หนู 14 ปีค่ะปีนี้จะ 15 แล้ว หนูเริ่มเป็นคนที่คิดมากมาตั้งแต่ตอนที่หนูได้ยินครูพูดว่าหนูเป็นคนไม่รอบคอบค่ะ คือตั้งแต่ตอนนั้นมาก็คิดมากทุกๆเรื่อง คิดเยอะ แม้แต่เกมเล็กๆยังจ้องจะเอาชนะให้ได้ พอเอาชนะไม่ได้ก็เครียดเลยค่ะ
ตั้งแต่ขึ้น ป.5 มาเกรดลดไปเยอะเลยค่ะจาก 3.96 ตอนนั้นเหมือนจะเหลือ 3.7 แล้วก็ลงมาเรื่อยๆตอนนี้เหลือแค่ 3.3 ค่ะ คือหนูไม่รู้ว่าหนูเครียดเกินไปไหมแต่เดี๋ยวนี้เครียดถี่ขึ้นทุกวันค่ะ ไม่พอทำงานจนดึกด้วยค่ะ เพราะกว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มนึงแล้ว ไหนจะต้องซ้อมบาสถึง 18.30 น.อีก กว่าจะกินข้าวอาบน้ำก็เสร็จประมาน 21.30 น.ตอนนี้ถึงจะได้ทำการบ้านค่ะ แล้วตอนนี้นอนดึกติดต่อกันมาเดือนครึ่งแล้วค่ะ คืองานมันเยอะก็เยอะ เหนื่อยก็เหนื่อย เพลียก็เพลีย วันดีคืนดีเผลอหลับตอนทำหารบ้านตื่นมาอีกทีตี 2 นู่น ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบให้เกรดตกหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคือหนูเหนื่อยกับชีวิตมาก ไหนจะต้องโดนพูดซ้ำไปซ้ำมา ส่วนตัวก็เกลียดอะไรที่ซ้ำๆซากๆอยู่แล้ว แต่แม่เป็นคนขี้ลืมก็เลยต้องฟังบางอย่างซ้ำไปซ้ำมา จนมันทำให้เครียดเลยค่ะ แล้วก็หนูมีน้องสาวคนนึง คือน้องเป็นคนที่ขี้โวยวายมาก เสียงดัง แล้วพอไม่ได้ดั่งใจก็จะร้องไห้ พ่อกะแม่ก็ตามใจน้องบ่อย จนหนูรำคาญเลย
เมื่อก่อนเป็นคนที่เงียบมาก ไม่คุยกับใครเลยตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็พอมีคุยบ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่ได้เยอะเพราะชวนคุยไม่เก่ง แล้วเคยโดนเพื่อนทิ้งให้เดินข้างหลังตลอด ตอนนั้นเป็นช่วงวันเกิดหนูพอดี แล้วยิ่งมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้อีก หนูยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่ ตอนวันเกิดแม่พาไปซื้อของ 1 อย่างเป็นของขวัญวันเกิด แล้วหนูช็อคมาก เพราะปกติของขวัญวันเกิดผู้ให้ต้องเป็นผู้ซื้อ ไม่ใช่ให้เจ้าตัวซื้อเอง คือมันทำให้หนูดูแย่ดูเป็นเด็กเอาแต่ใจทั้งๆที่ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย พอหนูไปเจอตุ๊กตาตัวนึง ไซต์ใหญ่อยู่หนูอยากได้มันมากแต่ด้วยความที่เห็นงบแล้วก็เลยซื้อไม่ได้ แล้วหยิบตัวเล็กมาแทน วันนั้นตอนกลับบ้านน้องเข้ามาในห้อง(หนูนอนคนเดียว)แล้วเจอตุ๊กตาที่หนูซื้อมาใหม่ น้องก็ขอเอาไปเล่น แล้วเอาไปเปื้อนน้ำลายอีก คือหนูเริ่มเครียดแล้วเพราะมันเพิ่งได้วันนี้และก็โดนน้องเอาไป แม่ก็บอกเดี๋ยวซื้อให้ใหม่ พอวันถัดมาแม่ก็ซื้อตัวใหม่มาให้แต่เป็นตัวที่หนูอยากได้ซึ่งราคาเป็นพัน คือหนูช็อคมาก ไม่คิดว่าแม่จะซื้อตัวขนาดนี้มาให้ หนูเริ่มรู้สึกว่าหนูเอาแต่ใจจริงๆ เครียดกว่าเดิม เริ่มร้องไห้ว่า ทำไมถึงเอาตัวนี้มาให้ เริ่มรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆ จนไม่กี่วันต่อจากนั้น...หนูจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็เป็นเรื่องแย่ๆเหมือนเดิม ตอนนั้นหนูยังไม่รู้จักความรู้สึกไร้ค่า แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าหนูรู้สึกแบบนี้มานานมากทั้งที่ไม่รู้ตัวเลย คือตอนนั้นหนูรู้สึกไร้ค่ามาก หดหู่ กลัวทุกอย่าง จากที่เป็นคนกล้าๆไม่กลัวอะไรตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้กลายเป็นคนขวัญอ่อนไปแล้ว ทุกความรู้สึกมันปนกันไปหมด หนูเครียดมาก เครียดจนไม่ทำการบ้าน ไม่กินข้าวเที่ยงกับข้าวเย็น 1 อาทิตย์จนหนูคิดสั้น (นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูคิดสั้นเท่าที่จำได้หนูคิดสั้นครั้งแรกตั้งแต่ ป.6 แล้ว) ในคืนวันที่ 12 กรกฎา ตอนนั้นหนูไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ตลก ไม่เศร้า เหมือนคนไร้ความรู้สึก หนูไปที่ห้องครัวหยิบมีดขึ้นมากำลังจะแทงคอตัวเอง แต่ด้วยสัญชาตญาณมือมันก็เอามีดวางลง หนูปลอดภัย และกลับขึ้นไปบนห้องแล้วไปนั่งร้องไห้อีก ก่อนหน้านี้หนูร้องไห้ทุกวัน เครียดตลอดเวลา ตั้งแต่ ป.5 ที่หนูไม่เล่าเรื่องที่ รร ให้พ่อกับแม่ฟังเลย หรือไม่ก็นานๆทีจะเล่าเรื่องนึง ตั้งแต่ตอนนั้นมาหนูเคยพยายามฆ่าตัวตายอยากจบเรื่องทุกอย่างมาสิบกว่าครั้ง แต่หนูก็ทำไม่ลง ใช่สิ หนูมันขี้ป๊อด กลัวตายทั้งที่อยากตาย
จนตอนนี้เรื่องที่หนูจำได้ 80% เป็นเรื่องแย่และอีก 20% เป็นเรื่องดีเรื่องสนุก ซึ่งมีหลายครั้งที่คำบางคำหรือภาพบางภาพมันทำให้หนูนึกย้อนถึงอดีต บางครั้งหนูก็ดูถูกตัวเองว่าทำไมไม่เก่งให้เท่าเมื่อก่อน (ลืมบอกหนูเรียนห้อง สสวท และถูกหลายคนตั้งความหวังไว้) ทำไมทำไม่ได้ เรื่องพวกนีเวนเวียนอยู่ในหัวหนู 1 ปีจนทำให้เกรดหนูตกลงเรื่อยๆ เรียนไม่รู้เรื่อง อยู่ดีๆก็เหม่อทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรเลย ล่าสุดสอบ math ได้คะแนนแค่ 9/20 คือ รร ให้เกณฑ์ผ่านที่ 60% ขึ้นไป แล้วด้วยความที่หนูอยู่ห้องวิทย์มันทำให้หนูเครียดมาก มากกว่าเมื่อก่อนตอนปี 2019 หนูเริ่มมีอาการปวดหัวไมเกรนกับปวดที่ท้ายทอยตามมา หนูเป็นบ่อยมากจนมันถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้หนูเครียดกับทุกเรื่องเลยค่ะ ทั้งเครียดทั้งกลัว เครียดเรื่องเรียน เครียดเรื่องที่หนูคิดมาก กลัวว่าจะทำไม่ได้แต่หนูก็พยายามสุดความสามารถแล้วแต่ประสิทธิภาพของหนูลดฮวบ กลัวผิด กลัวไปหมดทุกอย่าง แค่หนูอยากจะซื้อของที่ชอบหนูยังกลัวโดนด่าฟาว่าไม่มีสาระเลยค่ะ หนูกลัวว่าหนูจะเครียดเกินไป กลัวว่าเรื่องหลายๆเรื่องจะจบไม่สวย กลัวจะเป็นซึมเศร้า กลัวจะเป็นโรคหอบจากอารมณ์
คือโรคซึมเศร้านี้หนูทำแบบทดสอบมากไม่น่าจะต่ำกว่า 50 ครั้งแล้วแต่หนูไม่เคยคุยกับใคร ไม่เคยระบายกับใคร หนูเป็นคนที่เก็บกดพอสมควรค่ะ และผลจากแบบทดสอบมันไม่เคยดีเลย ทุกแบบทดสอบหนูได้ผลลัพธ์อย่างเดียวคือ "ซึมเศร้าขั้นรุนแรง" คือมันทำให้หนูกลัวมาก แล้วยิ่งตอนหนูโมโหหนูรู้สึกมาพละกำลังมากกว่าปกติ จนหนูคิดว่ามันมากพอที่จะฆ่าคนคนนึงได้ค่ะ เมื่อก่อนตอนที่หนูโมโหหนูจะกำผ้าไว้แน่นๆสักพักแล้วหนูจะหายโมโหเองค่ะ แต่ตอนนี้มันมีอาการอื่นมาอีกคือ มีอาการหายใจเร็วแต่ไม่ถี่ แค่เร็วกว่าปกติค่ะ มือกับเท้าหนูจะเกร็งทั้งหมด ที่มือกับเท้าหนูก็กำผ้าไว้ค่ะ หนูไม่รู้จะให้มันหายได้ยังไง แล้วหนูก็คิดว่าหนูเจออะไรที่มันหดหู่ๆมาเยอะมาก
หนูควรไปพบจิตแพทย์ไหมคะ หนูกลัวว่าถ้าหนูเป็นหนักกว่านี้จนคุมตัวเองไม่อยู่ค่ะ
**ปล.หนูยังไม่เคยไปพบจิตแพทย์นะคะ เพราะพ่อกับแม่หนูเป็นคนที่พูดให้เข้าใจได้ยากค่ะ หนูเลยคิดว่ารอให้โตกว่านี้แล้วค่อยไป จนตอนนี้หนูคิดว่ามันหนักเกินไปที่เด็กคนนึงจะรับได้แล้ว มันทำให้หนูลังเลค่ะว่าควรไปหรือเอาไว้ค่อยไปดี
**ปล2.หนูลืมบอกหนูเคยทำร้ายตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนค่ะ เคยโดนแม่จับได้ 2 ครั้งและทั้งหมดที่หนูพูดมาเป็นแค่ "ส่วนหนึ่ง" ในชีวิตหนูนะคะ
เกรดตกเรื่อยๆ เครียดขึ้นทุกวัน ต้องทำยังไงคะ
ตั้งแต่ขึ้น ป.5 มาเกรดลดไปเยอะเลยค่ะจาก 3.96 ตอนนั้นเหมือนจะเหลือ 3.7 แล้วก็ลงมาเรื่อยๆตอนนี้เหลือแค่ 3.3 ค่ะ คือหนูไม่รู้ว่าหนูเครียดเกินไปไหมแต่เดี๋ยวนี้เครียดถี่ขึ้นทุกวันค่ะ ไม่พอทำงานจนดึกด้วยค่ะ เพราะกว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มนึงแล้ว ไหนจะต้องซ้อมบาสถึง 18.30 น.อีก กว่าจะกินข้าวอาบน้ำก็เสร็จประมาน 21.30 น.ตอนนี้ถึงจะได้ทำการบ้านค่ะ แล้วตอนนี้นอนดึกติดต่อกันมาเดือนครึ่งแล้วค่ะ คืองานมันเยอะก็เยอะ เหนื่อยก็เหนื่อย เพลียก็เพลีย วันดีคืนดีเผลอหลับตอนทำหารบ้านตื่นมาอีกทีตี 2 นู่น ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบให้เกรดตกหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคือหนูเหนื่อยกับชีวิตมาก ไหนจะต้องโดนพูดซ้ำไปซ้ำมา ส่วนตัวก็เกลียดอะไรที่ซ้ำๆซากๆอยู่แล้ว แต่แม่เป็นคนขี้ลืมก็เลยต้องฟังบางอย่างซ้ำไปซ้ำมา จนมันทำให้เครียดเลยค่ะ แล้วก็หนูมีน้องสาวคนนึง คือน้องเป็นคนที่ขี้โวยวายมาก เสียงดัง แล้วพอไม่ได้ดั่งใจก็จะร้องไห้ พ่อกะแม่ก็ตามใจน้องบ่อย จนหนูรำคาญเลย
เมื่อก่อนเป็นคนที่เงียบมาก ไม่คุยกับใครเลยตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็พอมีคุยบ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่ได้เยอะเพราะชวนคุยไม่เก่ง แล้วเคยโดนเพื่อนทิ้งให้เดินข้างหลังตลอด ตอนนั้นเป็นช่วงวันเกิดหนูพอดี แล้วยิ่งมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้อีก หนูยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่ ตอนวันเกิดแม่พาไปซื้อของ 1 อย่างเป็นของขวัญวันเกิด แล้วหนูช็อคมาก เพราะปกติของขวัญวันเกิดผู้ให้ต้องเป็นผู้ซื้อ ไม่ใช่ให้เจ้าตัวซื้อเอง คือมันทำให้หนูดูแย่ดูเป็นเด็กเอาแต่ใจทั้งๆที่ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย พอหนูไปเจอตุ๊กตาตัวนึง ไซต์ใหญ่อยู่หนูอยากได้มันมากแต่ด้วยความที่เห็นงบแล้วก็เลยซื้อไม่ได้ แล้วหยิบตัวเล็กมาแทน วันนั้นตอนกลับบ้านน้องเข้ามาในห้อง(หนูนอนคนเดียว)แล้วเจอตุ๊กตาที่หนูซื้อมาใหม่ น้องก็ขอเอาไปเล่น แล้วเอาไปเปื้อนน้ำลายอีก คือหนูเริ่มเครียดแล้วเพราะมันเพิ่งได้วันนี้และก็โดนน้องเอาไป แม่ก็บอกเดี๋ยวซื้อให้ใหม่ พอวันถัดมาแม่ก็ซื้อตัวใหม่มาให้แต่เป็นตัวที่หนูอยากได้ซึ่งราคาเป็นพัน คือหนูช็อคมาก ไม่คิดว่าแม่จะซื้อตัวขนาดนี้มาให้ หนูเริ่มรู้สึกว่าหนูเอาแต่ใจจริงๆ เครียดกว่าเดิม เริ่มร้องไห้ว่า ทำไมถึงเอาตัวนี้มาให้ เริ่มรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆ จนไม่กี่วันต่อจากนั้น...หนูจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็เป็นเรื่องแย่ๆเหมือนเดิม ตอนนั้นหนูยังไม่รู้จักความรู้สึกไร้ค่า แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าหนูรู้สึกแบบนี้มานานมากทั้งที่ไม่รู้ตัวเลย คือตอนนั้นหนูรู้สึกไร้ค่ามาก หดหู่ กลัวทุกอย่าง จากที่เป็นคนกล้าๆไม่กลัวอะไรตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้กลายเป็นคนขวัญอ่อนไปแล้ว ทุกความรู้สึกมันปนกันไปหมด หนูเครียดมาก เครียดจนไม่ทำการบ้าน ไม่กินข้าวเที่ยงกับข้าวเย็น 1 อาทิตย์จนหนูคิดสั้น (นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูคิดสั้นเท่าที่จำได้หนูคิดสั้นครั้งแรกตั้งแต่ ป.6 แล้ว) ในคืนวันที่ 12 กรกฎา ตอนนั้นหนูไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ตลก ไม่เศร้า เหมือนคนไร้ความรู้สึก หนูไปที่ห้องครัวหยิบมีดขึ้นมากำลังจะแทงคอตัวเอง แต่ด้วยสัญชาตญาณมือมันก็เอามีดวางลง หนูปลอดภัย และกลับขึ้นไปบนห้องแล้วไปนั่งร้องไห้อีก ก่อนหน้านี้หนูร้องไห้ทุกวัน เครียดตลอดเวลา ตั้งแต่ ป.5 ที่หนูไม่เล่าเรื่องที่ รร ให้พ่อกับแม่ฟังเลย หรือไม่ก็นานๆทีจะเล่าเรื่องนึง ตั้งแต่ตอนนั้นมาหนูเคยพยายามฆ่าตัวตายอยากจบเรื่องทุกอย่างมาสิบกว่าครั้ง แต่หนูก็ทำไม่ลง ใช่สิ หนูมันขี้ป๊อด กลัวตายทั้งที่อยากตาย
จนตอนนี้เรื่องที่หนูจำได้ 80% เป็นเรื่องแย่และอีก 20% เป็นเรื่องดีเรื่องสนุก ซึ่งมีหลายครั้งที่คำบางคำหรือภาพบางภาพมันทำให้หนูนึกย้อนถึงอดีต บางครั้งหนูก็ดูถูกตัวเองว่าทำไมไม่เก่งให้เท่าเมื่อก่อน (ลืมบอกหนูเรียนห้อง สสวท และถูกหลายคนตั้งความหวังไว้) ทำไมทำไม่ได้ เรื่องพวกนีเวนเวียนอยู่ในหัวหนู 1 ปีจนทำให้เกรดหนูตกลงเรื่อยๆ เรียนไม่รู้เรื่อง อยู่ดีๆก็เหม่อทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรเลย ล่าสุดสอบ math ได้คะแนนแค่ 9/20 คือ รร ให้เกณฑ์ผ่านที่ 60% ขึ้นไป แล้วด้วยความที่หนูอยู่ห้องวิทย์มันทำให้หนูเครียดมาก มากกว่าเมื่อก่อนตอนปี 2019 หนูเริ่มมีอาการปวดหัวไมเกรนกับปวดที่ท้ายทอยตามมา หนูเป็นบ่อยมากจนมันถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้หนูเครียดกับทุกเรื่องเลยค่ะ ทั้งเครียดทั้งกลัว เครียดเรื่องเรียน เครียดเรื่องที่หนูคิดมาก กลัวว่าจะทำไม่ได้แต่หนูก็พยายามสุดความสามารถแล้วแต่ประสิทธิภาพของหนูลดฮวบ กลัวผิด กลัวไปหมดทุกอย่าง แค่หนูอยากจะซื้อของที่ชอบหนูยังกลัวโดนด่าฟาว่าไม่มีสาระเลยค่ะ หนูกลัวว่าหนูจะเครียดเกินไป กลัวว่าเรื่องหลายๆเรื่องจะจบไม่สวย กลัวจะเป็นซึมเศร้า กลัวจะเป็นโรคหอบจากอารมณ์
คือโรคซึมเศร้านี้หนูทำแบบทดสอบมากไม่น่าจะต่ำกว่า 50 ครั้งแล้วแต่หนูไม่เคยคุยกับใคร ไม่เคยระบายกับใคร หนูเป็นคนที่เก็บกดพอสมควรค่ะ และผลจากแบบทดสอบมันไม่เคยดีเลย ทุกแบบทดสอบหนูได้ผลลัพธ์อย่างเดียวคือ "ซึมเศร้าขั้นรุนแรง" คือมันทำให้หนูกลัวมาก แล้วยิ่งตอนหนูโมโหหนูรู้สึกมาพละกำลังมากกว่าปกติ จนหนูคิดว่ามันมากพอที่จะฆ่าคนคนนึงได้ค่ะ เมื่อก่อนตอนที่หนูโมโหหนูจะกำผ้าไว้แน่นๆสักพักแล้วหนูจะหายโมโหเองค่ะ แต่ตอนนี้มันมีอาการอื่นมาอีกคือ มีอาการหายใจเร็วแต่ไม่ถี่ แค่เร็วกว่าปกติค่ะ มือกับเท้าหนูจะเกร็งทั้งหมด ที่มือกับเท้าหนูก็กำผ้าไว้ค่ะ หนูไม่รู้จะให้มันหายได้ยังไง แล้วหนูก็คิดว่าหนูเจออะไรที่มันหดหู่ๆมาเยอะมาก
หนูควรไปพบจิตแพทย์ไหมคะ หนูกลัวว่าถ้าหนูเป็นหนักกว่านี้จนคุมตัวเองไม่อยู่ค่ะ
**ปล.หนูยังไม่เคยไปพบจิตแพทย์นะคะ เพราะพ่อกับแม่หนูเป็นคนที่พูดให้เข้าใจได้ยากค่ะ หนูเลยคิดว่ารอให้โตกว่านี้แล้วค่อยไป จนตอนนี้หนูคิดว่ามันหนักเกินไปที่เด็กคนนึงจะรับได้แล้ว มันทำให้หนูลังเลค่ะว่าควรไปหรือเอาไว้ค่อยไปดี
**ปล2.หนูลืมบอกหนูเคยทำร้ายตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนค่ะ เคยโดนแม่จับได้ 2 ครั้งและทั้งหมดที่หนูพูดมาเป็นแค่ "ส่วนหนึ่ง" ในชีวิตหนูนะคะ