ผมไม่เคยตั้งกระทู้มาก่อนไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เอาเป็นว่าผมขอเริ่มจากการเล่าคร่าวๆ แล้วคงทิ้งท้ายคำถามเพียงคำถามเดียวแล้วกันนะครับ
เริ่มจากตัวผมเมื่อสามปีกว่าได้สูญเสียบางสิ่งในชีวิตไป ตั้งแต่นั้นก็มีแต่คำว่าแย่ลงมาตลอด เคยมั้ยครับ เวลามีความสุข ผมไม่เคยได้มีความสุขข้ามวัน เหมือนคนอื่นๆ หรือ ความสุขที่ผมเคยมีเหมือนที่เคยมีก่อนหน้านั้นเลย
เปรียบเทียบก็เหมือนมีคนวิ่งมาล้มทับ ผมในตอนนั้นก็ทำได้แต่ พยายามผลักคนที่ล้มทับเราให้ออกไปให้ได้ แต่พอผลักออกไปได้ ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น จะมีอีกคนวิ่งมาล้มทับผมต่อ ผมก็พยายามผลักเช่นเดิม แต่ระหว่างพยายาม กลายเป็นคนที่ 3 ที่4-5-6 มาทับเราเรื่อยๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ทำไมหนักแบบนี้ จะทำยังไงดี ก็ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่า การพยายามต่อไป พยายามผลักมันทีละคน ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมอยู่แบบนี้ แต่ผมพูดตามตรงนะครับ ใครจะว่าผมไร้น้ำยาอะไรผมก็น้อมรับ เพราะ ผมรู้ตัวเองดีเรื่อง ประสิทธิภาพในบางเรื่องผมไม่มีทางเหมือนก่อนเลย 3ปีกว่าผมยังนอนอยู่ที่เดิม กับคนที่มาทับผม หลายสิบ ซึ่งผมผลักออกไปได้แต่ละคนก็มีความรู้สึกแทบจะหมดแรงแล้ว
3ปีกว่ามานี้ ผมมักจะวนเวียนกับบางเรื่องในวันที่เราดาวน์ที่สุดในตอนนั้นคือ จะเหมือนมีเสียงบางเสียงในหัวสมอง ซึ่งผมรู้สึกแย่กับความรู้สึกแบบนั้นมากๆเลยครับคือ จะเป็นเสียงที่มาพร้อมกับคำถาม ที่แปลกคือ ทุกคำถามผมไม่สามารถตอบได้ คือ ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้...ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้...ทำไมต้องเป็นเรา...ทำไมเราทำให้มันดีขึ้นไม่ได้... ก็คงจะประมาณนี้ครับ 3ปีกว่ามานี้ผมใช้ร่างกายหนักหนามาก คือเรารู้ข้างในตัวเราดีครับ คือเปรียบเทียบ 1เดือน ผมจะมี1-2วัน ที่จะได้นอนแบบว่า นอนอย่างเดียวเลย บางทีอาจนอนไป 1วันเต็มๆ บางทีอาจเลยมาเกือบ2วันก็มี ส่วนวันที่เหลือผมใช้ชีวิตคือ วนเวียนกับความคิด ทำงาน หานั่นหานี่ทำ หาอะไรที่ทำให้เราพ้นจากจุดนี้ แต่ก็วนเวียนกลับมาคือ นอนให้เค้าล้มทับอยู่ที่เดิม มีครั้งนึงที่ผมได้โอกาสที่อาจจะได้พ้นจากที่เป็น แต่ก็กลายเป็นว่า วันนั้นผมอยู่ดีๆ ก็รู้สึกหมดแรง แล้วก็รู้อีกทีอยู่ที่ โรงพยาบาลแล้ว แฟนบอกผมยืนแบบคนจะล้ม แล้วหงายหลังไปเลย นั่นคือผมผ่านความตายมาครั้งนึงโดยไม่รู้ตัว แล้วผมทุกวันนี้กลายเป็นว่า ได้แต่พยายาม ทำซ้ำ ๆ เดิม ๆ แต่มันก็เหมือนเดิม แล้วร่างกายข้างในของผม มันเริ่มจะส่งสัญญาณบางอย่างมาถี่ๆ แล้ว เช่น รู้สึกแน่นๆ ปอด (ผมเป็นคนสูบบุหรี่จัดมาก) ด้านหลัง รู้สึก อวัยวะภายในแข็งๆเกร็งในบางที ปัสสาวะทุกครั้ง เป็นสีส้มเข้มแทบทุกครั้ง มีกลิ่นแรง อันนี้แค่ส่วนนึงที่ผมกำลังพบเจอที่แทบจะเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่... แต่ว่า ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากตายในตอนนี้ ผมมีลูก2คน คนนึง 2ขวบกว่า อีกคนขวบกว่า ผมอยากจะพ้นจุดนี้ที่ผมเป็น ผมกลัว กลัวว่าถ้าผมตายไป ลูกเมียผม ต้องมาลำบากแบบผมนี้ ผมไม่ต้องการแบบนั้นเลย ชีวิตที่ไร้ค่ากับร่างกายแย่ๆ ของผมในตอนนี้ สามารถ เลือกอะไรได้บ้างมั้ยครับ ที่จะสามารถทำให้ คนในครอบครัวของผม ได้ไม่ต้องลำบาก ที่หมายถึงไม่ต้องลำบากคือ ถ้าเปรียบเทียบในมุมคนตายก็ อย่างน้อยได้ทิ้งอะไรไว้ให้ได้ตายตาหลับ บางคนคงคิดทำไมไม่ปรึกษาคนรอบข้าง ผมอยากบอกว่าเคยแล้วครับ แล้วผมก็แทบตายกับคนรอบข้างหลายครั้งมากๆ มากถึงขนาดที่ เราถามตัวเองว่า ทำไมเขาทำกับเราแบบนี้ได้ลง เราไปทำอะไรให้เขา ทำไมที่ผ่านมาผลที่เราทำกับคน ๆ นึง ผลตอบแทนเขาทำไมถึงให้เรากลับมาแบบนี้
ก็แค่อยากรู้ครับ ว่าชีวิตไร้ค่าของผมคงได้แต่วนเวียนแบบนี้ไปจนตาย ใช่มั้ยครับ
อย่างประเด็นที่ผมมาตั้งกระทู้คำถามนี้
คำถามนะครับ......
คนไร้ค่าอย่างผม มีสิทธิที่จะเรียกปาฏิหาริย์ ขอชีวิตที่พ้นจากจุดนี้ไปก็พอครับ พอจะมีทางบ้างมั้ย ที่ผมจะได้ทำหน้าที่ผู้นำครอบครัวให้สมศักดิ์ศรี เหมือนคนอื่นที่เค้าดูแลเลี้ยงดูครอบครัวเป็นอย่างดีกับเค้าบ้าง ผมจะมีโอกาสแบบนั้นกับเค้าบ้างมั้ยครับ
จะทำยังไงดีครับ???
เริ่มจากตัวผมเมื่อสามปีกว่าได้สูญเสียบางสิ่งในชีวิตไป ตั้งแต่นั้นก็มีแต่คำว่าแย่ลงมาตลอด เคยมั้ยครับ เวลามีความสุข ผมไม่เคยได้มีความสุขข้ามวัน เหมือนคนอื่นๆ หรือ ความสุขที่ผมเคยมีเหมือนที่เคยมีก่อนหน้านั้นเลย
เปรียบเทียบก็เหมือนมีคนวิ่งมาล้มทับ ผมในตอนนั้นก็ทำได้แต่ พยายามผลักคนที่ล้มทับเราให้ออกไปให้ได้ แต่พอผลักออกไปได้ ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น จะมีอีกคนวิ่งมาล้มทับผมต่อ ผมก็พยายามผลักเช่นเดิม แต่ระหว่างพยายาม กลายเป็นคนที่ 3 ที่4-5-6 มาทับเราเรื่อยๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ทำไมหนักแบบนี้ จะทำยังไงดี ก็ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่า การพยายามต่อไป พยายามผลักมันทีละคน ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมอยู่แบบนี้ แต่ผมพูดตามตรงนะครับ ใครจะว่าผมไร้น้ำยาอะไรผมก็น้อมรับ เพราะ ผมรู้ตัวเองดีเรื่อง ประสิทธิภาพในบางเรื่องผมไม่มีทางเหมือนก่อนเลย 3ปีกว่าผมยังนอนอยู่ที่เดิม กับคนที่มาทับผม หลายสิบ ซึ่งผมผลักออกไปได้แต่ละคนก็มีความรู้สึกแทบจะหมดแรงแล้ว
3ปีกว่ามานี้ ผมมักจะวนเวียนกับบางเรื่องในวันที่เราดาวน์ที่สุดในตอนนั้นคือ จะเหมือนมีเสียงบางเสียงในหัวสมอง ซึ่งผมรู้สึกแย่กับความรู้สึกแบบนั้นมากๆเลยครับคือ จะเป็นเสียงที่มาพร้อมกับคำถาม ที่แปลกคือ ทุกคำถามผมไม่สามารถตอบได้ คือ ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้...ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้...ทำไมต้องเป็นเรา...ทำไมเราทำให้มันดีขึ้นไม่ได้... ก็คงจะประมาณนี้ครับ 3ปีกว่ามานี้ผมใช้ร่างกายหนักหนามาก คือเรารู้ข้างในตัวเราดีครับ คือเปรียบเทียบ 1เดือน ผมจะมี1-2วัน ที่จะได้นอนแบบว่า นอนอย่างเดียวเลย บางทีอาจนอนไป 1วันเต็มๆ บางทีอาจเลยมาเกือบ2วันก็มี ส่วนวันที่เหลือผมใช้ชีวิตคือ วนเวียนกับความคิด ทำงาน หานั่นหานี่ทำ หาอะไรที่ทำให้เราพ้นจากจุดนี้ แต่ก็วนเวียนกลับมาคือ นอนให้เค้าล้มทับอยู่ที่เดิม มีครั้งนึงที่ผมได้โอกาสที่อาจจะได้พ้นจากที่เป็น แต่ก็กลายเป็นว่า วันนั้นผมอยู่ดีๆ ก็รู้สึกหมดแรง แล้วก็รู้อีกทีอยู่ที่ โรงพยาบาลแล้ว แฟนบอกผมยืนแบบคนจะล้ม แล้วหงายหลังไปเลย นั่นคือผมผ่านความตายมาครั้งนึงโดยไม่รู้ตัว แล้วผมทุกวันนี้กลายเป็นว่า ได้แต่พยายาม ทำซ้ำ ๆ เดิม ๆ แต่มันก็เหมือนเดิม แล้วร่างกายข้างในของผม มันเริ่มจะส่งสัญญาณบางอย่างมาถี่ๆ แล้ว เช่น รู้สึกแน่นๆ ปอด (ผมเป็นคนสูบบุหรี่จัดมาก) ด้านหลัง รู้สึก อวัยวะภายในแข็งๆเกร็งในบางที ปัสสาวะทุกครั้ง เป็นสีส้มเข้มแทบทุกครั้ง มีกลิ่นแรง อันนี้แค่ส่วนนึงที่ผมกำลังพบเจอที่แทบจะเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่... แต่ว่า ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากตายในตอนนี้ ผมมีลูก2คน คนนึง 2ขวบกว่า อีกคนขวบกว่า ผมอยากจะพ้นจุดนี้ที่ผมเป็น ผมกลัว กลัวว่าถ้าผมตายไป ลูกเมียผม ต้องมาลำบากแบบผมนี้ ผมไม่ต้องการแบบนั้นเลย ชีวิตที่ไร้ค่ากับร่างกายแย่ๆ ของผมในตอนนี้ สามารถ เลือกอะไรได้บ้างมั้ยครับ ที่จะสามารถทำให้ คนในครอบครัวของผม ได้ไม่ต้องลำบาก ที่หมายถึงไม่ต้องลำบากคือ ถ้าเปรียบเทียบในมุมคนตายก็ อย่างน้อยได้ทิ้งอะไรไว้ให้ได้ตายตาหลับ บางคนคงคิดทำไมไม่ปรึกษาคนรอบข้าง ผมอยากบอกว่าเคยแล้วครับ แล้วผมก็แทบตายกับคนรอบข้างหลายครั้งมากๆ มากถึงขนาดที่ เราถามตัวเองว่า ทำไมเขาทำกับเราแบบนี้ได้ลง เราไปทำอะไรให้เขา ทำไมที่ผ่านมาผลที่เราทำกับคน ๆ นึง ผลตอบแทนเขาทำไมถึงให้เรากลับมาแบบนี้
ก็แค่อยากรู้ครับ ว่าชีวิตไร้ค่าของผมคงได้แต่วนเวียนแบบนี้ไปจนตาย ใช่มั้ยครับ
อย่างประเด็นที่ผมมาตั้งกระทู้คำถามนี้
คำถามนะครับ......
คนไร้ค่าอย่างผม มีสิทธิที่จะเรียกปาฏิหาริย์ ขอชีวิตที่พ้นจากจุดนี้ไปก็พอครับ พอจะมีทางบ้างมั้ย ที่ผมจะได้ทำหน้าที่ผู้นำครอบครัวให้สมศักดิ์ศรี เหมือนคนอื่นที่เค้าดูแลเลี้ยงดูครอบครัวเป็นอย่างดีกับเค้าบ้าง ผมจะมีโอกาสแบบนั้นกับเค้าบ้างมั้ยครับ