"อิเม ตโยปิ อาการา อสภาวธมฺมตฺตา ขนฺธปริยาปนฺนา น โหนฺติ ฯ 
ขนฺเธหิ วินา อนุปฺปลพฺภนียโต ขนฺธวินิมุตฺตาปิ น โหนฺติ ฯ
 ขนฺเธ ปน อุปาทาย โวหารวเสน ลพฺภมานา ตทาทีนววิภาวนาย
 วิเสสการณภูตา ตชฺชาปญฺญตฺติวิเสสาติ เวทิตพฺพา ฯ
-พีงทราบว่า อาการทั้ง ๓ อย่างไม่นับเข้าในขันธ์ เพราะเป็นธรรมะที่ไม่มีสภาวะ.
 แต่ก็ไม่เป็นทั้งขันธวินิมุตติด้วย เพราะเว้นจากขันธ์เสียแล้วก็จะมีไม่ได้.
 แต่เป็นตัชชาบัญญัตติต่างๆที่จิตอาศัยขันธ์ต่างๆ
 แล้วก็จึงได้บัญญัติมาด้วยอำนาจโวหาร 
เป็นตัชชาบัญญัตติที่เป็นเหตุแห่งความแตกต่างกันของการแสดงโทษของขันธ์นั้น ดังนี้"

ปญฺญานิทฺเทสวณฺณนา - 
ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธินิทฺเทสวณฺณนา – 
อุปกฺกิเลสวิมุตฺตอุทยพฺพยญาณกถาวณฺณนา-
ปรมตฺถมญฺชุสา 2 วิสุทฺธิมคฺคมหาฎีกา 2 -วิสุทฺธิ.มหาฎีกา.2 ข้อ 740