บอกก่อนนะคะว่าเราไม่ใช่คนที่ฉลาด ตอนนี้เราได้คณะที่เราฝันไว้ค่ะ (รอบที่ 1) แต่ความฝันของเราที่มีต่อคณะนี้ไม่ได้สูงเกินกว่าเพื่อนเราเลย เพื่อนเราอยากได้คณะนี้กันมากๆ แต่สุดท้ายก็พลาดกันทั้งๆที่เขามีความพยายามมากกว่าเรา มีความหวังและเปอร์เซนต์ความเป็นไปได้มากกว่าเรา ส่วนเราคือถ้าได้ก็ดีถ้าไม่ได้ก็แล้วไปไม่ได้เก็บมาคิดใส่ใจ

ในสายตาหลายๆคน เราก็คือเด็กเกเร หลับในห้องตลอด ไม่มีเป้าหมายในชีวิตที่ไม่แน่นอน เลือกสิ่งที่อยากเรียนไม่ได้ พอมีคนถามว่าอยากเรียนอะไร ก็ตอบได้ไม่เต็มปาก ทั้งๆที่มันถึงเวลาที่ควรตัดสินใจได้แล้ว แต่เราก็ยังโลเล ทำตัวชิวไปวันๆ

ย้อนความกลับไปช่วงปีก่อนเราก็ได้ไปเป็นตัวแทนประกวดโครงงานวิชาการ (เราปฏิเสธแล้วแต่เพื่อนในกลุ่มดึงดันให้ไป พอได้ยินว่าได้เกียรติบัตร หูก็ผึ่งสิคะ ช่วงนั้นทุกคนกำลังดิ้นรนหาผลงาน) ทั้งๆที่เราไม่ได้ถนัดในเรื่องนั้น วิชานั้นเลย แต่ที่ผ่านพ้นมาได้และเข้ารอบบ้างเป็นเพราะท่องจำล้วนๆ กลับมาได้เกียรติบัตรประดับพอร์ต ขึ้นรับรางวัลหน้าเสาธงบ้าง แต่กับเพื่อนอีกหลายคนที่มีความสามารถและถนัดมากกว่าเราเขาไม่ได้รับโอกาสในตรงนี้ เวลานั่งเรียนในห้องเพื่อนเขายกมือตอบกัน ส่วนเรานั่งเงียบ ทั้งๆที่เป็นวิชาที่ตัวเองไปแข่งมาแท้ๆ น่าอายไหมล่ะ

ถ้ากำลังคิดว่าเรามีความสุขกับสิ่งที่ได้มา เปล่าเลยค่ะ เราไม่เคยมีความสุขเลย คณะที่ได้เราเลือกเรียนเพราะทางบ้านค่ะ ส่วนโครงงานเราบอกเลย เราไม่ชอบเรื่องทำสุดๆ แต่ต้องทำไปเพราะมันก็มาครึ่งทางแล้ว ถึงตอนนั้นจะมาถอนตัวก็ไม่ได้ เราละอายใจในสิ่งที่เราได้มาทั้งที่เราไม่ได้ลงทุนลงแรงอะไรกับมันมากมายขนาดนั้น และผ่านพ้นมาได้เพราะโชคช่วย เมื่อเทียบกับคนอื่นมันแทบจะไม่มีความเป็นไปได้ที่เราจะได้ทำสิ่งเหล่านั้น

เราจะหลุดพ้นกับความคิดแบบอย่างไรดีคะ เรื่องนี้หลายคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องเล็กนะ แต่สำหรับเรามันทำให้เราเริ่มหมดศรัทธากับตัวเองค่ะ