เรื่องนี้เริ่มเกิดช่วงประมาณม.1 ค่ะ คือต้องเกริ่นก่อนว่าโดยส่วนตัวตั้งแต่ประถมเราเป็นคนเฟรนลี่มาก อารมณ์ดีตลอดเวลา มีเพื่อนเยอะมาก เรียกว่าตอนนั้นไม่มีใครในรร.ไม่รู้จักเราเลย สนิทไปทั่ว เพื่อนคนนี้อยู่ห้อง 1 ค่ะ ส่วนตอนนั้นเราอยู่ห้อง 2 พอขึ้นมามัธยมก็ได้มาอยู่ห้องเดียวกัน ตอนประถมจนถึงตอนที่ได้มาอยู่ด้วยกันเราสงสารเค้ามากที่เค้าเป็นแบบนี้ (เพื่อนคนนี้เป็นคนพิการนะคะ เดินไม่ได้นั่งรถเข็น) คอยพยามยามช่วยเค้าทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ พอขึ้นมัธยมมาก็อยากให้เค้าเอนจอยด์กับเพื่อนๆ เพราะปกติอยู่แต่กับแม่เนื่องจากแม่ต้องคอยมาช่วยดูแลที่รร. เราก็พูดคุยเป็นกันเองกับเค้าทุกอย่าง เพราะอยากให้เค้าคิดว่าเค้าสามารถอยู่กับเพื่อนได้แบบสบายๆ ไม่เกร็ง จนมาถึงช่วงที่เราต้องคิดท่าเต้นในวิชาสหกรณ์ เค้าก็นั่งคิดแล้วเรายืนอยู่ข้างๆ แล้วเราก็พูดอะไรกับเค้าซักอย่าง (อันนี้เราจำไม่ได้จริงๆว่าเนื้อความมันเป็นยังไง แต่เราไม่ได้ด่าไม่ได้ว่าอะไรเค้าเลย เราคุยกับเค้าปกติมาก คุยเรื่องในวิชานั้นเลยอ่ะ) เค้าก็ขำ ก็ยิ้มคุยให้เราปกติ แล้วพอเราหันไปคุยกับเพื่อนอีกคนนึง หันหลับมาอีกทีคือเพื่อนเราคนนี้ร้องไห้ค่ะ เราก็ก้มลงไปถาม "เห๊ย! แกเป็นอะไร ร้องทำไม" นางก็มองเรา ทีนี้เพื่อนข้างหลังตะโกนมาด่าเราว่าทำเพื่อนคนนี้ร้องไห้ แต่พูดเป็นเชิงเหน็บแนมเฉยๆไม่ได้เอ่ยชื่อ  เราก็ ห๊ะ อะไรวะ จนเราปล่อยแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ ก็มีเพื่อนผช.ที่นั่งข้างหน้าเราวิ่งกลับมานั่งที่ แล้วพูดกับเพื่อนข้างๆว่า รู้แล้ว ว่าเค้าเป็นอะไร แล้วเหมือนจะกระซิบบอกกันว่าเราเป็นทำ เพื่อนผช.คนนั้นก็หันมามองเราแล้วหันกลับ เราก็อยู่เฉยๆแต่ในใจคือรู้แล้วว่า เออ กูแน่ๆ พอถึงเย็น เราก็รอให้เพื่อนในห้องออกจากห้องไปให้หมด แล้วเราก็นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องเรียน นาทีนั้นคือเราดาวน์มาก อธิบายให้ใครฟังไม่ได้ว่าไม่ได้อะไรเพื่อนเลย เพราะตอนนั้นคนในห้องมองเราด้วยสายตาไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนั้นไลน์ไปบอกเพื่อนสนิทในกลุ่มที่อยู่คนละห้องว่า "พวก กูไม่ไหวแล้ว ขึ้นมาหากูบนห้องได้มั๊ย กูไม่โอเคจริงๆ" แต่ไม่มีใครขึ้นมาหาเลย ไม่มีแม้แต่จะกดอ่าน ตอนนั้นเราต้องการเพื่อนมาก เพราะเราไม่โอเคแบบไม่โอเคจริงๆ เราไม่เคยได้รับสายตาแบบนั้นจากเพื่อน แล้วมันเป็นสายตาที่เราเกลียดที่สุด เรานั่งร้องไห้คนเดียวในห้องเรียนจนถึง 5 โมงเย็น เราก็ส่งข้อความไปหาเพื่อนในกลุ่มว่า "ไม่ต้องขึ้นมาแล้วนะ" พอเราออกจากห้องจนถึงกลับบ้าน เราก็ต้องทำตัวเป็นปกติทุกอย่าง ไม่มีเซฟโซนของตัวเอง ไม่เคยปรึกษาหรือเล่าให้เพื่อนฟังแม้แต่คนเดียว จนเรา จากคนที่เคยเฟรนลี่ เพื่อนเยอะ สังคมเยอะ โคตรจะมีความสุขกับชีวิต พูดมากกับทุกคน กลายมาเป็นคนที่มีเพื่อนคบอยู่แค่ไม่กี่คน พูดไม่เยอะเท่าเดิม ไม่มีสังคมอะไรเลย ไม่ปกติเหมือนเดิมแม้กระทั่งกับคนในบ้าน จนโดนคนในบ้านว่าหลายครั้ง เราเป็นแบบนี้มาตลอดเกือบ 3 ปี เราไม่เคยชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นคนอารมณ์ร้อนมากขึ้นขนาดนี้ เราไม่ชอบที่ตัวเองมีความคิดที่ไม่ดีกับคนพิการ เราโคตรเกลียดตัวเอง เกลียดที่ต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะคนๆเดียว จนตอนนี้ เราเริ่มกลับมาสนิทกับเพื่อนในห้องแล้ว แต่มันก็ไม่เคยกลับไปสนิทใจได้เหมือนตอนนั้น แต่อย่างน้อยก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ไม่ถึงครึ่งเลย พอหลังจากเรื่องตอนนั้น เราก็ไม่เคยกลับไปมีความรู้สึกดีๆกับเพื่อนคนนั้นได้เลย จริงๆก็อยากกลับไป แต่ความรู้สึกตอนนั้นมันดาวน์จนไม่อยากมองหน้าแล้ว เพราะไม่เข้าใจว่าตอนนั้นร้องไห้ทำไม ในเมื่อเราไม่ได้ทำห่าอะไรเลย จริงๆมันไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอกที่ทำให้เราไม่โอเคกับเพื่อนคนนี้ แต่ตอนนี้มันชักจะยาวแล้ว เลยทิ้งไว้แค่นี้ มีความเห็นยังไงเม้นได้นะคะ