ตอนนี้ทำงานได้เกือบ 2 ปี ช่วงหนึ่งปีให้หลังคือช่วงหลังจากที่ทำงานผ่านโปร ทุกคนพร้อมใจกันเทงานให้เราทำ แต่เราไม่เคยบ่นเด้ออออ เพราะคิดว่ามันทำให้เราเรียนรู้และพัฒนาได้มากกว่าเดิม แต่พอทำไปๆ ทุกคนเรียกใช้แต่เรา ทั้งที่ตำแหน่งเรามี 2 คนนะจ๊ะ จนบางครั้งเรารู้สึกเบลอ ทำเอกสารผิดไปบ้าง โดนด่ายับเลยจร้าา ....แต่ไม่เป็นไร เรายอมรับผิดและแก้ไขได้
เราก็ทำงานทุกอย่างสากกระเบือ ยันเรือรบ โดยที่อีกคนไม่เคยช่วยอะไรเลย ***ย้ำ!!!!! ไม่เคยเลย*** ซึ้งถ้าดูกล้องวงจรปิดจะรู้เลยจริงๆว่าใครทำงานหรือไม่ทำ แม้แต่เขียนบิลเก็บเงินลูกค้านางยังไม่ทำเลย นั่งเล่นโทรศัพท์เฉย ไอ้เราก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะนางเป็นคนโปรดหัวหน้างาน และอีกอย่างคือนางอายุเยอะกว่าเราเกือบ 10 ปี เราก็ไม่กล้าใช้ เราเลยก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป โดยคิดแค่ว่า เอาว่ะ!! อย่างน้อยเรามีผลงาน อาจจะพิจารณาปรับเงินเดือนให้ก็ได้ (เพราะทำงานทุกวันก็เพราะเงินจริงๆ ทำงานหาเงินเนาะ ไม่ได้ทำงานฟรี)
จนถึงวันที่ 29 มกราคม ที่ผ่านมา คือวันชี้ชะตาว่าใครได้รับการปรับเงินเดือน ก่อนคืนนั้นคือตื่นเต้นมาก ลุ้นว่าตัวเองจะได้ตังขึ้นกี่บาท ในใจคิดไว้แล้วว่าถ้าได้เท่านี้ๆๆๆ จะส่งให้ที่บ้านเท่านี้นะ เก็บเท่านี้นะ ทุกอย่างมันดูมีความหวังมากเว้ยยยย 55555
แต่ผิดคาดมากจร้าาาา เงินเดือนไม่ขึ้นเลยแม้แต่บาทเดียว ได้เท่าเดือนที่แล้วเป๊ะ!!! วินาทีนั้นคือบ่อน้ำตาแตกเลย ร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล คือน้อยใจมากๆ อ่ะคนที่ไม่เคยทำงานหรือแม้แต่จะเอยปากช่วยงานเรากลับได้เงินเพิ่ม เราได้แต่คิดว่าที่เราทำ ทุ่มเทให้กับงานที่ผ่านมาคืออะไร??? หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราทำงานด้วยความอึดอัดมาก เราอึดอัดมากที่มาทำงานแล้วมาเจอคนแบบนี้ คนที่ไม่คิดจะช่วยงานหรือทำงานเลย ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบมากเพราะเวลานางไม่ทำงานก็ไม่เคยมีใครบ่น ทำให้เราไม่อยากมาทำงานเลย ทำให้เรารู้สึกเครียดและนอนไม่หลับ
พยายามหางานใหม่แต่ประสบการณ์เราน้อยมาก สมัครงานที่ไหนไม่มีใครเรียกเลย ท้อและเครียดมากตอนนี้ ..
โดนเอารัด เอาเปรียบในที่ทำงาน อัดอัดและเครียดมาก..
เราก็ทำงานทุกอย่างสากกระเบือ ยันเรือรบ โดยที่อีกคนไม่เคยช่วยอะไรเลย ***ย้ำ!!!!! ไม่เคยเลย*** ซึ้งถ้าดูกล้องวงจรปิดจะรู้เลยจริงๆว่าใครทำงานหรือไม่ทำ แม้แต่เขียนบิลเก็บเงินลูกค้านางยังไม่ทำเลย นั่งเล่นโทรศัพท์เฉย ไอ้เราก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะนางเป็นคนโปรดหัวหน้างาน และอีกอย่างคือนางอายุเยอะกว่าเราเกือบ 10 ปี เราก็ไม่กล้าใช้ เราเลยก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป โดยคิดแค่ว่า เอาว่ะ!! อย่างน้อยเรามีผลงาน อาจจะพิจารณาปรับเงินเดือนให้ก็ได้ (เพราะทำงานทุกวันก็เพราะเงินจริงๆ ทำงานหาเงินเนาะ ไม่ได้ทำงานฟรี)
จนถึงวันที่ 29 มกราคม ที่ผ่านมา คือวันชี้ชะตาว่าใครได้รับการปรับเงินเดือน ก่อนคืนนั้นคือตื่นเต้นมาก ลุ้นว่าตัวเองจะได้ตังขึ้นกี่บาท ในใจคิดไว้แล้วว่าถ้าได้เท่านี้ๆๆๆ จะส่งให้ที่บ้านเท่านี้นะ เก็บเท่านี้นะ ทุกอย่างมันดูมีความหวังมากเว้ยยยย 55555
แต่ผิดคาดมากจร้าาาา เงินเดือนไม่ขึ้นเลยแม้แต่บาทเดียว ได้เท่าเดือนที่แล้วเป๊ะ!!! วินาทีนั้นคือบ่อน้ำตาแตกเลย ร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล คือน้อยใจมากๆ อ่ะคนที่ไม่เคยทำงานหรือแม้แต่จะเอยปากช่วยงานเรากลับได้เงินเพิ่ม เราได้แต่คิดว่าที่เราทำ ทุ่มเทให้กับงานที่ผ่านมาคืออะไร??? หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราทำงานด้วยความอึดอัดมาก เราอึดอัดมากที่มาทำงานแล้วมาเจอคนแบบนี้ คนที่ไม่คิดจะช่วยงานหรือทำงานเลย ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบมากเพราะเวลานางไม่ทำงานก็ไม่เคยมีใครบ่น ทำให้เราไม่อยากมาทำงานเลย ทำให้เรารู้สึกเครียดและนอนไม่หลับ
พยายามหางานใหม่แต่ประสบการณ์เราน้อยมาก สมัครงานที่ไหนไม่มีใครเรียกเลย ท้อและเครียดมากตอนนี้ ..