที่มอแห่งหนึ่งแล้ว แต่ผู้ใหญ่ก็บอกว่าเข้าที่นี่ดีกว่า มอดังกว่า (เป็นศิลปศาสตร์ภาคพิเศษค่ะ) เราก็เข้ามาเรียนเพราะอย่างน้อยเห็นว่าเป็นแนว ๆ เรา แต่สุดท้ายจบมาก็ไก่กาเลย เพื่อนแต่ละคนที่เรียนคณะนี้ก็มีตังอยู่แล้ว ทุกคนจบไปก็ทำงานกับที่บ้านบ้าง บางคนเรียนต่อต่างประเทศ (เอกที่เราเรียนเป็นภาคพิเศษค่าเทอมแพงกว่าธรรมดา 2 เท่าค่ะ) ซึ่งตอนมหาลัยเรามีโอกาสได้พากษ์คลิปที่กลุ่มทำตอนไปทัศนศึกษา เปิดในห้องประชุมใหญ่ อาจารย์หลายคนถึงกับอยากรู้ว่าเราเป็นใครเพราะเสียงเราเพราะและการเว้นวรรคอ่านดีมากค่ะ ตอนสอบพูดก็ได้ท็อปห้องค่ะ ตอนมหาลัยก็เคยแต่งนิยาย(รูปแบบแชท) ในแอพ ก็มีคนอ่านเยอะและมีแฟนคลับด้วยค่ะ เป็นสิ่งที่ภูมิใจมาก
เราจบมา 2 ปี ก็ยังนึกเสียใจ ว่าไม่ได้เรียนคณะที่เราอยากเรียน ตั้งแต่เด็กฝันอยากเป็นผู้ประกาศข่าวค่ะ อยากเป็นมากๆ ชอบเอาหนังสือพิมพ์มานั่งอัดเสียงกับเทปแล้วเปิดฟัง เหมือนเรามีพรสววรค์ด้านนี้ติดตัวมา แต่ไม่เคยได้เดินตามเส้นทางของเราเลยค่ะ
สุดท้ายตอนนี้ ที่บ้านบอกว่าอยากให้เราสอบราชการ เพราะร้านอาหารไปได้ไม่ค่อยดี แม่ก็ไม่อยากทำแล้ว เหมือนผลักภาระมาให้เรา ที่บ้านตอนนี้ก็หนี้เยอะมากค่ะ ทั้งบ้านทั้งรถ ไหนจะต้องส่งน้องเรียนอีก กลายเป็นว่าเราเหมือนโดนกดดัน ประมาณว่าถ้าเราพร้อมทุกอย่างก็จะโอเค เราท้อใจมากค่ะ ว่ามันเป็นความผิดเราหรอ เป็นความรับผิดชอบของเราหรอ เราก็แค่อยากใช้ชีวิตของคน ๆ หนึ่ง ตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย เราก็ไม่เคยได้ไปเล่นสงกรานต์ ไปเค้าดาวน์ปีใหม่ เพราะบ้านเป็นร้านอาหาร ต้องแหกตาตื่นมาช่วยร้านตลอด บางทีก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเองค่ะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นเราไม่ได้ว่าที่บ้านไม่ดีนะคะ แต่เค้ามองแบบผู้ใหญ่หัวโบราณไปนิด บวกกับห้าหกปีที่ผ่านมานี้ ร้านอาหารเราก็ใช้ได้นะคะ มีเงินไปเที่ยวญี่ปุ่นกันสองสามรอบ แต่พอมาตอนนี้ไม่มีเงินเก็บสักบาทเดียวเพราะบริหารเงินกันไม่เป็นค่ะ ถ้าล้มคือล้มอย่างเดียว
เราไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดีค่ะ เคยคิดว่าไม่อยากทำราชการเลย อยากทำให้สิ่งที่อยากทำค่ะ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง เพื่อนๆว่าเราควรทำยังไงดีค่ะระหว่างรับราชการให้มันจบ ๆ หรือเดินตามเส้นทางที่เราเคยฝันไว้และเคยทำได้ดี ตอนนี้สับสนมากค่ะ ไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว
ขอโทษที่ยาวไปนะคะ อยากให้รู้ความเป็นมาคร่าวๆค่ะ 😓
ไม่รู้จะเดินต่อไปทางไหน เริ่มสับสนแล้วค่ะ
ประเด็นคือ เรารู้ตัวมาตลอดค่ะว่าเราชอบอะไร ตั้งแต่ประถมเราเก่งภาษาไทยมาก ได้ไปแข่งขันเขียนเรียงความ ตอนมัธยมคะแนนภาษาไทยก็ 4 ตลอด เกือบได้แข่งเพชรยอดมงกุฎด้วยค่ะ เราชอบเขียนนิยายตั้งแต่ม.1 ชอบอ่านนิยาย อ่านหนังสือ ตอนจะเข้ามหาลัยเราอยากเข้านิเทศมากๆค่ะ ติดนิเทศที่มอแห่งหนึ่งแล้ว แต่ผู้ใหญ่ก็บอกว่าเข้าที่นี่ดีกว่า มอดังกว่า (เป็นศิลปศาสตร์ภาคพิเศษค่ะ) เราก็เข้ามาเรียนเพราะอย่างน้อยเห็นว่าเป็นแนว ๆ เรา แต่สุดท้ายจบมาก็ไก่กาเลย เพื่อนแต่ละคนที่เรียนคณะนี้ก็มีตังอยู่แล้ว ทุกคนจบไปก็ทำงานกับที่บ้านบ้าง บางคนเรียนต่อต่างประเทศ (เอกที่เราเรียนเป็นภาคพิเศษค่าเทอมแพงกว่าธรรมดา 2 เท่าค่ะ) ซึ่งตอนมหาลัยเรามีโอกาสได้พากษ์คลิปที่กลุ่มทำตอนไปทัศนศึกษา เปิดในห้องประชุมใหญ่ อาจารย์หลายคนถึงกับอยากรู้ว่าเราเป็นใครเพราะเสียงเราเพราะและการเว้นวรรคอ่านดีมากค่ะ ตอนสอบพูดก็ได้ท็อปห้องค่ะ ตอนมหาลัยก็เคยแต่งนิยาย(รูปแบบแชท) ในแอพ ก็มีคนอ่านเยอะและมีแฟนคลับด้วยค่ะ เป็นสิ่งที่ภูมิใจมาก
เราจบมา 2 ปี ก็ยังนึกเสียใจ ว่าไม่ได้เรียนคณะที่เราอยากเรียน ตั้งแต่เด็กฝันอยากเป็นผู้ประกาศข่าวค่ะ อยากเป็นมากๆ ชอบเอาหนังสือพิมพ์มานั่งอัดเสียงกับเทปแล้วเปิดฟัง เหมือนเรามีพรสววรค์ด้านนี้ติดตัวมา แต่ไม่เคยได้เดินตามเส้นทางของเราเลยค่ะ
สุดท้ายตอนนี้ ที่บ้านบอกว่าอยากให้เราสอบราชการ เพราะร้านอาหารไปได้ไม่ค่อยดี แม่ก็ไม่อยากทำแล้ว เหมือนผลักภาระมาให้เรา ที่บ้านตอนนี้ก็หนี้เยอะมากค่ะ ทั้งบ้านทั้งรถ ไหนจะต้องส่งน้องเรียนอีก กลายเป็นว่าเราเหมือนโดนกดดัน ประมาณว่าถ้าเราพร้อมทุกอย่างก็จะโอเค เราท้อใจมากค่ะ ว่ามันเป็นความผิดเราหรอ เป็นความรับผิดชอบของเราหรอ เราก็แค่อยากใช้ชีวิตของคน ๆ หนึ่ง ตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย เราก็ไม่เคยได้ไปเล่นสงกรานต์ ไปเค้าดาวน์ปีใหม่ เพราะบ้านเป็นร้านอาหาร ต้องแหกตาตื่นมาช่วยร้านตลอด บางทีก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเองค่ะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นเราไม่ได้ว่าที่บ้านไม่ดีนะคะ แต่เค้ามองแบบผู้ใหญ่หัวโบราณไปนิด บวกกับห้าหกปีที่ผ่านมานี้ ร้านอาหารเราก็ใช้ได้นะคะ มีเงินไปเที่ยวญี่ปุ่นกันสองสามรอบ แต่พอมาตอนนี้ไม่มีเงินเก็บสักบาทเดียวเพราะบริหารเงินกันไม่เป็นค่ะ ถ้าล้มคือล้มอย่างเดียว
เราไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดีค่ะ เคยคิดว่าไม่อยากทำราชการเลย อยากทำให้สิ่งที่อยากทำค่ะ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง เพื่อนๆว่าเราควรทำยังไงดีค่ะระหว่างรับราชการให้มันจบ ๆ หรือเดินตามเส้นทางที่เราเคยฝันไว้และเคยทำได้ดี ตอนนี้สับสนมากค่ะ ไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว
ขอโทษที่ยาวไปนะคะ อยากให้รู้ความเป็นมาคร่าวๆค่ะ 😓