สวัสดี เราจะมาเราเรื่องชืวิตที่ต้องยิ้มแต่ข้างในโคตรจะเละให้ฟัง เราตอนนี้อยู่มัธยมศึกษา​ปี​ที่​6 ครอบครัวเรามี4คน ประกอบด้วย พ่อ แม่ น้อง เรา มีช่วงหนึ่งพ่อกับแม่เราหย่ากัน โดยเค้าทั้งคู่ทะเลอะกันทุกวัน ไม่มีวันไหนที่ทะเลอะกันเลย เรารู้สึกแย่มากที่ต้องมานั่งฟังพ่อกับแม่ทะเลอะกันทุกวัน จากที่เคยกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกวัน ก็กลับกลาย​เป็น​ว่า​ต้อง​มานั่งหาข้าวกินเอง กินคนเดียวบ้าง ไม่ได้กินบ้าง ตอนนั้นเราโคตรรู้สึกแย่เลยแต่ก็ต้องทำว่าไม่รู้สึกอะไรต้องยิ้มต้องทำให้หัวเราะกันเพื่อไม่ให้ในบ้านมันมืดมน​ แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็แยกกันอยู่ โดยแม่ออกไปอยู่คนเดียวข้างนอกโดยจะติดต่อมาหาเราและน้องทุกเย็น ว่าเป็นไงบ้าง ทำอะไร กินข้าวหรือยัง เราก็จะตอบไปว่ากินแล้ว สบายดี เพื่อไม่ให้แม่ต้องเป็นห่วง ทั้งที่บางทีก็ไม่ได้กินข้าว บางทีพ่อก็ด่าว่าแม่แล้วใส่อารมณ์​กับเรา น้องเราไม่ต้องห่วงเพราะน้องมีย่ากับปู่ที่รักน้องมาก คอยดูแลเอาใจใส่ เราอยู่กับพ่อช่วงหนึ่ง พ่อด่าว่าแม่ทุกวัน และใส่อารมณ์​กับ​เรา ว่าแม่เป็นอย่างนั้น แม่เป็นอย่างนี้ แต่เราก็ทน ทนกับคำพูดอยู่ทุกวัน ไม่ยอมบอกแม่เพราะกลัวแม่จะเป็นห่วง กลัวแม่จะกังวลจนไม่เป็นอันจะทำงาน จนช่วงหนึ่งเราเครียดมากเลยไม่ไปโรงเรียน1อาทิตย์​เต็มๆ โดยบอกคุณครูว่าไปต่างจังหวัด แต่แล้วเราก็ทนที่จะอยู่กับพ่อไม่ไหว เลยขอมาอยู่กับแม่ และเอาน้องมาอยู่ด้วย

  จนถึงทุกวันนี้ เราอยู่กับแม่ก็มีทะเลาะ​กันบ้าง นานๆทีจะมีซักครั้ง แม่เราแต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงแล้วเอาเรากับน้องไปอยู่ด้วย แม่มักบอกเราทุกครั้งว่าเค้าดีกับเราเราก็ต้องดีกับเค้าด้วย ซึ่งแน่นอนเค้าดีกับเรามากๆ แต่แล้ววันนึง แม่เรากับพ่อเลี้ยงก็มีลูกกันโดยที่ไม่มาปรึกษาเราก่อนเลย ไม่ถามเราเลยว่าเราจะรู้สึกอย่างไร มาบอกเราตอนที่ตั้งครรภ์​แล้ว ว่าโอเคมั้ยที่แม่มีน้องอีกคน แล้วจะให้ตอบไปว่าอะไร เราตกใจมากและเสียใจด้วย เราได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่า อือ แค่นั้น แต่ในใจเรามันโคตรจะรู้สึกแย่ จะบอกความรู้สึกไปตรงๆก็ไม่ได้ เพราะกลัวแม่และพ่อเลี้ยงจะเสียใจ เพราะเค้าเป็นคนรับผิดชอบเรื่องเงินของเรา เรามานั่งร้องไห้​นอนร้องไห้​คนเดียวแทบทุกวัน เพราะเราไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตแบบนี้ต่อไป เราก็กำลังจะเรียนจบต่อมหาลัย น้องเราก็แค่เด็ก7-8ขวบ แล้วยังมีเด็กอีกคนที่กำลังจะคลอดเดือนสิงหานี้อีก เราทำได้แค่ยิ้ม😊 และเออออไปกับแม่ทุกอย่างเพราะไม่อยากให้แม่เสียใจ

   แต่ครั้งนี้เรากับแม่ทะเลาะกันแรงมาก จากเรื่องที่ว่า แม่บอกให้เราไปดูข้าว ว่ามีข้าวอยู่ในหม้อหุงข้างหรือเปล่า แต่เราก็ใช้น้องต่อว่าให้ไปดูให้หน่อย แล้วแม่ก็โกรธ บอกว่าเราไม่อยากทำให้ก็บอก แล้วแม่ก็ลุกไปทำกับข้าวเอง ล้างจานเอง แล้วก็บ่นเราว่าเราไม่อยากทำให้ เรางงมาก ทำไมอยู่ดีๆแม่ก็เป็นแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะแม่กำลังท้องเลยอารมณ์​แปรปรวน​ละมั้ง​ วันต่อมาแม่ก็ไม่คุยกับเรา ไม่เรียกเราไปกินข้าว วันต่อๆมาเราหยุดเรียนแต่น้องไปเรียน แล้วตอนเย็นเราต้องไปรับน้อง แต่แม่บอกกับพ่อเลี้ยงว่า ไม่ต้องเอารถไว้ให้เพราะไม่อยากเห็นหน้าเราเพราะถ้าเอารถไว้เราต้องไปรับแม่ที่ทำงาน เราเลยไม่มีรถไปรับน้อง ตอนเย็นเราก็เลยเดินไปรับเพราะบ้านห่างโรงเรียนแค่เกื่อบๆโล เราไปรอรับน้องตั้งแต่4โมงเย็นจนถึง5โมงเย็นก็ยังไม่เห็นน้อง เราเลยจะเดินไปที่ห้องประชาสัมพันธ์​โรงเรียน แต่แล้วคนแถวบ้านก็โทรมาว่าน้องอยู่ที่บ้านแล้ว เราเลยรีบเดินกลับบ้านไปหาน้อง เราถามน้องว่าทำไมเดินกับมาคนเดียวละ น้องบอกกับเราว่า แม่บอกให้เดินกลับบ้านเอง แต่แม่ไม่บอกเรา เราไปยืนรอน้องเป็นชั่วโมง แล้วน้องก็ยังไม่มาจนทำให้เราเสียใจและกระวนกระวายใจมาก เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับน้องหรือเปล่า

  วันนี้เพื่อนเราเอาเสื้อผ้ามาฝากไว้ แม่เราไปข้างนอกพึ่งกลับ ก็อารมณ์​เสียถามเราว่าไปไหนมา เราก็บอกไม่ได้ไปไหน แม่เราก็ยังถามเราอีกไปไหนมา ถามอยู่แบบนั้น2-3ครั้ง แล้วแม่ก็ถามเราว่า คิดอะไรอยู่ ให้หัวตอนนี้คิดอะไรอยู่ ซึ่งมันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เราทะเลาะ​กัน​ แต่เราก็จะตอบว่าเปล่า ทั้งที่ในใจแทบจะระเบิด อยากบอกอยากพูดให้แม่รู้ว่าตอนนี้เราคิดอะไรอยู่ แต่เรากลัวแม่จะเสียใจถ้าเราอ้าปากพูดมันออกมา แล้วแม่จะพูดอีกคำนึงที่ทำให้คิดหนักกว่าเดิม คือ กลับไปอยู่กับพ่อมั้ย ซึ่งเราคิดถึงพ่อมากๆเราอยากเรียนสูงๆหางานดีๆทำ จะได้มีเงินแบ่งพ่อกับแม่ให้พวกเค้าไม่ต้องมาทำงานอีก ยังมีอีกคำที่ทำให้เราหมดกำลังใจ ก็คือ จบแค่ม.6พอ ไม่ต้องเรียนแล้ว คำๆนี้มันทำให้เรารู้สึกเลยว่าความฝันที่เราจะทำมันเป็นไปไม่ได้แล้ว😞 เราเสียใจมากจนตอนนี้รู้กว่าหนทางมันมืดมน​ไปหมดแล้ว😭

   

     เราได้มาเล่าความใจของเราแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย เรารู้ว่าชีวิตคนเราไม่ได้สวยหรูตลอดเวลาหรอก เดี๋ยว​มัน​ก็​จะ​ผ่าน​ไป​ และ เราทนอยู่ เราพยายามอยู่ เราอดกลั้น​ทุกอย่างอยู่ เราเก็บทุกอย่างไว้ในรอยยิ้มของเรา โดยที่คนอื่นหรือแม้กระทั่ง​พ่อแม่ พ่อเลี้ยง น้อง ยังไม่รู้เลยว่าเราเจ็บมากแค่ไหน😊👉😭





    ชีวิตของคุณเป็นอย่างไรมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์​กัน มาระบายความในใจที่คนรอบข้างไม่รู้กัน




              ของคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากๆ🙏🏻